Jak odmienić swoje życie?

Witam.
W końcu odważyłam się opisać swój problem. Tak szczerze.
Samotność, o tym będę pisać, ale samotność polegająca na braku znajomych, przyjaciół.
Mam 22lata. Uczę się zaocznie w swoi mieście, nie są to studia. Mam jedną, jedyną przyjaciółkę, która jest moją siostrą. Jest praktycznie w identycznej sytuacji- mamy tylko siebie. Mieszkamy razem, miałyśmy wspólnych znajomych, więc teraz obydwie nie mamy ich wcale. Dlaczego nie mamy przyjaciół? Nasze towarzystwo nie było zbyt dobre i w zasadzie lepiej, że stało się tak,a nie inaczej- od kilku lat nie utrzymujemy z nimi kontaktu, po czym okazało się, że prócz nich nie miałyśmy nikogo innego.
Ja od kilku lat mam wspaniałego faceta i uwaga..... on jest w takiej samej sytuacji jak ja. Jego wszyscy znajomi wyjechali, studiują, nie utrzymują praktycznie żadnego kontaktu ze sobą.
  Na dodatek od ponad roku nie mogę znaleźć pracy. Jak pracowałam kilka miesięcy, zawsze kogoś poznałam, gdzieś wyszłam. Koniec pracy- nie wiem jak, ale kontakty zawsze się urywają. Poza tym moje miasto nie jest za wielkie i wszyscy tu już mają swoje paczki, trudno jest kogoś poznać.
Mamy jednego wspólnego przyjaciela, z którym raz na jakiś czas coś się zorganizuje, ale on tez już ma swoich przyjaciół. Poznaliśmy ich, jednak wątpię by coś z tego wyszło trwalszego.
Większość czasu siedzę w domu. Jedyne wyjście, to jakieś spacery z chłopakiem, albo wyjście do sklepu z siostrą. Nie chodzę na imprezy, nie jeżdżę na koncerty, nie korzystam z życia tak jak powinna korzystać z niego młoda, wolna osoba. Cierpię z tego powodu bardzo i często. Nie daje mi to spokoju. Cierpię także, jak widzę, że mój chłopak jest samotny- nawet nie ma przyjaciela, z którym mógłby sobie "po męsku pogadać", jak cierpi moja siostra.
Wiem, że powinnam doceniać to co mam- doceniam, jednak jak każdy mam problemy i moim problemem jest właśnie brak życia, towarzyskiego. Brakuje mi ludzi, z którymi można byłoby zorganizować andrzejki, albo pojechać nad jezioro i spędzić świetnie czas.
Siedząc w domu czuję jak ucieka mi ono między palcami. Jeszcze brak pracy tak mi doskwiera.
W takim razie, jak mogę je odmienić?
Otóż mamy swoje plany. W tym mieście nie trzyma nas nic tak naprawdę. Moim marzeniem jest wyjechać stąd do większego miasta- marzy mi się Kraków, albo za granicę ( bo mam taką możliwość ) i zacząć swoje życie zupełnie od nowa, mając przy sobie najbliższych. Poznać nowych ludzi i mieć na starość prawdziwych przyjaciół, z którymi będziemy kiedyś wspominać czasy młodości i niezapomniane chwile. Zdążę? Przecież mam dopiero 22lata. pocieszam się tym, że przede mną jeszcze kawał czasu  i wszystko mogę zmienić. Tylko jak patrzę na swoich rówieśników, którzy mają bogate życie towarzyskie i korzystają z niego, zawsze mają przy sobie przyjaciół i świetnie się bawią, pogrążam się jeszcze w większym smutku.
Jednak plany, cele mam/mamy i by je zrealizować już robimy coś w tym kierunku. Nie chcę zmarnować sobie życia tu, w moim mieście, bo wiem, że niewiele się zmieni.  Chcę żyć!!! Mam przykład na własnych rodzicach- są jeszcze samotniejsi ode mnie. Ja swoje chcę zacząć od nowa.
Ktoś jest w podobnej sytuacji? Jak sobie z tym radzicie? Jaki macie pomysły, by zmienić istniejącą sytuację, a może właśnie udało się to komuś z Was? Czy jest więcej młodych osób, które są w tak beznadziejnym położeniu jak ja? Czasami wydaje mi się, że  sama jestem beznadziejna, że moja najbliższa rodzina cała jest beznadziejna, że musi juz tak być. Jednak nikogo w świecie nie kocham bardziej niż ich i swojego faceta, i wiem, że to właśnie ta miłość podtrzymuje mnie jeszcze przy życiu.