Powrót do pracy po dłuższej przerwie

Powrót do pracy po przerwie bywa trudny i jak każda zmiana dostarcza stresów. Mamy po urlopach sporo myślą o dziecku, nad którym przejmuje opiekę ktoś inny, szczególnie jak nie jest to babcia, czy niania a np. żłobek, czy przedszkole. Z drugiej strony jak zauważyłaś Olinko rosną obawy, co zastanie się w pracy, bo nawet jak nic się nie zmieniło to ktoś przecież wykonywał tą pracę podczas ich nieobecności i trzeba się liczyć z porównaniem.

Coraz częściej zdarzają się sytuacje, że grono jest zupełnie inne i różni się nawet zestaw naszych obowiązków. W pesymistycznym scenariuszu nawet nie ma do czego wracać, bo np. stanowisko czy biznes uległy likwidacji. Wtedy sytuacja zaczyna dość mocno przypominać historię ludzi, którzy długo przebywają na bezrobociu i też pracy znaleźć nie mogą.

Bez względu na przyczynę nieobecności długą chorobę, urlop czy bezrobocie najlepiej nie tracić łba na karku i zdobyć się na pozytywne myślenie. Przygotować się wcześniej, niekoniecznie pędzić do wizażystki, ale poczytać o zmianach na rynku, załapać się na kursy, aby być na bieżąco i nie skupiać się na myśleniu inni się zawodowo rozwinęli, gdy nas tam nie było. Wystartować tak jakby się było w nowej pracy, a nawet jeżeli to ?odgrzewane kotlety? to warto przypomnieć siebie od najlepszej strony.

Truskaweczko, a jakieś konkretnej pracy szukasz? Jakie te dorywcze prace były? Jakie masz "papiery"? Nie potrzeba szczegółów, może branża, która Cię interesuje i jak to się ma do Twojego wykształcenia, zbieżne czy rozbieżne?

Nic się nie przejmuj to, co się mówi generalnie dobiera się do stanowiska na jakie się startuje, oczywiście nie kłamie się, bo to ma krótkie nóżki, tylko kładzie się nacisk na pewne rzeczy, aby je wyeksponować i zwrócić uwagę w odpowiednim kierunku.

A jakbyś powiedziała, bo podjęłam decyzję o okresowym "zawieszeniu" kariery i wykorzystała to co się między czasie w Twoim życiu wydarzyło?

Przykłady  na decyzję o "zawieszeniu"
-  poświęcenie się pomocy innym w ramach woluntariatu, czy przymusowej sytuacji rodzinnej np. ktoś tam wymagał opieki i w sposób pozytywny wykazała co Ci to dało ? zdobyte  doświadczenie wzmocniło samodzielność, zdyscyplinowanie i przyzwyczaiło do pracy pod presją?
- podróże czy zmiana miejsce zamieszkania? Jeszcze więcej atutów np. umiejętność radzenia sobie z trudnościami, samodzielnego rozwiązywania problemów i szybkiej adaptacji w nowych warunkach...

Truskaweczko, a jako kulturoznawca to masz sporo do powiedzenia.
Zastanów się, np. najbardziej to Cię interesowała kultura m. in. pracy i różnych organizacji, dlatego nie miałaś stałej pracy i robiłaś to wszystko, aby wychwycić różnice i znaleźć swoje miejsce i swoją pasję, aż doszłaś do tego, że taki i taki rodzaj pracy Ci odpowiada np. praca w tworzeniu i wspieraniu kultury. Możesz znaleźć coś typu zlecenie z kulturą związane jak np. animator?  Nie wiem, można np. dorzuć organizowanie imprez kulturalnych, konkursów, odczytów, festiwali, wystaw, dyskotek itp Może wykorzystasz doświadczenie z forum? Tak, aby widać było urozmaicenie doświadczenie i mocne powiązania z kulturoznawstwem.

Przecież kulturoznawstwo to przede wszystkim kontakty społeczne, wymaga uzdolnień psychospołecznych np. umiejętność łączenia różnych, a nawet odmiennych postaw.
Wskazać np. na łatwość nawiązywania kontaktu z ludźmi, zdolności asymilacyjne, adaptacja do wciąż zmieniających się warunków, organizacja pracy, konsekwencja i aktywne podążanie za swoją misją, no w końcu te 3 lata i zawrotna ilość postów Zawsze można jeszcze coś znaleźć np. łatwość podejmowania szybkich decyzji, jako moderator masz chyba na codzień niezły strumień decyzji do podjęcia, do kogo się przyczepić i za co i kiedy

Witajcie, jestem nowa na tym forum, ale śledzę temat i bardzo mnie to interesuje. Dwa tygodnie temu wróciłam do Polski po 9 latach. Mam 42 lata i zaczynam tu życie na nowo. Wydaje mi się, że nie będzie to takie proste, bo mam lukę w życiorysie i obawy, że do niczego już się tu nie nadaję. Nie zamierzam narzekać, bo od tego samo się za mnie nie zrobi. Jednak poprzedni tydzień nie nastroił mnie zbyt optymistycznie. Pozdrawiam.

Przed wyjazdem pracowałam z tzw trudna młodzieżą a tak naprawdę dzieciakami, które mnie miały szansy na normalny start głównie z powodów niewydolności rodziców: w świetlicach środowiskowych, przedszkolu, ośrodku. Mam wykształcenie pedagogiczne, kiedyś to była moja pasja. Potem z przyczyn rodzinnych wyjechałam z Polski. Mieszkałam 9 lat na Ukrainie i tam robiłam zupełnie co innego. Tamte doświadczenia raczej na naszym terenie niewiele mi pomogą, język owszem znam, ale w Polsce raczej mi się nie przyda. Poza tym nie mam kursów językowych. Na razie jestem na etapie szukania pomysłów na dalsze życie, na samą siebie.

To prawda, że każde doświadczenie może się przydać. Mieszkałam w innym kraju i radziłam sobie tam całkiem nieźle, bez problemu komunikowałam się z innymi ludźmi, załatwiałam wszystkie sprawy w urzędach, pomagałam prowadzić firmę, zajmowałam się mnóstwem rzeczy o których wcześniej nie miałam pojęcia i o dziwo wróciłam do Polski, z bagażem doświadczeń i po kilku dniach doszłam do wniosku, że do niczego się nie nadaję. Początkowo myślałam o powrocie do zawodu, ale mam obawy, że przez te 9 lat bardzo wiele się zmieniło. Miejsc, w których pracowałam już nie ma lub zmieniły się bardzo priorytety. Sprawdziłam wiele placówek, ale albo jestem za stara, albo mam przerwę w zawodzie, a generalnie mają komplet i jest środek roku szkolnego itd. itp. Wiem, ze nie można się załamywać, ale znaleźć pomysł i go zrealizować. Tylko, że póki co pomysłów mi brak. Nigdy nie miałam problemów w kontaktach z innymi ludźmi, nie narzekałam na brak pracy już bardziej na jej nadmiar. Po powrocie jakbym zmieniła się w inną osobę, niepewną, przytłoczoną swoimi problemami i jakże daleką od tego, by sprzedać się jak najlepiej.