Jedzenie rujnuje moje życie.

Wolałabym przeczekać te np. poł roku i zobaczyć czy uda mi się samej poradzić z tym problem. Do psychologa za bardzo nie chce iść bo nie mam z nimi najlepszych doświadczeń. A poza tym gdyby rodzice się dowiedzieli to by mnie chyba wydziedziczyli, uznając za tępą, niedojrzałą dziewuchę której się w głowie poprzewracało. Skończyłoby się na tym że albo by się do mnie nie przyznawali, albo zaczęli wmuszać jedzenie na siłę.
Tylko że aby dać sobie radę sama chciałabym dowiedzieć się czy komuś już się to udało.
i jak tego dokonał.

black ja Ci powiem to sa sliskie tematy, mozesz sobie zrobic duza krzywde
ale pocieszjace jest to ze jeszcze widzisz ze mozesz miec problem
za pol roku moze byc juz inaczej,
mozesz sie wkrecic w to jeszcze bardziej.
piszesz ze Twoi rodzice nic nie wiedza
jak to mozliwe ??
chowasz jedzenie ? wyrzucasz ? oszukujesz ?
bo przy 800- 1000 kalorii nie ma mozliwosci zeby nic nie zauwazyli.

chyba nie do konca masz z nimi dobre relacje opisujac ich reakcje na Twoj problem...
ale to nie jest temat tego watku, wiec zostawiam

kiedys mialam w swoim zyciu epizod jadlowstretu.
ale ja nie jadlam nic
glod zabijalam papierosami
w 2 miesiace doprowadzilam sie do skrajnego wycienczenia
i gdyby nie delikatna pomoc bliskiej mi osoby
z pewnoscia wtedy "zdechlabym"
sama nie widzialam problemu
dlatego tak sceptycznie podchodze do Twojego pomyslu na rozwiazanie problemu o ktorym tu piszesz

U mnie w domu posiłki polegają na tym że jak jesteś głodna to bierzesz z lodówki i po prostu jesz. Rodzice nie kontrolują tego co jem. A ja często mówię że już jadłam poza domem. Prawda jest taka że mam z nimi kontakt czysto rodzicielski, szanuje ich, pomagam im w domu. I to im wystarcza. Postanowiłam że jak zacznę odczuwać jakieś fizyczne(zawroty w głowie itp.) konsekwencje mojej diety to coś z tym zrobie. Wiem że na pewno nie dopuszczę do tego abym stała się szkieletem bo w przeciwieństwie do innych dziewczyn z takimi problemami to nie jest mój ideał kobiecej sylwetki.

w swojej subiektywnej ocenie mozesz nie zauwazyc tego momentu
kiedy zaczniesz wygladac jak szkieletor ale sadzic nadal ze masz walki
wtedy to juz masz duzy problem, wiesz o tym ?
ale chyba Twoja mama zauwazylaby jednak ze cos sie z Toba dzieje niedobrego, tak sadze.

dla mnie i tak niepokojacy jest juz sam fakt ze tak mloda, zgrabna i "normalna" dziewczyna
poswieca tyle uwagi na taka pierde jaka jest dieta.

alkohol pity na imprezie = kalorie...
no prosze Cie...
" ja w Twoim wieku " o tym nie myslalam
liczyla sie dobra zabawa i cenne rozmowy "pod wplywem" z przyjaciolmi

a tak wogole mialas wczesniej problemy ( znaczace ) z nadwaga ?
skad to przwrazliwienie ??

U mnie większość takich wypadów odbywa się w plenerze. Najczęściej nad wisłą. Dziwnie bym się czuła jakby wszyscy wyjęli po piwie. A ja otworzyła bym torbę i wyciągnęła butelkę wina.. Chociaż może w sumie pora zostać abstynentką, a pić tylko na domówkach. Dzięki za radę. Coś w tym jest i pewnie spróbuje tak robić, zobaczymy tylko ile czasu dam rade wytrzymać. Najgorsze jest to że pod wpływem alkoholu jest trudniej kontrolować to ile podczas takiej libacji zjesz. Dzięki za pomoc. Twoje posty napawają mnie optymizmem, że jednak można jeść normalnie. Może kiedy będę jeść te "tuczące" rzeczy w małych ilościach to nie rzucę się na jedzenie w poczuciu "zmarnowanego dnia".

Problemów z waga nie miałam nigdy(zawsze miałam lekką niedowagę).Wydaje mi się że zauważę...Jak sama wcześniej wspomniałam zbytnia chudość mi się nie podoba. A poza tym będę to widziała po wadze. Moja mama sama często przechodzi na różne diety, albo udaje że przechodzi i przez cały czas narzeka że jest gruba. Rok temu ważyłam 47kg i to była moja najniższa waga. Mama uważała po prostu że jestem szczupła. I tylko wspominała że też kiedyś tak wyglądała. Jak idę na jakąś większa imprezę to też tak nie patrzę (potem mam lekkie wyrzuty sumienia), denerwują mnie tylko spotkania na jedno czy dwa piwka. Po których nawet nic nie poczujesz. a kalorycznie wychodzi ci z tego taki np. pączek. A takie spotkania odbywają się co najmniej 2 razy na tydzień.

To co opisujesz, to wygląda na początki bulimii. Początki, bo umiesz to jeszcze opanować (przy zaawansowanej bulimii osoba podczas ataku potrafi zjeść od kilku do kilkunastu tysięcy kalorii.

Jeżeli mogę ci coś poradzić, to tak:
- Nie ograniczaj kaloryczności tak rygorystycznie, 800 kcal to stanowczo za mało (na diecie 1000kcal są czasem osoby, które mają po kilkadziesiąt kg nadwagi - Ty masz wagę w normie (!) ). Przy tak ubogiej diecie ataki głodu są normalne, bo twój organizm chce żyć, a nie wykończyć się.

- Są w sieci kalkulatory do obliczania zapotrzebowania energetycznego (ilość kcal/dzień w zależności od trybu życia., wagi i wieku ) - możesz poszperać , poszukać jakiegoś dobrego i obliczyć ile kalorii potrzebujesz - ogranicz liczbę o 200 wtedy nie przytyjesz na pewno, a zawsze masz malutki zapas na pączka, czy drinka.
Ograniczanie drastyczne kalorii prowadzi do spowolnienia przemiany materii, a wtedy twój organizm będzie spalał mniej kalorii - to równia pochyła - w końcu rozstroisz sobie organizm

- Naucz się jeść zdrowo, jeżeli będziesz dostarczać swojemu organizmowi wszystkie składniki odżywcze to nie będziesz czuła głodu, a ataki wilczego apetytu znikną albo będą bardzo rzadkie.

- Zaczynaj dzień od śniadania z białkiem, białko daje uczucie sytości, długo się trawi i dobrze zaspokaja głód. Dobrym rozwiązaniem będą jajka, twarożek, kanapka z tuńczykiem/kurczakiem.  Jeżeli będziesz najedzona nie będziesz myśleć obsesyjnie o jedzeniu. Unikaj owoców, zwłaszcza tych słodkich za to jedz warzywa, zwłaszcza te zielone. Noś w torebce garść migdałów - kiedy dopada cię głód nie sięgaj po batonika, chipsy etc tylko schrup kilka orzechów - mają sporo kalorii, ale są bardzo zdrowe

- Zamiast się głodzić, jedz mądrze - nie pakuj się z własnej woli w zaburzenia odżywiania, bo to się nosi w sobie potem do końca życia, jak alkoholizm.

- Nie waż się zbyt często - waga u zdrowej kobiety może się wahać tylko z powodu fazy cyklu owulacyjnego nawet do 2 kg - spowodowane jest to różnicą poziomu hormonów w różnych fazach cyklu. Fakt, że jednego dnia ważysz 49 a 2 dni potem 50 wcale nie oznacza, że utyłaś, tylko, ze twój organizm zatrzymał wodę.

- Przy normalnym, zdrowym odżywianiu jednorazowy grzeszek w postaci wyżerki na imprezie, czy kilka drinków nie ma znaczenia - 1000 kcal ponad normę to tylko ograniczenie o połowę kaloryczności posiłków następnego dnia i załatwione  - nie musisz się głodzić cały tydzień, bo zjadłaś porcję frytek do piwa.

-Unikaj jak ognia portali promujących szczupłą sylwetkę - masz wystarczające parcie na szczupłość, nie musisz się dopingować
ale tak samo unikaj słodyczy

Złych nawyków żywieniowych o wiele trudniej się pozbyć niż 10 kg nadwagi

---
A tak jeszcze na marginesie - z tym winem to jest taka pół-prawda - niby kieliszek wina ma mniej kalorii, ale duże piwo to 500 ml i mozna przy nim posiedziec dłuuuuugo, kieliszek wina natomiast to tylko jakieś 150 -200 ml i wypijając ich 2 - 3 w ramach jednego piwa to nie będzie zbyt dobre rozwiązanie a naprawde jest trudno przesiedzieć cały wieczór nad jednym kieliszkiem, zwłaszcza jeżeli wino jest po prostu dobre

Moim zdaniem lepszym trickiem jest noszenie w torbie butelki wody mineralnej - kiedy piwo się kończy, po prostu wyciągasz wodę i popijasz - zanim ktoś zwróci na to uwagę to masz pół piwa do przodu ;D

Dziękuję za porady:) W bulimie raczej się nie wpakuje ponieważ nigdy nie stosowałam żadnych środków przeczyszczających. Czasem mam ochotę ale chyba za bardzo boję się konsekwencji. Wole w dzień po obżarstwie zrobić sobie trening.
Z jedzeniem białka nie będę miała problemu bo uwielbiam nabiał w każdej postaci. (nienawidzę mięsa).
Warzyw też jem sporo, inaczej nie udałoby mi się jeść 800kcal dziennie..:)
Nigdy nie jestem głodna poza domem. Zazwyczaj napady mam w weekend wieczorami, szczególnie kiedy nie mam nic konkretnego do roboty.
Nie wiem czy dałabym rade wytrzymać kilka dni bez ważenia się ..(to silniejsze ode mnie;p).. Aczkolwiek pocieszyłaś mnie tym że waga zmienia się w różnych fazach cylku. Może następnym razem nie będę wpadała w panikę kiedy przybędzie mi jeden kg.

Wybacz, Autorko, ale oszukujesz sama siebie. Gdybys mogla sobie poradzic sama z problemem, nie pisalabys tutaj.
Potrzebny Ci psycholog. Masz problem nie tylko z jedzeniem, kuleja tez relacje z rodzicami.

Druga sprawa... w dzisiejszych czasach jest tyle tragedii, tyle bolu, smierci, a Waszym byc albo nie byc jest niska waga...
Sorry, ja tego nie rozumiem. Naprawde. Uwazam to za bardzo plytkie. Szczuplutki wyglad nie da Wam szczescia, nie zapewni kupy przyjaciol.

P.S Uprzedzam pytanie, nie, nie naleze do grubasow.

Aha, to nie jedzenie rujnuje Twoje zycie - Ty sama to robisz.

Masz racje mój post tutaj można potraktować jak przyznanie się że mam problem. Ale nie uważam od razu że to jest bulimia.. definicje bulimii masz w poście powyżej. To że dbam o swoją wagę i swój wygląd to nie oznacza od razu że nie mam serca. I jestem nieczuła na wszystkie problemy tego świata. Jeżeli za płytkie uważasz dbanie o własny wygląd to jestem ciekawa co Ty wkładasz od siebie w to aby na świecie było mniej tragedii i bólu. Na pewno nie więcej niż ja. Więc zamiast z góry mnie osądzać zastanów się nad tym co Ty robisz aby żyło się wszystkim lepiej. Bo ja na pewno nikomu krzywdy nie robię tym że może zbyt przesadnie dbam o swoją sylwetkę:)

Przecież przy wzroście 168, 49kg wagi to nie jest dużo..więc po co ty się tak głodzisz..?
Proponuje zmianę, jak będziesz jadła tak ok. 1500-2000kcal to będzie akurat i nie będziesz mieć napadów głodu.. Pozdrawiam

Dzięki:) Tez mam taką nadzieję. Dzięki za wszystkie rady. Mam zamiar kilka z nich wcielić w życie;) Mam nadzieje że w roku szkolnym wpadnę w wir nauki(maturka) i skończy się rozmyślanie nad jedzeniem;p

Nie napisałam, ze masz bulimie, tylko, że to wygląda na jej początki - tzn, ze jeżeli będziesz tak postępować (tzn głodzić się a potem objadać) to sobie ją możesz zafundować w całej okazałości.

Raz piszesz, że nigdy nie miałaś problemów z wagą, ale głodzisz się 800kcal dziennie - jeżeli nie masz problemów z wagą to po co to robisz? (bo masz problem z odżywianiem się? ) jeżeli nie masz bulimicznych napadów głodu to dlaczego martwi cię zjedzenie 2500kcal - przecież każdy człowiek jeżeli jest długo głodny zjada potem więcej, żeby uzupełnić niedobór.

Jeżeli nie masz zaburzeń odżywiania dlaczego przy wadze 49kg piszesz, ze jedzenie rujnuje ci życie?

Jeżeli nie masz problemów z odżywianiem sie dlaczego martwią cię kalorie z piwa, których kilka wypijasz co drugi dzień (bo są wakacje) a nie martwi cie to, że co drugi dzień w wieku 18 lat się upijasz? (+200kcal z piwa to nie jest powód do rozpaczy, po prostu nastepnego dnia zjadasz dwie kromki chleba mniej i sprawa załatwiona)

i pewnie dużo z tych osób ma, tylko w młodym wieku skutków jeszcze nie widać  

Wiesz skąd się wzięła to zaczarowane 1000kcal  o których ciągle mówią we wszystkich dietach? Bo dla przeciętnej kobiety 1000kcal to minimum na procesy życiowe, takie jak oddychanie, trawienie, produkowanie krwi, hormonów, utrzymanie temperatury itd. Schodząc poniżej tego minimum odbierasz organizmowi energię potrzebną do życia - organizm wtedy się broni i spowalnia przemianę materii - zaczynają wolniej rosnąć włosy, paznokcie, wolniej się odnawia skóra, szybciej marzniesz, łatwiej się przeziębiasz itp.
A kiedy organizm się przyzwyczai do wolniejszej przemiany materii wiesz co się dzieje? Zaczynasz potrzebować jej mniej i zamiast chudnąć twoja waga zatrzymuje się w miejscu. I co wtedy ludzie robią najczęściej? Zaczynają intensywniej ćwiczyć żeby przemianę materii pobudzić.

A co wtedy się dzieje? Skoro dostarczasz mu mniej pożywienia niż potrzebuje zaczyna trawić sam siebie - organizm musi naprawiać stale ubytki, żeby żyć, ale jedne organy są ważniejsze od innych, dlatego stopniowo zaczynają zanikać mięśnie, bo białko jest potrzebne do naprawy serca, wątroby, trzustki, płuc... zaczynają odwapniać się kości, bo nie ma wystarczającej ilości wapnia w diecie i nie ma czym ich uzupełniać, zaczynają psuć się zęby

Jeżeli za 20 lat będziesz miała zmarszczki dwa razy większe niż rówieśniczki, to pewnie nie skojarzysz tego z faktem, ze 20 lat temu stosowałaś drakońskie diety

Oczywiście, że od diety 800kcal nie umrzesz. A przynajmniej nie od razu.

Ty wiesz najlepiej jak się odżywiasz i jak dużo sobie odmawiasz. Ale czy na pewno chcesz za szczupłą sylwetkę zapłacić swoją urodą? A tak na pewno się stanie jak ucierpią twoje włosy, skóra, paznokcie...

Zastanów się jaka cenę jesteś w stanie zapłacić za -1 cm w obwodzie uda ?....

Koniec kazania! Miłego wieczoru

Iceni:
Dziękuje że poświęciłaś tyle czasu na napisanie tego: kazania (jak sama to ujęłaś). Ale mam wrażenie że najlepiej odnosi się to do osób wychudzonych. Kiedy organizm już nie może czerpać ze zgromadzonego tłuszczu(którego one nie mają). Ja jednak nie jestem wychudzona i nie mam zamiaru być. Jak sama pisałam podoba mi się chudość, ale szkieletorem być nie chce. Tak samo nie sądze aby skończyło się to dla mnie bulimią (nie wymiotuje, nie stosuje środków przeczyszczających). Mam nadzieje że nigdy nie dopuszczę do tego co napisałaś i że twoje "kazanie" przeczytają osoby które o wiele bardziej tego potrzebują. Jedzenie rujnuje mi życie bo nie mogę przestać o tym myśleć. A każde spotkanie towarzyskie polega na żarciu-czego nie jestem w stanie zrozumieć. I denerwuje mnie ciągłe odmawianie. Jeżeli dobrze bilansuje się dietę(nawet 800kcal) to można zadbać aby zawierała wszystkie niezbędne do życia składniki. A propos alkoholu- są wakacje;) Z rokiem szkolnym zazwyczaj wraca się do normy.

Odnoszę poprostu wrażenie że dużo osób go w pewien sposób wyolbrzymia. Moim problemem jest to że ciągle myślę o jedzeniu i wiem że to nie jest normalne. Może też po części zakładając ten wątek nie jestem pewna czy to jest problem?. Chciałam zobaczyć co myślą o tym inni ludzie. I po części udowodnić sobie że nie jest ze mną aż tak źle. Albo po prostu wygadać się komuś kto zaraz nie wpadnie w panikę albo zażenowanie. Zobaczyć czy tak bardzo odbiegam od rzeczywistości. Może ktoś podpowiedziałby jak pozbyć się tych myśli, ktoś kto miał podobnie.
Dużo osób mi mówi że często wszystko neguje w rozmowach. Ale po prostu to jest taka funkcja wypierania różych rzeczy z mojego mózgu i przekonywania samej siebie że jest dobrze;)

Mam podobny problem który niestety wraca. Ale można sprawić że na chwilę zniknie. Musisz uświadamiać sobie że nie jesteś gruba. Nie jedz fastfoodów tylko normalne zdrowe jedzenie ćwicz codziennie będziesz się lepiej czuła psychicznie dzięki czemu i fizycznie. Mi też pomógł narzeczony bardzo w moim problemie może masz kogoś kto Ci pomoże kto Cię codziennie widzi nie koniecznie musi to być mężczyzna

mala, wytrzyj piane z ust bo cie oszpeca,
potem przeczytaj to co napisalam ja, przeczytaj co napisalas ty
pomysl... to nie boli naprawde
potem komentuj- ze zrozumieniem
atak dla samego ataku faktycznie pozbawia sensu kazda dyskusje

do autorki watku
jezeli uwazasz ze faktycznie nie masz problemu, chociaz tytulem watku zasugerowalas inaczej,
masz jedynie dyskomfort wynikajacy z natrectwa mysli
a chcesz sie tej obsesji pozbyc, badz ja ograniczyc
co moze byc trudne bez pomocy specjalisty, no ale Ty chcesz radzic sobie sama, wiec probuj...
przekieruj swiadomie swoje myslenie na inny temat
z pewnoscia jest cos co poza dietami, kaloriami, nieustajaca kontrola wlasnej wagi, absorbuje Twoja uwage
przeciez na pewno masz jakies zainteresowania, pasje ?
idz w tym kierunku
z tym ze to bedzie wymagalo od Ciebie wysilku i dyscypliny
swiadomej kontroli wlasnych mysli i panowania nad nimi

co do zmuszania do jedzenia przez inne osoby, nachalnego czestowania na imprezach
powiem Ci tak - mam to samo
strasznie tego nie lubie ! chociaz z innego powodu niz Ty
unikam jedzenia poza domem bo zwyczajnie nie lubie jesc gdzie indziej
wiec ogolnie zazwyczaj odmawiam
chociaz ludzie roznie reaguja ja nie robie z tego problemu
bo to jest ICH PROBLEM
i tak do tego podchodz

z drugiej strony tak sobie mysle...
czy jakiekolwiek rady dla Ciebie maja sens
i szczerze powiem chyba nie bardzo
zakladasz watek bo masz problem a potem w kazdym kolejnym poscie
probujesz przekonac nas, sama siebie ( ? ) ze zadnego problemu nie ma
dostalas duzo wskazowek, i naprawde dobrych rad
wszystko zanegowalas...
moze Ty po prostu lubisz o sobie rozmawiac ?
koncentrowac uwage na swojej osobie dla samej koncentracji ?
rozejrzyj sie wokol siebie i troszke dalej tez
moze wolontariat ?

Blackpearl95,
wyznacznikiem zaburzeń odżywiania nie są tylko encyklopedyczne wymioty po posiłku czy "marzenie o szczupłej sylwetce", ale ogólne nastawienie emocjonalne do jedzenia, do siebie samej, swojego wyglądu i życia oraz poglądy, przekonania na ten temat.

Zatytuowałaś post "Jedzenie rujnuje mi życie".

Codziennie ważysz się i szczegółowo analizujesz to, co, kiedy i dlaczego zjadasz.

Spożywanie dziennie 800 kcal dla osoby aktywnej, uczącej się, wychodzącej z domu wieczorami i uprawiającej sport to BARDZO mało. Za to 2500 kcal, które Twoim zdaniem jest ogromnym obżarstwem, po którym masz wyrzuty sumienia, wcale nie jest ilością tak dużą. Kilka bardziej obfitych posiłków i taka suma kalorii zdarza się większości zdrowo odżywiających się ludzi. Dla osób pracujących i regularnie uprawiających sport może być to wręcz zalecana norma dzienna.

Podczas swoich uczt masz wrażenie braku kontroli, "puszczenia hamulców". Rzucasz się na jedzenie, ponieważ wcześniej przez kilka dni dostaraczałaś kalorii znacznie poniżej normy.

Być może od rodziców przejęłaś przekonanie, że przeżywanie stresu, kompleksów, wątpliwości, proszenie o pomoc w radzeniu sobie z problemami (np. proszenie właśnie rodziców lub psychologa albo przyjaciół) jest oznaką słabości albo dziwactwa.

Masz myśl charakterystyczną dla kobiet, które nie troszczą się o swoją dietę dla zdrowia i z rozsądku, ale obsesyjnie - "Skoro już zjadłam czipsy/ czekoladę/ wypiłam piwo, to dzisiejszy dzień mogę uznać za zmarnowany i nieważny. A skoro wrócę do diety dopiero od jutra, to dziś do końca dnia mogę dać upust swojemu łakomstwu i zjeść wszystko, na co będę miała ochotę". Sensem zdrowego odżywiania jest jedzenie rozsądne - dieta zawierające wszystkie składniki, również słodycze, słone przekąski czy alkohol. Ty dzielisz dni na "z sukcesem", czyli poniżej 1000 kcal - lub "zawalone" z wieczorem w pubie lub nalotem na lodówkę.

Cieszysz się na intensywny, stresujący rok maturalny, który, chciałabyś, aby odciągnął Twoją uwagę od spraw jedzenia.

Czujesz, że nie możesz otwarcie opowiedzieć o swoich odczuciach z tym związanych rodzicom.

Z pewnością nie jest celem forumowiczek, aby siłą wmówić Ci głębokie zaburzenia odżywiania. Być może fakt, że wszystkie opinie były jednak takim sygnałem "Coś jest u Ciebie nie tak. To co robisz nie jest zdrowe" wynika z tego, jak silny jest Twój opór przed przyjęciem i zaakceptowaniem takich informacji i porad.

Większość zaburzeń odżywania nie przebiega standardowo z głodzeniem się, jak w anoreksji i wymiotowaniem lub przeczyszczaniem się po jedzeniu w bulimii. Osoba z zaburzeniami odżywiania może mieć okresy (nawet wielomiesięczne lub wieloletnie), kiedy odżywia się prawidłowo. Nie jest to jednak jednoznaczne z wyleczeniem, dopóki nie podda pracy nie tylko samej czynności jedzenia, ale też emocji, przekonań z tych związanych, swoich kompleksów, obaw, relacji z bliskimi itp.

Z pewnością warto, abyś zwiększyła codzienną normę kaloryczną. Jeśli na co dzień będziesz prawidłowo odżywiała organizm, ale też pozwalała sobie na przyjemności, to nie będzie narastała w Tobie frustracja, która ostatecznie prowadziła dotąd do niekontrolowanej uczty. Pytanie - jak będziesz czuła się zmieniając codzienną dietę na bardziej kaloryczną? Czy zwiększy to częstotliwość Twoich myśli krążących wokół jedzenia? I czy napady obżarstwa rzeczywiście wynikały z "wygłodzenia" organizmu, czy też raczej z napięcia emocjonalnego, które nie zmieni się wyłącznie pod wpływem zmiany diety?