Koleżanka DDA - czy jest w ogóle jakiś sposób abym mógł jej pomóc?

witajcie moją ciotkę na leczenie wzięto tydzien temu, wpierw pil jej mąż, potem syn a na koniec zalamala sie ciotka i zaczela.
szkoda.kuzynki uciekly z domu, ale nie potrafią usiąść spokojnie i ulozyc sobie zycia. babcia ciągle tam lata i ich nawraca(babcia żona alkoholika), moja matka także... w koncu to jej siostra. mama przez takie rzeczy ciagle nerwowa i ciosa nam kołki na głowie, mam tego dość. powiem szczerze, że chetnie bym dostala newsa, ze w koncu ktory sie zachlał(mówię o kuzynie i jego ojcu). mam dosyc wódki i pijaków. mój teśc tez pije.

Też tak pomyślałem Cynicznahipo że najlepszym wyjściem byłoby po prostu opuszczenie tego bagna. Ale przecież nie powiem jej żeby zostawiła rodzeństwo. Zresztą ona i tak by tego nie zrobiła.

Matka jest na leczeniu, ojciec na razie się opamiętał, ale nie wiadomo ile spokój będzie

Dziewczyna dobrze by zrobiła, gdyby poszła choć na kilka spotkań z psychologiem, spróbowała terapii dla DDA. Znam osoby, którym to pomogło.
Ojciec na pewno zacznie znowu pić jeśli nie podejmie leczenia, jeśli koleżanka ma taką możliwość niech spróbuje z nim porozmawiać.
Matka kiedyś wyjdzie ze szpitala, więc moim zdaniem jest szansa, żeby to wszystko poskładać.
Nad zaniżonym poczuciem własnej wartości można popracować i dziewczyna powinna to zrobić, żeby nie zmarnować sobie życia, ale to od niej tylko zależy. Myślę, że Ty możesz jej wskazać problem... Uświadomić i powtarzać, że wcale nie jest gorsza od innych, a terapia może jej pomóc.

U psychologa była, mówi że pomógł ale doraźnie. O terapii dla DDA też myślałem ale nie proponowałem jej jeszcze tego.

Wiem, że psycholog nie prowadzi terapii DDA. Napisałem o psychologu, bo Katarlina sugerowała wizytę u niego. Co do samej terapii to napewno jej to zasugeruję, bo szczerze mówiąc to nie wiem co jeszcze mógłbym innego zrobić Tylko zastanawia mnie jedno: Czy taka terapia cokolwiek da jeżeli ona codziennie wraca i musi żyć w takim domu. Może za dużo byłoby nazwać to patologią, bo bieda tam nie piszczy, jesć narazie dziewczyna ma co, chodzić też ma w czym, przemocy narazie nie ma. Jednak za wesoło nie jest. Ona sama jest wykończona przychicznie, a jeszcze musi wspierać siostrę i udawać przed nią że są "happy rodzinką". Ktoś by powiedział: "Takich rodzin pełno w Polsce". Racja ja wiem o tym, ale to jest tak jak z rozbojami, kradzieżami czy gwałtami. Póki ciebie to nie dotknie, bądź pośrednio ciebie przez znajomą czy znajomego to tak naprawdę problem jest ale on cię nie dotyczy i gdzieś na bok ucieka.

Czy terapia cokolwiek da, pytasz? Terapia bardzo pomaga, jest wsparciem, jest edukacją, pozwala poznać mechanizmy działania i w sposób naturalny zmieniać to, co się da  zmienić. Kontakt z terapeutą, z grupą, poznawanie siebie, świadomość tego w czym tkwię, jak działam. Moim zdaniem to sporo. Jakie ma inne wyjście? Trwać w tym, nie zmieniając i udając, że jest dobrze? Dziecko bohater potrafi, wierzę, ale to odbywa się duzym kosztem. Inne wyjście to separacja od rodziny, ale czy będzie miałą spokój w duszy, jeśli odejdzie i zostawi? DDA to zaburzenie, znieształcona rzeczywistość, współuzależnienie, trzeba tu trochę poukładać, naprostować.
Nie wiem też, co się dzieje z młodszą siostrą, wydaje mi się, że dziewczynka wie, co się dzieje wokół niej. Myślę, że tu też trzeba trochę posprzątać.
Tylko to trwa, to nie jest przeziębienie, nie wystarczą 3 wizyty i po kłopocie
Czasem trzeba zamknąć oczy i zrobić krok do przodu, mimo oporu

No to w takim razie pozostaje ci czasem zaprosic ja na kawe i wesprzec slowem. Na sile jej nie zbawisz. Poki ona sama nie zechce tylko ty sam bedziesz się denerwowal.

Z DDA jest tak samo jak z alkoholikami - nie zrobisz nic, poki oni sami tego nie zechca.

A patrzenie na to z boku przez zdrowa osobe bywa podwojnie trudne.

u mojej ciotki tak.

no nie wiem czy bym zostawiła 13latkę, ale jaka jest pewnośc że np zdobędzie zawód i ucieknie od nich?po maturze-czyli z 6lat.
a może przeciągnie to az skonczy studia

hmmm - ma problemy, niska samoocena popchnęła ją w związek który nigdy nie powinien mieć miejsca, ale już to zakończyła, od rodziców się odcięli mimo że mieszkają blok obok. Ma synka, razem z rodzeństwem wynajmują mieszkanie, każde z nich wiele przeszło ,ale pracują, studiują, radzą sobie.
Oczywiście nie ignoruje jak matka leży pijana na chodniku, przenosi ją na ławkę i tak zostawia upewniając się tylko ,że nic jej nie grozi.
Ona była najstarsza, musiała wytyczyć szlak. Był moment, że zbyt mocno uwierzyła w pomoc innych i sądziła, że ktoś za nią wygra tą batalię z rodzicami, ale zacisnęła zęby i dała radę. Dużo dało DDA.

Sytuacji w domu nie uleczy się z zewnątrz. A koleżanka nie może zbawić świata, jeśli nie ma warunków przyjęcia do siebie siostry.Ojca raczej nie nakłoni do leczenia, skoro wykończył już nerwowo ich matkę.
Jak sprawą zainteresuje się MOPS dziewczynka może mieć opcję dorastania w domu dziecka (może to i nienajgorszy pomysł).
Moja przyjaciółka nie chciała do tego dopuścić, siostrę miała przy sobie (dziewczyna była w liceum) , a młodszy brat pomieszkiwał z rodzicami.

Nie denerwuj się, żadna z dziewczyn nie proponowała powiadamiania MOPSu za plecami koleżanki^^ Dlaczego lepiej ich w to nie mieszać, dobrze wyjaśniła Anecznik.
Słusznie, że spróbujesz ją namówić na DDA, jeśli nie będzie chciała niech chociaż poczyta o współuzależnieniu - nawet w Internecie na pewno znajdzie coś na ten temat, a wiedza jak działają pewne mechanizmy psychologiczne powinna jej pomóc w zrozumieniu własnych zachowań. Przede wszystkim musi zrozumieć, że nie jest współwinna uzależnieniu rodziców (DDA często się winią, że nie mogą pomóc, tym bardziej że alkoholicy mają tendencję do obarczania winą otoczenia, ale bez terapii pomóc im nie można). Więc niech chociaż sobie poczyta w wolnym czasie, dla poszerzenia własnej wiedzy.