Jak walczyc ze stresem, stres rujnuje moje życie...

Z pewnością trzeba isc ma żywioł, ale jak ciężko podjąc ten krok. Zawsze obiecuje sobie jutro zaczynam życie od nowa, a potem nie mam ochoty nawet wstać z łóżka wiedzac, że już czas zabrać się za siebie. I tak to trwa 3 miesiące od kiedy nie mam pracy. Teraz boję się tych szkoleń, tych wyjazdów. Chciałabym mieć prace gdzie mogę robic wszystko tylko gdzies sobie ciuchutko siedzieć i robic swoje, ale umówmy się takiej pracy nie ma, a jeśli nawet jest to trzeba pogodzić się z myślą, że to my zabiegamy o pracę, a nie pracodawcy o nas, więc należy cieszyc się jeśli ktoś nas zaprosi chociaż na rozmowę kwalifikacyjna.
Osoby, które nie mają za dużego doświadczenia muszą nadrabic przebojowością, przekonać pracodawcę, że to nas potrzebuje, a co kiedy ja ze strachu umieram i to widać. Przecież mogę być miła, inteligentna i wykształcona, ale co z tego skoro stres mnie rujnuje i pracodawca nie wypuści takiej osoby na bezpośredni kontakt z klientem. Poprzednio miałam pracę w biurze, ale tylko tymczasowo rok w zastępstwie byłam i dużo czasu minęło zanim się rozkręciłam, ale z wykonywanej przeze mnie pracy wszyscy byli bardzo zadowoleni. A teraz kiedy znowu siedze w domu mam wrażenie, że już nic mnie nie wskrzesi...
Eh.. jak chciałabym po prostu iśc i próbować i się nie przejmować tym co powiedzą inni.

Hejka Gee, opowiedz cos więcej jak to u Ciebie wyglądało no i jak dałaś sobie z tym radę?
Ja wierzę, że wszystko można w życiu wypracować, zwalczyć, ale trzeba czasu no i jak mówisz fajnie z kimś porozmawiać, może będzie łatwiej

Gee
Myślę, że w dużej mierze "winowajcą" jest charakter. Denerwuje mnie to, że nie potrafię wykorzystać swojego potencjału przez to, że nie jestem tak przebojowa i pewna swego. Często, np. na studiach spotykam się z tym, że osoby powiedzmy niezbyt zdolne potrafią lepiej sobie poradzić, niż ja. Często wiem coś, a mam w sobie taką blokadę, żeby głośno się wypowiedzieć. Niby wiem, że przecież nikt mi w twarz nie da jak powiem lub zrobię coś źle mimo to wolę pozostać niezauważalna. Oj strasznie mnie to denerwuje. A na dodatek od razu rysuje się zakłopotanie co dodatkowo mnie irytuje.

Przykro mi, że teraz w czasie ciąży przeżywasz takie emocje, powinnaś być teraz oazą spokoju. Poza tym życie w Anglii jest łatwiejsze, niż w Polsce. Tu bardzo dużo się wymaga od pracowników, każdy się prześciga, żeby pokazac się szefowi, a ja nie mam takiego charakteru. Nie umiałabym wspinac się po czyiś plecach do kariery, a wygląda na to, że takie osoby jak ja mogą być tylko zdeptane. Czasem tak myślę, że na poważnie bym się załamała, gdyby nie wsparcie duchowe rodziców i narzeczonego. Ale też chciałabym coś w życiu osiągnąć, tak naprawdę nawet żeby się usamodzielnić.

A czy Ciebie dręczą jeszcze jakieś problemy? Nie chcę Cię ciągnąc za język jeśli nie chcesz mówic, ale komfort jest taki, że jesteś tu anonimowa.

Cały czas żyję tym, że praca nad sobą może wiele zdziałać. Bardzo chcę się zmienić i myślę, że będzie to długo trwało, ale nawet jeśli będzie miało to się zmienić za 10 lat to i tak warto. Nie chcę poddawac się swoim słabościom, przecież mamy jedno życie...

Studiuję ekonomię i nie wiem czy dobrze wybrałam, bo w tej branży trzeba raczej być bardziej konkretnym.

Niestety na razie moje działania to tylko teoria, czekam, aż odważę się przełożyć to na praktykę, cóż dojrzewam do tego kroku

Czasem myślę, że tak jak wspominałaś trzeba być zmuszonym do działania, może jak ja bym była to też inaczej bym do tego podeszła, bo łatwo snuc plany w ciepłym domku wiedząc, że się nie zginie. Ale z drugiej strony nie chcę pozostać bierna w życiu.

Masz rację walka o byt to większy problem, punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia. Kiedyś problemem był sprawdzian w szkole, potem matura, prawo jazdy, aż dorosłość i prawdziwe życie... Wiem, że jeszcze wiele przede mną dlatego im szybciej to zwalczę tym lepiej. Tylko właśnie jak zacząć, jak nabrać pewności siebie, żeby była na to jakaś konkretna odpowiedz...
Wiem, że wiele ludzi mających podobny problem poddaje się, ale ja nie chce tego !!!

Mam tak samo. Wiem, że nie jestem głupia, ale nie mogę się przełamać, żeby byś osobą bardziej przebojową. Chciałabym mieć pracę, gdzie cichutko bym sobie siedziała w kąciku i robiła swoje. Niestety (a może stety) moja praca wiąże się z kontaktem z ludźmi, przez co bardzo się stresuję. Czasem nie mogę się przełamać żeby się odezwać albo zaczynam się jąkać, zmieniać wyrazy w jakieś dziwne twory, tak jakby język odmawiał mi posłuszeństwa. Strasznie mnie to denerwuje i bardzo zazdroszczę osobom, które są kontaktowe, przebojowe, umieją walczyć o swoje.

Z jednej strony chciałabym wyjść do ludzi, pogadać z kimś, a z drugiej wielką ulgę odczuwam siedząc w swoim pokoju, ciuchutko przy biurku i pracując, ale dookoła słyszę gwar innych i im zazdroszczę. Siedzę sama jak kretynka, a w pokoju obok zgromadzone kilka osób wesoło rozmawiają i się śmieją. Nie raz mnie zapraszali, ale odmawiam, sama nie wiem dlaczego, zasłaniam się zawsze tym, że mam dużo pracy, przez co pewnie wychodzę na zbyt ambitną, jakbym świata nie widziała poza obowiązkami, a to nieprawda

Zastanawiam się nad psychologiem, ale  to drogie przedsięwzięcie...Z NFZu chyba nie ma co, tak słyszałam...A prywatnie to pewnie koło 100 zł za wizyte;/

Hej dziewczyny. Jestem monia. Bywalam tu swojego czasu bardzo czesto i gesto.teraz pisze poniewaz mam ten sam problem co wy, jestesm bez pracy a wynajmuje kawalerke i mam dwa yorki. Szczerze mowiac to czasem one mi daja kopa by dalej isc i ciagnac to sszystko. Jest jeszcze facet ktory mnie bafdzo kocha a ja jego aczkolwiek wydaje mi sie ze on sam nie daje sobie ze mna rady.. tak jak juz pisalam w poprzednich moich postach mam depresje od 6lat iciezko jest ze mna.. zwlaszcza mojemu kochanemu.. jest dla mnie taki dobry i kocha mnie a moje skoki nastrojow nawet mnie dobijaja..mysle ze wiecie o czym mowie.. raz smiech, raz placz, raz euforia, raz frustracja i silny dół. I ja mam tego serdecznie dosc. Mam mysli samobojcze ale mam dla kogo zyc i to mnie trzyma w kupie. Przepraszam ze tak zjechalam od tematu ale czasem tak mam ze gadam o czyms waznym a za chwile zmieniam temat i sie smieje a to fajne nie jest dla kogos zdrowego na umysle.. wiec wybaczcie moje kochane :-* wracajac do tematu, sama poszukuje pracy w Warszawie i jest bardzo ciezko zwlaszcza takim osoba jak MY:-( brak wiary w siebie i zero pewnosci siebie dobija tak ze odechciewa sie zyc.. mnie rowniez :-(