O czym trzeba porozmawiać przed ślubem?

Jestem młoda, ślubu nie brałam, ale uważam, że lepiej jest poznać wybranka przed ślubem. Mówię to z obserwacji, nie z doświadczenia. Lepiej poznać osobę z którą chce się spędzić resztę życia, niż po paru latach po ślubie brać rozwód, bo okazało się, że z mężem czy żoną zupełnie do siebie nie pasujemy, nie dogadujemy się i mamy inne priorytety. Widziałam wiele nieszczęśliwych mężatek, którym sypnęło się życie, bo okazało się, że mąż nie jest taki jaki się wydawał na początku.

Jestem też zwolenniczką mieszkania razem przed ślubem- wtedy idealnie można sprawdzić czy ukochany w większej dawce jest nadal taki kochany, czy też działa na nerwy, nie pomaga itd. Kiedy się z kimś mieszka, można go lepiej poznać, to taka próba prawdziwego wspólnego życia przed ślubem

O czym powinno się rozmawiać? O miejscu zamieszkania (u niej, u niego a może nowe mieszkanie?), o sposobie na życie, o ambicjach, o finansach (czy są wspólne, czy nie, jeśli tak, to kto ma zarządzać kasą itp.), o tym, czy partner chce mieć dzieci... No jest masa ważnych rzeczy o których powinno się poważnie porozmawiać, żeby potem nie było problemów i płaczu, że np. ja chcę dziecko, a on nie.

Ja tu bym jeszcze dodała rozmowę o kompromisach, szczerą. Kto,`na ile i w jakiej kwestii będzie w stanie się ugiąć czy dostosować.

To moim zdaniem bardzo ważna kwestia.
Tym bardziej, że to nawet bezpośrednio ma znaczenie przy organizacji ślubu, kiedy trzeba podjąć decyzję o jego formie - ślub kościelny, ślub kościelny mieszany czy ślub cywilny.

W tym wątku o rozmawianiu, choć działanie też ważne

Dobre!! Ja z mężem przerabiałam ten temat przed ślubem, poglądy skrajnie różne. Do ceremonii doszło, ale widzę że chyba na rozwód nastawiać się muszę

A te dwie kwestie są jak naczynia połączone bardzo często, bo stosunek do religii = stosunek do metod antykoncepcji.

Warto też porozmawiać w tym kontekście o modelu rodziny preferowanym  przez partnera.
Kto się dziećmi opiekuje, kto gotuje, sprząta.
Czy facet zgodzi się na podział obowiązków, czy raczej ze szmatką i mopem to widzi nas

Ważne, bo bez pogadanki o tym, można się potem nieźle zdziwić miejscem teściów w naszym życiu
Okazać się może w przyszłości, że w małżeństwie nie będą dwie a cztery osoby...

O wszystkim! Myślę, ze ten wątek może być bardzo pomocny dla osób, które myślą o zawarciu związku małżeńskiego. Na tę chwilę nie mam do dodania nic więcej jeśli idzie o tematy do rozmów, bo jest ich cała masa. I zgadzam się z missF, każda para powinna zamieszkać ze sobą przed ślubem. Pomijając fakt, że raczej nie wyjdę za mąż, to bałabym się wziąć ślub z kimś, z kim nigdy nie mieszkałam na co dzień, musiałabym sprawdzić jak to będzie wyglądało w praktyce. Po ślubie często wychodzi dużo nieprzyjemnych rzeczy, a później cierpią też dzieci(jeśli się je ma), czasem nawet bardziej od rodziców, gdy nie rozumieją co się dzieje, czemu rodzice, którzy wydawało się, że łączy ich wielka miłość tak się kłócą, czemu sobie wypominają jakieś żale. I to są właśnie te nie przedyskutowane tematy, każdy ma poczucie skrzywdzenia, bo przed ślubem wyobrażał sobie wszystko inaczej, a tu doopa. I okazuje się, że ślub to była umowa, a miłość, co z nią? Wyparowała albo nigdy jej nie było?
Tak więc rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać

Oczywiście warto rozmawiać, ale stawiałabym bardziej na "dowiadywanie się" czy....partner jest gotowy: uczyć się stale nas (a my jego), na różne trudne sytuacje (ciąża, połóg), na zmiany w tym względzie.

1. O priorytetach zyciowych. Praca czy dom.
2. O religii lub jej braku
3. O dzieciach- checi posiadania lub nie posiadania
4. Aborcji.
5. Eutanazji.
6. O seksie.
7. O dominacji w zwiazku.
8. O jak to w Greyu fajnie ujeto "granicah bezwzglednych"
9. O finansach.
10. W moim przypadku o podejsciu do zwierzat.

A na pierwszej randce najlepiej sie wprost zapytac o sytuacje matrymonialna. Rozwodnik. Czy rozwodnik z dziecmi. Wdowiec. Wolny.

Kuzynka mojego męża kocha koty, zawsze jakiegoś miała, a jej mąż to na butach by z domu wyrzucił. Lekki konflikt mają 
A eutanazja? Jeżeli ja nie życzyłabym sobie żyć jako roślinka, to mój mąż w razie wu niechaj coś z tym zrobi. Tu zgodność poglądów jest ważna.

Po rozmowach na te wszystkie tematy o których pisały dziewczyny, należy porozmawiać także i o tym: co zrobić jeżeli któreś z nas zmieni zdanie, rozwodzimy się czy jednak jesteśmy gotowi na szukanie kompromisu.

Właśnie tak jak mówi Jaguar, ustalić granice bezwzględne i te do ewentualnego przesunięcia.

Po pierwsze: odpowiednio dobrać się.
Małżeństwo nie jest obowiązkiem w Polsce. (no chyba, że ma do czegoś posłużyć?). Zdecydować możemy się na nie w czasie kiedy chcemy, kiedy uważamy to za słuszne,  poprawne i odpowiedzialne. No chyba, że pochodzimy z rodu szlachetnego/politycznego... (bo wówczas i ludzie i polityka biorą ślub!!!!!) i tak decyduje tradycja, rodzice, rodzina która w nas inwestuje, pomaga,  zobowiązuje się z innymi, itd. nieraz już w chwili urodzin kobieta 'ma już męża', postanowienia są już ustalone. Problem pojawia się wtedy kiedy jedna strona nie ma pojęcia o tym co dzieje się. A dlaczego nie wie? może dlatego, że jest po prostu niewygodna. Bywa nieraz nawet że wtedy dobór ojca jest celowo ustalany by móc decydować, rozliczyć się, uregulować porachunki, konflikty z przeszłości, obawy systemu, obawy o możliwość przejęcia władzy, możliwości decydowania, itd.   O ustaleniach decydują inni, o kontaktach, osobach z jakimi ma prawo się spotykać a z jakimi nie.  Ustalenie hierarchii i system.
W moim przypadku słowo 'ślub' obiło się o uszy ale nie wiem o co chodzi. Sprawa uwolnienia czy przygotowania na może kiedyś.  Ustalenie hierarchii- Kościół, Bóg i mężczyzna a potem cała reszta 'niepotrzebnych rzeczy'. Nauka powagi, odpowiedniej postawy (bez uniesień Hitlera), dojrzałości, spokoju 30-latki. Wielokrotnie powtarzałam, że np. tj. duchowny będzie nim na całe życie, Kościół będzie na pierwszym miejscu tak i  ja pozostanę 'niby kimś' na całe życie i nic w stanie nie jest tego przezwyciężyć. Niestety miałam problem z podjęciem się czegokolwiek co mnie zastanawia. Wydarzenia z ostatnich lat utwierdzają jednak w przekonaniu, że chciano mi narzucić hierarchię. Zarzucano mi egoizm, pychę a problem był w hierarchii, systemie. Rzeczy 'pewne' w mojej rodzinie występowały, otoczeniu tylko ja miałam kłopot z podjęciem się czegoś na dłuższy okres. Domyślam się, że to było uważane za złe, złą, szatańską energię która mogła zaszkodzić,  'zabrudzić' osobę drugą, przyczynić się może do zmian.
Ja miałam sytuacje, że mnie podstawiano osoby-materiały albo męża przyszłego ustalonego który najpierw musi ustalić mi hierarchię. On lub otoczenie. Nawet nie mam pojęcia czy ten 'materiał' chciał tak postąpić czy nie chciał. Na ile był świadomy na ile nie.
Zwykle takie sprawy powinno ustalać się na początku i  w tym celu podążać. Bo co możemy czynić nie znając celu? mieć świadomość że ktoś cel nam ustalił, otoczył marionetkami, zobowiązał się a my mamy się jedynie... dostosować.
Jeżeli tradycja, rody to tutaj oczywiście sytuacja materialna, status jest istotny. Ja do rodu takiego nie należę, nie należałam żeby 'ustalano mi męża'. Status jest na poziomie niskim. Status, natomiast zdolność porozumiewania na st. bardzo dobrym do czasu.
Co do dogadania to: rola pracy. Wynika to z sytuacji ale także z charakteru jaka dana osoba posiada. Jedna osoba pragnie pracować druga nie. Jaki widzi w tym cel. Praca, finanse na tym tle są głównie konflikty i je należałoby z góry ustalić. Osoba wie czy, ile chce pracować.
Hierarchia wartości sprawa kolejna. Samodzielność
dalej dzieci, kobieta decydując się powinna wiedzieć czy, kiedy i ile chciałaby posiadać. W jaki sposób, w jakiej tradycji chciałyby je wychowywać.  Co uważa za istotne, potrzebne dla dziecka a co nie.

Nie. Nie ma tutaj szarosci. Albo jest zonaty albo nie. Jak "nierozumiejacy przez zone" to niech sam uporzadkuje swoje zycie zanim sie ze mna spiknie. Ja nie bede cudzego zycia sprzatac. A jak mnie oklamie to tez o czyms to swiadczy.
I tak...ja sie pytam przed pierwsza randka. Zeby potem nie bylo ze "no przeciez nie pytalas to myslalem ze to nie wazne"

Bo jesli potencjalny wybranek bedzie mial wlasna hodowle np tarantul afrykanskich to sorry resory ale ja sie na zwiazek nie zdecyduje.
No I dla mnie jego stosunek do zwierzat jest wazny.
Kazdy z moich bylych spotykal moje psy, I one sie w ocenie charakteru nigdy nie pomylily. Malinowy w sposob naturalny dopuszcza do mnie tylko kilku mezczyzn. I moj maz jest jednym z nich. Malinowy zaakceptowal go juz pierwszego dnia.
Eutanazja....bo oczekuje od meza ze jesli zajdzie taka potrzeba to zawiezie mnie do miejsca gdzie bede mogla z godnoscia zakonczyc zycie. A nie bedzie pelen dziwnych sentymentow....

Zawsze moze sie tak zdarzyc. Ale wtedy sprawa jest prosta. Umowa to umowa, zlamanie jej warunkow moze w kazdym momencie ja zakonczyc.
Jesli nagle moj maz zechce sie pograzyc sie w glebokiej wierze, zacznie skorowac zwierzeta zywcem I zapragnie miec wlasna druzyne dzieci to ja tego nie widze. On ma prawo zmienic zdanie a ja z kolei nie musze swojego zmieniac. Nie ma obowiazku ze musimy byc razem.

Hmmmmm

Dla mnie malzenswto jesz ostanim etapem w rozwoju zwiazku i nie wyobrazam sobie zawierac go bez poznania swego partnera. Nie wyobrazam sobie poruszanie waznych kwestii zyciowych na mieiac przed czy po slubie.

Wiadomo , ze na niektore powazne dyskusje potrzeba czasu bo nie dyskutuje sie checi posiadania dziecka na 2 randce.

Dla mnie wazna jest kwestia podejscia do ewentualnego zwiazku malzenskigo tzn czy partner mysli w tym kierunku. Drugim rownie waznym punktem jest kwestia posiadania dziecka. Chce rowniez wiedziec o jego chorobach, przezyciach w przszlosci zeby moc samej zdecydowac czy z takim ewentualnym balastem doswiadczen nadaje sie na meza :-). Waznym punktem jest rowniez podejscie do sexu , zdrady itd.

Zmiany czasami są dobre. Ważne, żeby razem o niech rozmawiać.
A kiedy mamy się nauczyć rozmowy i słuchania siebie na wzajem, jak nie w okresie przedślubnym?

Dokładnie. Tym bardziej, że echa przeszłości mogą się odezwać na różnych etapach związku i warto mieć tego świadomość.

Moim zdaniem trzeba przedyskutować koniecznie te tematy:
- gdzie będziecie mieszkać? W jakim mieście? Czy na pewno nie z teściami?:)
- ile i kiedy chcecie mieć dzieci?

Ja również uważam, że małżeństwo to jest ostatni etap w związku. Naprawdę "trzeba zjeść beczkę soli, nim poznasz dowoli" - przysłowia nie są takie głupie. Ale z drugiej strony, jak sie żyje długo w małżeństwie, to wiele sie razem przechodzi, choroby i problemy zmieniają i osoba, którą się kochało, i z którą się długo mieszkało i znało nawet przed słubem zmienia się ( oczywiście może to być sytuacja w obie strony ). Także rozmowy przed ślubem o pogladach to czysta zabawa. Życie naprawdę weryfikuje wszystko.
Poza tym , rozmawianie przed ślubem to czyste teoretyzowanie na wiele tematów, bowiem jesteśmy jeszcze młodzi: choroby, problemy, dzieci, teściowie i rodzice i ich problemy to wszystko dopiero będzie w przyszłości a nigdy nie jesteśmy w stanie zagwarantować, że zachowamy się tak samo w sytuacji, którą teoretycznie przedyskutowaliśmy.