Jak poradzić sobie ze śmiercią, która nadchodzi?

Towarzyszenie w odchodzeniu jest trudne, zwłaszcza gdy odchodzącą jest bliska osoba. Odchodzenie zwykle jest też trudne dla tego, kto żegna się z życiem. Stąd nie obarczaj tej osoby swoimi emocjami i nie chodzi tu o to, byś była radosną jak skowronek, ale by odchodzący "nie miał Ciebie na głowie". Emocje są jednak silne i gdzieś je musisz upuścić. Stąd, zadbaj o realne wsparcie dla siebie, byś wychodząc od umierającej osoby mogła zwolnic hamulce, byś mogla płakać, szlochać, krzyczeć, bluzgać.

Nie uciekać przed problemem i w miarę możliwości przeżyć razem ostatnie tygodnie i dni. Przynajmniej ja tak miałem. Nie mogłem patrzeć na to co się dzieje w szpitalu ale z perspektywy czasu wiem, że żałowałbym do końca swojego życia gdybym zachował się inaczej. Wystarczy potrzymać za rękę i nic nie mówić bo słowa już są niepotrzebne i nic nie zmienią...liczy się bliskość.

Jak sobie poradzic? Tylko być.Nie rozpaczać przy odchodzącym,oni tego nie potrzebują,mam wrażenie,że trudniej im przez to odejść.Nie byc też sztucznie wesołym. Być blisko i dawać spokój.

Bardzo Ci współczuję, po prostu bądź i spróbuj być silna, spróbuj przetrzymać ból i cierpienie, przepraszam chyba nie mam dla Ciebie żadnej rady, mnie nie nawet niektóre rady wtedy denerwowały.  To, co proponowali Ci wyżej to najsensowniejsze, co możesz zrobić np. wyjść do ludzi, oderwać się na chwilę ? wykrzyczeć, wypłakać i odpocząć, nabrać głęboko powietrza w płuca i wrócić ? stawić temu czoła, aby ten czas, który jeszcze wam pozostał spędzić razem.

Przykro mi, ale ze śmiercią nie da się oswoić, bezradność wobec nadchodzącej śmierci jest porażająca, myśl, że się straci osobę, którą się kocha też. Jedynie, co można zrobić to kochać dalej, kochać i być blisko, i spróbować przygotować się na ten najgorszy moment i być z Tą osobą, aż do końca. Trzeba się nauczyć z tym żyć, a później żyć bez Tej osoby? a to najtrudniejsze. Wierzę, że dasz sobie radę, trzymam kciuki, pisz i tutaj i na maila, jak wolisz.

Summerka wszystko może się okazać, ludzie są różni i różne sytuacje mogą spowodować różne rzeczy, nigdy się nie wie dopóki nie przyjdzie się z tym zmierzyć osobiście, tak jak sama powiedziałaś "Każdy radzi sobie inaczej i nie ma gotowca".

A pisać nie jest pięknie, jak się przeżyło śmierć kogoś kogo się bardzo kochało, a ja już kilka osób pożegnałam nawet własnego syna, jedni odchodzili nagle, a inni z raka wyrokiem, towarzyszyć przy śmierci jest bardzo trudno nawet obcej osobie, a bliskiej dodatkowo boli...

Ani mnie ani kilku osobom, które znam i wiem, że takie doświadczenie przeszli nie udało się zwariować mimo, że nie brali środków, ani nie korzystali z psychologa, co oczywiście nie znaczy, że ktoś inny nie będzie tego potrzebował.

Nie bardzo rozumiem dlaczego akurat mój post cytujesz, dlatego, że napisałam bądź blisko i kochaj? Napisałam, bo wiem jak czasem wygląda śmierć i jak ciężko jest opiekować się taką osobą, kiedy przychodzi końcówka, nie będę wchodzić w szczegóły, powiem bardzo oględnie, a Ci to już przeszli zrozumieją, kiedy wszystko z człowieka schodzi i dookoła masz tylko czarną maź, i sprzątasz i sprzątasz, a to się leje i leje bez końca, wtedy najtrudniej jest dalej kochać i robić to co trzeba robić, bo nic więcej nie da się zrobić...

Nie czuje się urażona tylko byłam zdziwiona, dlatego zapytałam.

Temat jest bardzo ważny i najgorsze, że tak jak ja powiedziałam - nie ma rady, tak jak Ty powiedziałaś - nie ma gotowca, ludzie są różni, śmierć też ma różne twarze, a w obliczu śmierci najgorszy jest ból i bezradność, że nie możesz za wiele pomóc, ani nie możesz tej osoby zatrzymać, uświadamiasz sobie jak życie jest kruche i jak nie wiele trzeba, aby się skończyło. Ludzie nie wiedzą jak się zachować, bo często są przerażeni i zagubieni, a dotyczy to obydwóch stron i tych co odchodzą i tych co ich tracą.

Mój tata zmarł 5 lat temu, kiedy miałam 16 lat. Dotychczas zdrowy, pełen siły człowiek - pracoholik, nagle przez raka stał się osobą potrzebującą pomocy, osobą, którą trzeba się zająć, osobą, która jest bezradna i bezbronna jak małe dziecko. Do tej pory on wszystkim pomagał, a kiedy sam oczekiwał pomocy praktycznie wszyscy ci, którym pomógł - odkręcili się, mieli swoje sprawy i problemy.
Mój tata też usłyszał wyrok - 4 tygodnie. Później okazało się, że lekarze popełnili błąd, jednak choroba postępowała i żył 9 miesięcy od odkrycia faktu, że jest chory. Te 9 miesięcy poświęciliśmy mu swój czas. Codziennie kiedy był w szpitalu (a był w nim często, bo leki 'antyrakowe' pozbawiały go krwi i ciągle musiał dostawać nowe dawki), byliśmy przy nim na zmiany. Siostry, mama, ja, babcia. Nie chciałyśmy zostawić go ani na chwilę samego, żeby o tym nie myślał, nie dołował się. Nawet w dniu śmierci byłyśmy przy nim wszystkie do ostatniej chwili. I tak moim zdaniem powinnaś postępować. Być z tą osobą cały czas, ile tylko potrafisz. Ten wyrok go nie minie, chyba, że zdarzy się cud, więc jedyne co możesz zrobić to spędzać czas z ukochaną osobą, żeby dotrzymać jej towarzystwa w ostatnich chwilach. Wiedz, że może na Ciebie liczyć, na Twoją obecność. Tylko staraj się nie płakać, nie mówić o chorobie, mimo, że jest to trudne.

Ja utrzymuję swoją chorobę od 24 lat. Wiedzą o niej tylko najbliższe osoby,chciaż nasze stosunki nie są takie same jak przed usłyszeniem prawdy. Od prawie dwóch miesięcy mój stan zdrowia bardzo pogorszył się. Straciłam na wadze około 15 kilogramów,wogóle wyglądwm źle. Podejrzewam że na nowo mam depresję,ale walczę dla moich 2 synów nastoletnich. Prawie nie wychodzę z domu, bo jak wyjdę,spotkane osobu np; sąsiedzi ,zaczynają wyputywać się dlaczego tak źle wyglądam i z jakiego powodu. Tak chciała bym powiedzieć komuś o tym noim koszmrze,ale trzymam to w tajemnicy ze srtachu jak ludzie zareagują,czy nie zrob ią z tego plotek i sensacji. Niestety już doznałam odrzucenia gdy wyznałam prawed,ale byłam pewna że mogę tej osobie zaufać i pożałowałam tego. Odbiło się to na moich dzieciach,mnie to tak nie poruszyło.Co mam powiedzieć moim chłopcom,czuję że zbliża się mój koniec,oni wiedzą o mojej chorobie,ale nie cierpią o niej rozmawiać. Widzę po zachowaniu synów że boją się lecz nie pytaja mnie o to jak długo będziemy razem i czy to już się zbliża. Jestem zalamana,ale dalej muszę udawać ,że wszystko jest dobrze.:(

Zgadzam sie. Po prostu byc z ta osoba.Przeprasazm,ze sie wcinam,ale pisze to z wlasnego doswiadczenia.Miesiac temu zmarl moj maz,to co przezywam...wiadomo.Ale jestem szczesliwa,ze bylam z nim w chorobie,az do samego konca.I zaluje kazdej chwili kiedy mnie przy nim nie bylo(bo musialam isc do pracy).Pozdrawiam.