Witam. Mam 20 lat i mieszkam w małej miejscowości. Kilka mięsiecy temu zmarła moja babcia, którą przez ostatni rok się opiekowałam, babcia była poważnie chora ale jej śmierć była nagła akurat w tym okresie dobrze się czuła i nie przepuszczałabym że właśnie wtedy mnie opuści. Właśnie po jej śmierci dopadła mnie depresja. Byłam już u Psychiatry i od niedawna biorę leki, byłam też na jednej wizycie u psychologa i zamierzam chodzić tam nadal ale jak wspominałam mieszkam w małym mieście i następną wizyte mam dopiero za miesiąc.
Stąd moje pytanie do was może macie jakieś sposoby jak poczuć się lepiej.
Nie potrafie cieszyć się życiem nic mnie nie cieszy, mam również lęki boje się sama wyjść z domu bo myślę że nagle zemdleję albo coś mi się stanie i nikt mi nie pomoże. Jeżeli przechodziliście przez to samo proszę powiedzcie co was uspokajalo i jak z tym wszystkim sobie radzicie.
Podobne tematy
- Emilia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Spróbuj zdobyć w jakiś sposób (poszukaj w bibliotekach) książki "Radość życia" Davida D. Burnsa i zastosuj się do ćwiczeń w niej zawartych. To naprawdę doskonała pozycja dla osób, które mają depresję, brak chęci do życia i całe spektrum przykrych objawów związanych z tą chorobą.
Rozumiem, że kochałaś babcię, a opieka nad nią stanowiła dla ciebie niejako sens życia. Nagle straciłaś bliską osobę i nie potrafisz się zorganizować, znaleźć nowego celu, a jednocześnie nosisz w sobie żal. Może powinnaś zrobić sobie listę rzeczy, które zawsze chciałaś robić, ale nie mogłaś z różnych powodów? Może powinnaś zacząć realizować te cele? Pomyśl, że jesteś w stanie zapanować nad lękami - wszystko to kwestia odpowiednich myśli. Pora zmierzyć się ze strachem - jeśli widzisz, że masz problem to zrobiłaś pierwszy krok na drodze do jego rozwiązania 
. Pomyśl, dlaczego miałabyś zemdleć? Czy masz jakieś problemy zdrowotne? A nawet jeśli tak się stanie, to dlaczego nikt nie miałby ci pomóc? Czy ten lęk nie wynika z tego, że opiekowałaś się babcią zupełnie sama i masz w sobie wielkie, niezaspokojone poczucie odpowiedzialności połączone z poczuciem, że jesteś w codziennym trudzie zupełnie sama? Spróbuj zracjonalizować swój lęk - napisz na kartce zdania będące kontrą do lęku, np. po jednej stronie napisz "Boję się że zemdleję na ulicy" - obok racjonalizacja "Dlaczego miałabym zemdleć? Nigdy jeszcze nie zemdlałam" albo "Nawet jeśli zemdleję, to szybko przyjedzie pogotowie", lub "Jestem zupełnie zdrowa, nic mi nie dolega, nie mam racjonalnego powodu, by się bać".
hej, ja podpowiem Ci coś co mnie przyniosło olbrzymie ukojenie. Idź na cmentarz sama, w ładny pogodny dzień i "pożegnaj się", ale tak sensownie: powiedź wszystko co chciałabyś powiedzieć a czego nie zdążyłaś, wszystko za co dziękujesz i co Ci leży na sercu, podziel się troskami i wątpliwościami. Bez takiego oczyszczenia będzie Ci ciężko. Ten moment dla mnie był BARDZO trudny, ale nie jestem w stanie napisać jak bardzo potrzebny.
pozdrawiam
- zbytdelikatna
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Mnie bardzo pomogło "opieprzanie"siebie samej,za to, że mam leki , ale bez leków nie poradziłabym sobie - ja, u ciebie może być inaczej.Poza tym sport,zwykłe dokładne sprzątanie mieszkania,gotowanie,itp.Takie zwykłe fizyczne czynności,bolesne mysli jakoś wtedy się ulatniaja.A żałoba musi mieć czas, aby móc minąć.Podobno rok, potem czas i życie robi swoje.Trzymaj się cieplutko i nie zaniedbuj leczenia.
Jeśli będziesz systematycznie odwiedzała psychiatrę i zażywała nieprzerwanie lekarstwa to depresja z czasem minie, ale musisz też trochę sama sobie pomóc. Ja dużo spacerowałam i odwiedzałam sklepy, żeby sprawić sobie jakiś niedrogi drobiazg. Poza tym musisz znaleźć osobę ,która sama przez to przeszła i dużo z nią rozmawiać o depresji, dzielić się z nią swoim doświadczeniem i porównywać z nią swoje odczucia, doznania i dolegliwości towarzyszące chorobie. Uwierz mi takie takie wyrzucanie przed kimś z siebie tego co "boli" zmusi cię do refleksji nad sobą i wyciszenie, a jednocześnie pozwoli zachować dystans wobec choroby i spojrzenie na świat inaczej.
Ja też polecam Ci książkę "Radość życia", o której wspomina Emilia. Nie jest to żaden poradnik huraoptymizmu, ale sensownie podana lektura dla osób, które zmagają się z depresją.
Ktoś tu zaproponował "stawianie się do pionu", ja uważam, że skutek może być wręcz odwrotny, bo depresja zabiera siły i energię i wszelką ochotę do jakiegokolwiek działania i możesz poczuć się winna, że nie jesteś w stanie się ruszyć.
Co jeszcze- dbaj o siebie tyle ile potrafisz i nie wymagaj od siebie zbyt wiele.
Piszę to wszystko z własnego doświadczenia, przechodziłam depresję.