Jesteś szanowaną przez innych osobą? Jeśli tak to jak Ci się to udało?

Skromnie stwierdzę że ludzie którzy mnie szanują mają wiele powodów do takiego stanu rzeczy
Przede wszystkim na pewno udało mi się to uzyskać siłą osobowości. Myślę co myślę, umiem mówić nie, umiem się nie zgodzić, i umiem być sobą niezależnie od sytuacji. Nawet jeśli ludzi czasem to irytuje, myślę że ta odporność na wpływy z zewnątrz wzbudza szacunek. Pozostaje kwestia mojej inteligencji, i nieprzeciętnej wiedzy, ale to nie każdemu imponuje Żeby wzbudzać szacunek u innych, trzeba najpierw czuć szacunek do samego siebie. Znać swoją wartość i być pewnym siebie jako świadomej istoty, zdolnej do samodzielnego myślenia. Reszta przyjdzie sama

Witaj!
Co to znaczy "nie potrafię bronić swoich praw, racji"? Brak Ci wiedzy? Masz w swoim otoczeniu osoby które potrafią Cię zdominować?
Wszelkie wyjaśnienia pozwalające wejść w Twoją skórę są mile widziane.

Z ustępowanie miejsca jest ten problem, że młodszy ZAWSZE jest winny. Co zrobić? Wiać  w drugi koniec autobusu albo być niezmiernie uprzejmym, "Och gapa ze mnie nie zauważyłam pani" itp  to zamknie każdą jadaczkę i jeszcze inni ludzie spojrzą na Ciebie przychylniej ... i wtedy wiać. Taką uprzejmość warto ćwiczyć, to nie przychodzi samo, to nawyk. Na początek bądź bardzo uprzejma wobec starszych w Twoim najbliższym otoczeniu. Podręcznik do savoir vivre się przyda.
Czy to, ze masz problemy z załatwianiem spraw jest bardziej związane z kontaktem z ludźmi czy nie wiesz jak się zachować , gdzie podejść itp? Może wszystko razem?

Ja_skółko bardzo dziękuję Ci za odpowiedź tylko powiedz jak dokładnie nauczylaś się odpyskiwać? Z vzego to wynikło, miało w Twoim życiu miejsce jakieś przełomowe wydarzenie? Bo mi się włącza wtedy jakaś dziwna blokada przez odpyskiwaniem...

Problemy z załatwianiem czegoś mam dlatego, że ciężko mi się jest nie raz wysłowić, przejęzyczam się i jak usłyszę odmowę albo "nie wiem" to nie potrafię walczyć dalej żeby jednak osiągnąć to co chcę. Przez to ludzie traktują mnie jak kogoś gorszego.

Próbowałaś się przygotowywać do załatwiania czegoś? Pytasz ludzi, którzy coś takiego załatwiali, spisujesz wszystko na kartce w kolejności w jakiej powinno być załatwione, zapisujesz sobie co zrobisz gdy dostaniesz odmowę itd. Nie musisz wszystkiego wiedzieć od razu, jeśli możesz wracać z tą samą sprawą kilka razy to nawet lepiej. Po pierwszej niechęci do pomocy, gdy ludzi zobaczą, że jesteś namolna to zrobią wiele aby "ta panna już tu nie wracała".
Co Ty na to?

Trzy głębokie wdechy, zacznij od początku ale pomału nie skupiaj się aż tak bardzo na tym, jak brzmi to, co chcesz powiedzieć. Skup się bardziej na tym, co chcesz przekazać i po prostu to przekaż. Jak ktoś nie zrozumie to poprosi abyś powtórzyła, nie ma w tym nic wstydliwego, złego, czy jeszcze jakiegoś

Myślę, że umiejętność wypracowywania sobie pozycji w stadzie trzeba sobie wypracować. Nie jest to łatwe. Nie każdy jest wygadany, nie każdy wie, że może być. Prawda jest taka, że na szacunek zawsze sobie trzeba zasłużyć. W sensie - nie jesteś wygadaną osobą, pozwalasz się stłamsić, przekrzyczeć, wejść sobie na głowę. Ludzie bezbłędnie wyczuwają, kogo sobie mogą lekceważyć, a kogo nie. Często wystarczy jeden impuls, serio.
Jak było u mnie..
Byłam często najmłodsza w różnych grupach. Treningi, szkoły językowe, zespoły, w których grałam. A to rodziło pewne założenia: gowniara kontra swiat. Początkowo wolałam się nie odzywać, bo nie wiedziałam, czy glupstwa nie palnę, a bezlitośnie by to było roztrząsane. Lądowałam na najgorszych miejscach w autokarze, na stołówkach, bywało, że dzieliłam podczas wyjazdów pokoje z opiekunami. Syf i koszmar. Zaczęło się u mnie od tej świadomości, że sobie na to pozwalam. A skoro pozwoliłam raz, nadal będę spychana na margines i tłamszona. O ile nadal będę na to pozwalać.
Nie działałam z rozmysłem, ale intuicyjnie.
Dziś wiem, że po pierwsze - zaczęłam patrzec ludziom w oczy, gdy mówiłam cokolwiek. Po dwa - wyrażałam swoje zdanie jasno, nie podniesionym, ale zdecydowanym głosem. Opracowałam do perfekcji sztukę obracania niezręcznych słów, czy czyichś chamskich tekstów w żart. Po trzy - zaczęłam ludziom (niewygodnym) zamykać usta ich własnymi argumentami (np. Wiem, że sądzisz, że wyglądam za grubo w tych spodniach. Cóż, nie każdy może mieć tak piękny tyłek jak ty, ale każdy może chcieć się modnie ubrać ). Po czwarte - zaczęłam mówić to, co myślę. Nie bezmyślnie, ale jeśli czegoś nie chciałam, nie lubiłam - nie tłamsiłam tego w sobie. Mówiłam wprost, bez ogródek. Duuuużo osób mnie za to nie lubiło. Ale, patrząc obiektywnie, oni też tak robili. Sami nie chcieli, by ktoś mówił tak do nich... to nie jest wygodne. Takich ludzi zaczynają się inni bać albo... ich szanować. Bo wiedzą, że masz coś w głowie, w sercu - mówisz o tym. Nie lekceważą Cię, bo się boją, że rzucisz im tym w twarz.

Reakcja ludzi... na początku śmiali się, wykpiwali mnie, że kozak się robi, że małej się w główce pomieszało.. potem zaczęli ze mną walczyć, że kim ja jestem, co mi się wydaje.. a potem spokornieli. I to oni musieli się ładnie uśmiechać, by znaleźć się w gronie moich znajomych. Do dziś trzymam poziom. Tylko że teraz te postawy, wypracowane, wyuczone, przychodzą już jako naturalne i jedyne.

Wiele sobie tym w życiu pomogłam. Inaczej do dziś bym była popychadłem i "chłopcem na posyłki". Bo wystarczy, że raz jedyny nam ktoś zakorzeni w głowie, że jesteśmy niżej w hierarchii.. idziemy zgodnie z tym schematem całe życie. Chyba że sami siebie kopniemy w tyłek.