Singielka z przekonania

Nie wiesz co tracisz...

Aż żałuję, że nie mogę kliknąć pod tym postem 'lubię to' ! Ale.. powtarzane kłamstwo ponoć staje się prawdą, więc jeśli ktoś 100 razy dziennie powtarza sobie, ze kocha żyć w pojedynkę, to w końcu w to uwierzy... Do momentu.. Aż zostanie na starość sam, jak dobrze pisze poprzedniczka

A ja tam bym chętnie komuś podogadzała ...tylko żeby on też dogadzał mi.

Ten wątek, to TO chyba musi być jakaś prowokacja?
Taki rzut kamyczkiem w cudzy ogródeczek, by wzbudzić ostre reakcje ?

Rozumiem, że panie obie TO już "przerobiły" (tę smutną starość?) i teraz będą te "głupsze" od siebie straszyć?
Byłoby śmiesznie, gdyby nie było żenująco BRAK podpórki dla jemioły...
A i tak nie wiadomo "komu z brzega" jakaś gwarancja na to, że można się na kimś opierać aż do śmierci? Zamiast stać na własnych nogach Smutne

Jeszcze nie przerobiłam, ale mam wyobraźnię
Nie wiem jakimi kategoriami się kierujesz nazywając czyjeś wypowiedzi żenującymi.

Straszysz??

Człowiek żyje 'w stadzie'. tak jest skonstruowany. I NIKT mi nie powie, że wieczór spędzony z kimś kogo się kocha, nie jest o niebo lepszy od wieczoru spędzonego w pojedynkę (nawet realizując tak modne ostatnio HOBBY), jakkolwiek wspaniałe by było. Amen.

Pod warunkiem, że ma się oba substytuty, to owszem. My rozpatrujemy singielstwo+hobby vs partner. Proszę czytać ze zrozumieniem.

Ależ czytam ze zrozumieniem. Uważam że pomimo braku partnera spędzanie wieczoru samemu ze swoim hobby może być tak samo przyjemne jak wtedy gdy ma się partnera i spędza wieczór raz z nim, a raz zajmując się swoją pasją.

Już widzę jak to "trzymanie za rękę" na starość wygląda -" Zejdź mi z drogi stara krowo/stary capie"

Dlaczego uważasz że to musi być kłamstwo?

I czemu niby stary człowiek nie posiadający partnera miałby być skazany na samotność? Co stoi na przeszkodzie nawiązania znajomości, lub tylko rozmowy z innymi ludźmi w tym wieku? To może być problemem chyba tylko dla osób mających trudności w kontaktach interpersonalnych.

Mnie tam jest obce zarówno obrzydzenie do jak to nazwała autorka wątku "skakania koło faceta jak koło jakiegoś cudu" (bo sama lubię "skakać" koło kogoś kogo kocham, ),  jak i obcy jest lęk przed samotnością (samotność uważam za luksus dany nielicznym;), poza tym przez większość mojego życia - dzieciństwa, i wczesnej młodości byłam jej złakniona jak heroinista heroiny na głodzie .

Motywowana czystą ciekawością zapytam: co jest niby takiego strasznego w samotnej starości?

Czego tak naprawdę się boicie?

Inny jest seks z kimś kogo kochasz, a inny z kimś kogo tak naprawdę masz w nosie i chcesz tylko na jedno.

Statystycznie - druga połówka zejdzie pierwsza Mężczyźni żyją krócej, ale z nimi... możesz mieć dzieci Wtedy nie zostaniesz sama na starość.

Właśnie dlatego, że większość celów życiowych jest osiągniętych samotność dokucza najbardziej. Teraz możesz uciec chociażby w pracę. W wieku 70 lat z różnych względów będzie to trudne.

Za kilka lat z seksem też będzie trudniej.

Niektórzy marudzą dla zasady, a wcale nie jest im tak źle.

myślę, że ta obawa przed samotnością na starość to obawa w stylu.. może na przykładach konkretnych:

- mam 70 lat ale musze umyć okna, spadam z parapetu i nie mogę się podnieść... nikt tego nie widzi, nikt mi nie pomoże...
- podobnie dopada mnie jakaś gupia grypa, nie mam siły wyjść do apteki... Kto przyniesie mi jakiś lek lub choćby zrobi herbatę? Czy coś do jedzenia?

Mieszka się samemu, nie ma się dzieci, człowiek nie jest nikomu potrzebny, ale to w sumie w każdym wieku w takich momentach moim zdaniem samotność zaczyna doskwierać

i nie oszukujmy się z wiekiem coraz trudniej nawiązać jest bliskie znajomości, owszem można wyjść i pogadać choćby z młodym panem za ladą w sklepie (ale czy to zapobiegnie uczuciu samotności? Nie sądze samotność to nie brak ludzi w okół, ale brak kogoś bliskiego, z kim łączy nas ta nić porozumienia i więź) ale mając te 60-70 lat podejrzewam ze o bliska przyjaźń to bardzo trudno.. Moja babcia pół życia była samotna, bo po śmierci męża na życzenie syna z nikim się nie związała, syn się rozwiódł i mieszka z nią teraz, ma 76 lat i idzie się kąpać tylko kiedy on jest w domu żeby w razie czego jej pomógł.. przez cały czas jaki pamiętam opowiadała tylko o jednej koleżance z którą czasem się widywała, ale  zmarła z 10 lat temu, rodzeństwo już prawie całe też nie żyje, gdyby nie miała dzieci i wnuków, byłaby więc całkiem sama... Alee pare lat temu znalazła rozwiązanie, przystąpiła do świadków Jechowy i teraz ma mnóstwo znajomych, którzy oczywiście wzajemnie bardzo się wspierają, gdyby nie to myśle, że byłoby jej dziś bardzo trudno samej (jednakże nie wiem czy w ramach posiadania bliższych znajomych wybrałabym ścieżkę zmiany wyznania..). Nie ma się co oszukiwać że zawsze będzie się w pełni sprawnym i w stanie by samemu wszystko koło siebie zrobić, kwestia wyboru więc czy wolimy by zajmowali się nami obcy ludzie (o ile będzie nas na nich stać), czy wolimy kogoś nam bliskiego w którego żyłach płynie i nasza krew.. Z partnerami może być rożnie owszem, ale czemu zakładać czarny scenariusz?

Podsumowując po raz kolejny napisze że podziwiam ludzi samowystarczalnych:) a i z drugiej strony przerażają mnie oni...
Ja tam czasem lubię jak ktoś się mną troche poopiekuje i lubię zaopiekować się kimś jak potrafię. I po raz kolejny widzę, że większość osób myli pojęcie "samotności" i utożsamia je jedynie z brakiem partnera, przypomnę więc że i w związku można być samotnym, bo samotność to brak kogoś kto nas rozumie, słucha, wspiera, motywuje, to brak relacji bliższej i więzi, z kimkolwiek nie tylko z naszym partnerem.

Iceni

Masz więc trochę inaczej niż niektórzy samotni. Przeżyłaś małżeństwo, jesteś matką, masz osoby na seks.

Ja np, nie miałam męża, nie mam dzieci, a na seks to by się amatorzy znaleźli ale ja nie chcę akurat tych osób bo mi się na tyle nie podobają.

Co do starości, może lepiej żyjmy teraźniejszością, bo to drażliwy temat. Może akurat kogoś poznamy.

A kto jest w stanie przewidzieć czy będąc w zwiążku nie zniedołężniejemy równocześnie z partnerem i obudwoje nie bedziemy wymagac opieki lub to nasz partner nie zamieni się szybciej w roslinkę wegetatywną. Czy wiemy iż posiadane dziecko będzie chciało się nami zajmować, a może los rzuci je do innego miasta a nawet kraju. Także z tą drugą osobą u boku na stare lata nie przesadzajmy, bo źycie pisze nieprzewidywalne scenariusze.

Ponadto kazdy ze stanów: bycia wolnym i w związku ma swoje plusy i minusy. Mając męża pijaka czy egoistę możemy wcale nie doświadczyć ciepła czy wsparcia ze strony szumnie zwanego partnera. Dzieci także wyrastaja na różne osobowości i jednokrotnie nie ma  bliskości pomiędzy nimi a rodzicami. Tak że posiadanie rodziny nie daje gwarancji nie bycia samotnym ani zaznawania pełni szczęscia.

Dokładnie, jestem sama z przymusu. Osoba którą się długo interesowałam olała mnie, a mną się interesują tacy co mnie zupełnie nie interesują.

No faktycznie mając takie wyobrażenie o schyłku życia kochających się ludzi, to nic tylko okopać się w pieleszach i dogorywać w samotności

Ja też mam porównanie, byłam w związku, byłam sama, ja wybieram zwiazek, ale nie byle jaki, jeśli jak ktoś tu pisał, facet będzie pił, lub nie zechce mi pomóc w chorobie, a i za okno to chętniej wyrzuci to dziękuje bardzo ja odchodze, za bardzo samą siebie lubię by trwać w związku z kimś kto nie podziela mojej sympati:). Pisząc więc związek zawsze mam na myśli zdrowe i ciepłe relacje, i nie wmówicie mi, że po latach takie nie są możliwe

Wizja starości z kimś jest bardzo miła , co do niedołężności to może ona nastąpić i w znacznie młodszym wieku to żadna reguła, w wyniku wielu przeróżnych chorób, przykłady takie podałam, jako moją taka myśl, czego ludzie mogą sie obawiać, ja jeszcze nie myślę o tym to zbyt daleka przyszłość. Na dzień dzisiejszy, dom spokojnej starości by mi nie odpowiadał, żeby dzieci się mną zajmowały raczej też nie, może jedynie na męża bym się zgodziła (oczywiście tego przyjaciela w zdrowej i ciepłej relacji), ale podejrzewam, że wraz z wiekiem moje poglądy na te sprawy znacznie się zmienią. Póki co staram się tylko robić jak najwięcej by jak najdłużej być w pełni sprawna, bo ostatnimi laty odkryłam, ze chciałabym żyć długo gdyby udało mi się rodzinkę swoją założyć

Byłam w różnych związkach, związkom w których nas samych nie ma bo bije nas na głowę zbyt silna osobowość partnera mówię nie, wybieram bycie singlem, związkom "zdrowym" (wg tylko mojej teorii) mówię tak i w życiu bym z nich nie zrezygnowała na rzecz singielstwa.

I jak już pisałam, samotność to nie tylko brak partnera, może stad też te osoby bardziej samotne nie majace nikogo do poważnych rozmów wymiany poglądów, bardziej pragną związku bo on może dać im i to i inne przyjemności, osoby mające przyjaciół na "zawołanie" zapewne nigdy nie odczują tej samotności aż tak dotkliwie.

Lilly wydawało mi się, ze nie żyjemy tyle ile chcemy, to nie od nas zależy, a co jeśli jednak dożyjesz tego czasu? popełnisz samobójstwo? (dla mnie nie wyobrażalne, bo jestem osobą wierzącą)

I ok, jesli ludzie dali nam kiedyś mocno w kość to czasem wybieramy drogę samotności i ok, każdy ma wolny wybór, ale widzę, ze obie strony nie chcą sobie pozwolić by go mieć, jedni piszą "oszukujesz się że chcesz być sam/a",drudzy "związki są bee, bo partnerzy mogą być nie fajni, mogą dać w kośc" a jeszcze inni "musisz nauczyć się być szczęśliwym sam/a ze sobą" dla mnie to jedynie kwestia własnego wyboru, czego oczekujemy, czego chcemy, na co się w życiu godzimy. Nie przekonamy zatwardziałego singla że kogoś potrzebuje i nie przekonamy osoby pragnącej związku, że może być szczęśliwa będąc sama. Bo to wszystko kwestia tego czego MY SAMI CHCEMY a nie tego czy można czy nie można być szczęśliwym w jednej i drugiej sytuacji. Jeśli ktoś całe życie pragnął mieszkać na wsi, ale wszystko składa się tak, że nie moze sobie na to pozwolić, to czy pragnąc tego wciąż będzie szczęśliwy w wielkim mieście?

I jeszcze jedna kwestia, np. dla mnie seks bez miłości nie wchodzi w gre (Taka jakaś jestem chyba niedzisiejsza )

Swoją drogą takie jeszcze pytanie mi się nasunęło, z czystej ciekawości, czy ktoś z Was będąc jeszcze dzieckiem, czy nastolatkiem, czy dopeiro wchodząc w dorosłość, od początku, chciał być sam?

Od kiedy to w ramach przyjaźni jest seks? Seksualna przyjaźń to produkt obecnych czasów. Wg mnie przyjaźń to relacja zbliżona do miłości platonicznej a nie cielesnej.
Emocjonalna bliskość plus seks to balansowanie na krawędzi. - Założenie, że to "tylko przyjaźń i łóżko", jest irracjonalne. Emocji nie da się trzymać na wodzy, one po prostu mogą spłatać figla. Równie dobrze osoby łączące przyjaźń i łóżko mogą mieć kłopot z utrzymaniem stałej uczuciowej więzi z drugim człowiekiem z powodu niedojrzałości emocjonalnej. Nie warto się decydować na "łóżkową przyjaźń", gdy kierujesz się zasadą: jeśli seks, to tylko w stałym związku. Nie warto wchodzić także w takie relacje tylko dlatego, by być "na czasie". Niestety, może to prowadzić do wielu sytuacji, w których zapewne te dwie osoby nie chciałyby się znaleźć. Przede wszystkim każdy człowiek, który decyduje się na tę, pewnego rodzaju zabawę, obawia się jednego - zaangażowania, nie tylko ze strony przyjaciela, ale także ze swojej. To często jest przyczyną niezdrowej i krępującej sytuacji między ludźmi którym zależy na sobie, a jednocześnie coraz częściej czują w swoim towarzystwie zakłopotanie.

Ale przyvtakim związku trzeba się liczyćź że mamy mozliwość skrzywdzenia drugiej osoby, choćby przez nas niezamierzenie.

osoba  która o to spytaółes ma tradycyjne zasady,mwiec pewnie nie uznaje takiej formy, nie miesci sie ona raczej w tradycji.

Oferty żonatych panów na portaach randkowych poszukujacych miłej i dsykretnej przyjaviółki powoli przełamują tą tradycję.

Cóż Twoj wybór...

A ja tam nie widzę nic strasznego w seksie będąc w układzie kumpelskim/przyjacielskim zaś jednak  milosci BRAK.  Pociąg cielesny do kogoś z kim tworzymy dobre relacje, nie będąc w związku z nikim ,nie musi isc w parze z kochaniem się . To jest decyzja dwóch dorosłych osob. Jeśli dobrze czują się w lozku, lecz w innych sferach życiowych niezbyt mogliby się tak scalic aby związek z tego wyszedł  ,to niech pozostanie to na układzie łóżkowym , znajomości ,oparty na szacunku ale nie koniecznie milosci

No czują, chemie, pobudzają siebie zmysłowo,ale to nie milosc tylko pociąg seksualny do siebie nawzajem. Świetnie im razem w łóżku, lecz to za mało na utrwalenie związku bo o miłości mowy nie ma. Lubią się ,dopełniają się cieleśnie i tyle

również nie

Moje szczere wyrazy podziwu.
Dawno już nie czytałam tak obiektywnego postu.
Gloryfikacja stanu dwojga staruszków pijącycyh sobie z dzióbków ma taki sens jak i bajka o księciu na białym koniu.... gdy uzasadnieniem ma być "KTOŚ na starość" a nie miłość, szacunek i troska o drugą osobę.
Znam pana lat 80 (lekko mnie podrywającego), wdowca, który tak jest zaangażowany w życie kulturalne i społeczne, że czasu nie ma Do tego zgrywus i jednocześnie staroświecki gentelmen. Wiadoma sprawa, że od pań ogonić się nie może Jakoś wiązać się z nikim nie musi by się NIE NUDZIĆ!

Faktycznie być może często niefortunnie ubieramy w słowa swoje myśli i tak pisząc "mieć kogoś na starość" również, być moze niektórzy faktycznie chcą mieć tylko KOGOŚ, ale że ja poruszałam temat obaw, powiem iż nie ważne jak ja napisze dla mnie MIEĆ KOGOŚ czy to teraz czy na starosć to właśnie to "miłość, szacunek i troska o drugą osobę."

Oczywiście, ze życie pisze przeróżne scenariusze, ale czy tylko dlatego że u jednych układa sie źle, ja mam się poddać i twierdzić że mnie również ułoży się źle? Wiadomo, że nie możemy sobie zaplanować "nie będę sama na starość np" a wyjdzie jak wyjdzie, życie pokaże, co dla mnie nie oznacza, ze już teraz mam się poddać bo może się nie udać. A ponieważ napisanych jest sporo czarnych scenariuszy to dla podtrzymania nadziei, ze i tak wszystko jest możliwe, ja przytoczę pozytywny jeszcze.

Moja druga babcia zaś z mężem do późnej starości się kochali, całe życie spędzili ze sobą i na starość jeszcze się przekomarzali i przytulali:) dziadek zmarł wcześniej coprawda, był 10 lat starszy od babci, ale jego śmierć była początkiem śmierci babci, to była już kwestia czasu i w kilka lat po nim zmarła babcia, jak to romantyczne dusze powiedzą pękło jej serce , no ale w rzeczywistości pewnie jakieś stany depresyjne spowodowały wiele chorób, z którymi już organizm sobie nie poradził. do śmierci babcia codziennie wieczorem mówiła swojemu mężowi dobranoc. (pozytywem jest oczywiście to, ze można przeżyć ze sobą 60 lat i wciąż się kochać)

Więc w moim przekonaniu najbardziej obiektywną odpowiedzia jest ta że wszystko jest możliwe zarówno i spełnienie swoich snów i czarnych scenariuszy, nie wiemy jak się potoczy życie, byłabym za świadomością, że może się nie udać, ale nie za zakładaniem z góry że się nie uda i rezygnacją. (zresztą nie tylko w tej kwesti a we wszystkich)

Tak, wolałabym popełnić samobójstwo niż dożyć starości. 

Ja obserwując moją rodzinę  jako kilkulatka przyrzekłam sobie że nigdy nie założę rodziny. Przez większość życia bardzo pragnęłam samotności, ale byłam skazana na przebywanie wśród ludzi ( bo wiadomo jak jest się dzieckiem nie ma za bardzo dotąd uciec, bo nie ma się pieniędzy i jest się skazanym na mieszkanie z ludźmi).
Jako dorosła już osoba próbowałam mieszkać z ludźmi, przez jakiś czas mieszkałam z mężczyzną którego bardzo kocham (nie złamałam tym swojego postanowienia z dzieciństwa, bo nie zamierzałam za niego wyjść), i powiem że  źle się czułam mieszkając z nim w jednym pokoju, chociaż jest to naprawdę cudowny człowiek. Po jakimś czasie powiedziałam mu o tym szczerze, i już razem nie mieszkamy. Mieszkałam też z przyjaciółką którą również bardzo, bardzo kocham, i innymi współlokatorami, i także mnie to męczyło.
Ja mam coś takiego że potrzebuję samotności, aby się wyluzować. Nie rozumiem tego, ale mieszkając z kimś czuję przykre napięcie, potrzebuję samotnego kąta, w który mogłabym w każdej chwili uciec, inaczej czuję się osaczona, chociaż spotkania z ludźmi lubię.

Mam tez coś takiego że jeśli kogoś bardzo kocham, i uważam za wspaniałą osobę, to tym bardziej boje się zamieszkać z taka osobą, żeby nie zniszczyć codziennymi, praktycznymi rzeczami jakie wiążą się ze wspólnym mieszkaniem swojej miłości.