Jak żyć, kiedy jest źle?

Ty masz problem ze swoja psychika a zarzucasz mu, ze sie zle zachowal.
Zwykly facet ma racje...   jak mogl Cie wspierac, kiedy jemu tez bylo ciezko, moze nawet bardziej niz Tobie,
skad mozesz wiedziec jak on sie poczul kiedy Ty skupilas sie tylko na okazywaniu swojego nieszczescia i czekalas, ze rzuci sie przed Toba na ziemie i bedzie Cie pocieszal, obskakiwal i zajmowal sie Toba jak boginia.
Jego uczucia Cie wcale nie obchodzily...
jak rozumie to tez jego dziecko bylo, wiec wypadalo by sie przytulic, razem przezywac bol, wspierac sie i czuc ze wasza milosc pomoze wam w tej ciezkiej chwili.
Ty jestes nie pocieszona, a od do tego jeszcze zostal odepchniety.

Jemu było ciężej niż mnie? Ile ty masz lat? Wiesz, co to znaczy poronić? Ciekawe, co byś powiedziała,  gdyby ciebie zostawił ktoś zamkniętą w mieszkaniu, z krwotokiem i pojechał naprawiać samochód. Kpina.

Tak, ujrzałam kolejnego dupka, który patrzy tylko na siebie i swój rozporek. Dzięki tobie nie wątpię, że jest was więcej.

No i nie jestem dupkiem zapomniałem dodać .

Doonna Elisa jest przyzwyczajona zapewne do tego, że wszyscy maja robić to co ona chce i jak chce. Jeśli jest coś nie po jej myśli jest awantura bo inaczej nie umie. Nie radzi sobie ze swoimi problemami i emocjami dlatego zachowuje się tak a nie inaczej. Stwierdzenie, że patrzę tylko na siebie i na swój rozporek ubawiło mnie strasznie a pewnie miało obrazić bo pozwoliłem sobie na delikatną krytykę jej zachowania. Tak się zachowuje tutaj i pewnie tak samo w domu. Tylko współczuć facetowi .
Coś mi się wydaje Eliza, że na siebie to patrzysz tylko ty i to jest wasz problem. Nie mniej powodzenia życzę i współczuję historii z dzieckiem.
A rada jest taka: rozmowa nie z pozycji siły i własnego wybujałego ego tylko szczerze o ile to potrafisz.

Powiedział ci to czy sama sobie to tak wytłumaczyłaś? Rozmawialiście o tym czy interpretujesz jego zachowanie na zasadzie bo tak ci się wydaje?

Słuchajcie, naskoczyliście na dziewczynę, jakby wszystkiemu była winna ona.
Prawda jest taka, że facet dał dupy za pierwszym razem, jak ona krwawiła. Który odpowiedzialny mężczyzna zostawiłby dziewczynę w ciąży, kiedy ta dostaje krwotoku??? Bo on musi auto naprawić! A ona w razie czego to ma sobie na pogotowie zadzwonić???? No, moim zdaniem to facet zachował się jak nieodpowiedzialny szczyl.

To co się działo z nimi później to trochę inna sprawa. Obrażanie się, nerwy, krzyki nic nie dadzą, zarówno z jej strony, jak i z jego.

Nie prawda . Normalna kobieta powiedziałaby czego oczekuje i co czuje. Po prostu by rozmawiała. Wydzieraniem się na kogoś nic nie zyskasz a możesz wiele stracić. Czy wy w ogóle rozmawialiście ze sobą na temat tych wydarzeń?

Anik nie tylko facet dał dupy bo każdy normalny człowiek w takiej sytuacji dzwoniłby na pogotowie albo zawiózł swoją kobietę do szpitala. Proste. Eliza też mogła zadzwonić a z tego co pisze czekała nie wiadomo na co. Pytanie teraz tylko czy chce coś z tym zrobić czy oczekuje po prostu współczucia a doznany ból trzeba odreagować w każdy możliwy sposób np. na swoim narzeczonym.

Prawda jest taka, że oboje zachowujecie się wobec siebie nie w porządku i jeśli nie zaczniecie tego zmieniać, to będzie tylko gorzej, a to odbije się na ewentualnym przyszłym dziecku.

elisko, sama wspomniałaś, że w ciąży byłaś bardzo zrzędliwa i marudna. Ciąża nie trwa dwóch dni, ale kilka miesięcy i w tym czasie Twój mężczyzna musiał Twoje humory znosić. Być może to właśnie sprawiło, że ostatecznie postanowił się od Ciebie odsunąć, bo nie był w stanie już dłużej wytrzymać. Jeżeli uważasz, że takie zachowania nie pozostawiają śladu w psychice mężczyzny, to grubo się mylisz. On w ten sposób mógł bardzo negatywnie nastawić się do Twojej ciąży, stąd może pozornie tak lekko przyszło mu pogodzić się z utratą dziecka. Pamiętaj, że mężczyźni czują się prawdziwymi ojcami dopiero po narodzinach maluszka, ciąża to dla nich pewnego rodzaju abstrakcja, ponieważ sami jej nie przeżywają. A jeśli w parze idzie marudząca i obrażająca się o wszystko żona, to jest dramat. Oczywiście nie usprawiedliwiam tutaj zachowania Twojego narzeczonego, po prostu staram się je zrozumieć. Jedynym rozwiązaniem dla Was jest szczera rozmowa, ale bez fochów i wypominania grzechów. Usiądźcie i na spokojnie porozmawiajcie, opowiedzcie sobie o swoich potrzebach, przeproście się wzajemnie i wspólnie zastanówcie, jak to wszystko naprawić.

To co Ci powiem nie spodoba Ci się ale co tam:)

Uważam, że za bardzo się ze sobą pieścisz. Przypominasz trochę rozkapryszoną dziewczynkę. Ludzie mają gorsze problemy niż Ty i żyją. Zejdź na ziemie.

Bardzo Ci współczuje . Przypuszczam , ze bez pomocy , dobrego specjalisty się nie obejdzie . Po to Oni są. Nigdy nie zapomnisz , ale nauczysz się z tym żyć . Przeczytaj uważnie co napisała natalaka.

Na jakim etapie ciąży poroniłaś? Przypuszczam, że bardzo wcześnie, skoro nie przyjęli Cię do szpitala, ani o żadnym łyżeczkowaniu nie wspomniałaś.
Ja na tyle wcześnie poroniłam, że nawet nie zaakceptowałam jeszcze faktu, że w tej ciąży wg jestem. Przeszłam nad tym do porządku dziennego. No ale każdy przeżywa inaczej.
Miałam sytuację, gdzie potrzebowałam wsparcia (zabieg z narkozą ogólną, pierwszy w życiu i bałam się ogromnie). Mój facet zadzwonił wieczorem jak gdyby nigdy nic, co tam u mnie, podczas gdy znajomi wyczekiwali do godziny kiedy byłam od razu po (południe), żeby się dowiedzieć jak poszło. Też mnie zakuło i wiem o co Ci chodzi.

Powiem tak, facet zachował się jak ostatni ćwok i chłopczyk niedojrzały. Kiedy go potrzebowałaś, po prostu sobie zwiał w pierony. Nie wyobrażam sobie, żeby partner mnie samą w domu zostawił jak bym poroniła.

Co do reszty, oboje macie za uszami, bo krzyczenie na siebie niczego nie rozwiązuje, ale gdybym była w Twojej skórze wiałabym na kilometr od typa, który nie okazuje Ci zainteresowania kiedy naprawdę go potrzebujesz.

Miałam nie pisać, ale już dobra...

Przede wszystkim zejdźcie w końcu z dziewczyny. Agresywnie reaguje i wzbudza agresje, ale zapewne, że hormony jeszcze szaleją, wahania w organiźmie nie ma witami i minerałów i ona sama wariuje, a pewnie nie wie dlaczego. Ciąża to w pewnym sensie szok na organizmu i poronienie tak samo, więc dajcie spokój i jeżeli faktycznie dziewczyna dopomina się pocieszenia i uwagi (nawet w taki wkurzający sposób) to jej go dajcie, albo nie piszcie nic, bo to tylko drażnienie rannego zwierzęcia.

Wszyscy tutaj wypowiadający się widzę doskonale panują nad nerwami, podręcznikowo komunikują swoje potrzeby i dogadują się ze wszystkimi bez najmniejszych problemów. Nikt nigdy wkur*iony nie chodził, nikomu nigdy nic nie było. Cyborgi normalnie...

Elisa, bardzo Ci współczuję, naprawdę. To duży cios i niesprawiedliwość. Jesteś rozbita i sama nie masz pojęcia dlaczego, bo wszystko się zawaliło i fizyka i psychika. Tylko odpoczynek i czas pomoże Ci dojśc do siebie.

Co do Twojego faceta, to faktycznie nie za bardzo go słuchasz, bo on Ci komunikuje, że też to przeżywa, a to, że nie chodzi i nie płacze po kątach, to nie możesz mieć do niego o to pretensji.
Druga sprawa, to ucieczki. Jawnie i prawnie ucieka od problemów i w pewnym stopniu robi się to niebezpieczne (zostawienie Cię na weekend bez opieki). To się nie zmieni, gwarantuje Ci. Nie zacznie się nagle przejmować. Znaczy, on sie przejmuje, ale to go przytłacza więc woli zwiąć i udać, że problem nie istnieje.

To, że hormony i że ciężko to ja wiadomo! Szczera rozmowa, nooo może, ale ja nie widzę w tym przyszłości. On zwiewał, zwiewa i zwiewać będzie...

Wiadomo, że w ciąży kobita nie jest sobą. Wszystko denerwuje, wszystko wytrąca z równowagi. ALE. Kobiety w fizycznie bolesnym (już nie wspominając kwestię tragedii takiego poronienia) stanie, chłopak nie powinien zostawić samej sobie. W końcu nie opuszcza się osoby w stanie zawałowym, bo na nas krzyknęła, a to dotyczy tylko takiej osoby z ulicy. Teo ma rację- zwiał teraz i będzie jeszcze bardziej niewidoczny kiedy pojawią się problemy w małżeństwie, kłopoty z przyszłymi dziećmi, jakiekolwiek perturbacje.

No nie, taka postawa to już brak empatii i szacunku... Równie dobrze można powiedzieć, że zostawia się np chorych rodziców, którym na starość pomieszało się w głowie i z choroby krzyczą, wyzywają i plują. Czara się przelewa i zwiewam, bo mi nie wygodnie w czymś takim... To jest po prostu podłe.

Najpierw trzeba zacisnąć zęby i pomóc, a potem jak się wszystko uspokoi porozmawiać i wyjaśnić pewne kwestie. Jeśli się nie da rozmawiać to zwiewać można później, aby przeczekać, aby wszystko się uspokoiło, ale nie w środku tragedii.

Ale dorośli szanujący się ludzie raczej dbają o to, by ta czara się nie przelewała, nie sądzisz?

Ojej  Ale  przecież ona ma prawo do frustracji, złości przeżyła okropne chwile i niestety z tego co napisała wynika,że  w chwili kiedy potrzebowała wsparcia nie otrzymała go- być może byla to jego reakcja obronna, może sobie nie radził tez z tym ..  ale ona tez sobie nie radziła .. Zabrakło moi mili  komunikacji pomiędzy partnerami, zrozumienia..Wściekła się, nakrzyczała na niego. Czy miała prawo? pewnie tak .. zareagowała impulsywnie na wieść,że  chce ją samą zostawić.. Mogła inaczej..  spokojnie  poprosić, by z nia został:) Ale doskonale wiemy,że w chwilach trudnych czasami postępujemy irracjonalnie, nerwowo  i zwyczajnie głupio..

Nikt nie ujmuje jego cierpień- myśle,że inaczej to przeżywali.

Zwykły ..aby zaczęła żyć normalnie musi pogodzić się z tym co zaszło i postarać się wyjaśnić nieporozumienia z facetem.. Ale na to potrzeba czasu.. Nie każdy po trudnych chwilach wstaje, otrzepuje piórka i idzie dalej .. dajmy jej  zatem mozliwość wyżalenia sie tutaj.. wysłuchajmy i na ile to mozliwe doradźmy może będzie jej łatwiej.. ale taka krytyka podszyta  ocenianiem po kilku zdaniach, złośliwością hmm  to  mało eleganckie..

Masz racje Basia, ale to nie zlosliwosc...
krytyka tak,  musi byc, inaczej ona nie sprobuje zrozumiec tez uczucia partnera co za tym idzie zachodzi rezyko, ze nie dojda do porozumienia.
Swoje bledy tez trzeba zobaczyc, ona ich nie widzi wiec probujemy jej je wskazac...

wszystko dla dobra autorki

Miejmy nadzieję, za zawód na to pozwala bo jak jesteś chirurgiem i trzeba przerwać na chwilę operację to wtedy już jest nałóg