Nie moge isc do specjalisty, bo upokarza mnie fakt, ze to przez niego

Witam - juz nie wytrzymuje. Chodzi o moje zycie i innego mezczyzne. Moglabym zalozyc obszerny watek o mojej historii, ale to bez sensu, juz wiem, ze potrzebuje specjalistycznej pomocy. Jest jeden problem, pewna blokada. Za nic w swiecie nie moge sie przemoc, a wiecie dlaczego? Bo nie chce zebym musiala sobie powiedziec: on cie zlamal i teraz przez niego musisz sie leczyc. Czuje wtedy wscieklosc, ze on doprowadzil mnie do takiego stanu, to dla mnie kolejne upokorzenie Z latwoscia poszlabym do specjalisty ze smutkiem po smierci bliskiej osoby, z depresja spowodowana czymkolwiek, ale nie moge sie pogodzic z tym, ze musze skorzystac z leczenia duszy przez tamtego factea!   Powiem w wielkim skrocie, tylko pewne szczegoly, nie sposob opisac calosc i nie o to chodzi. Poznalam go kiedys przypadkowo i wpadlam w sidla, zostalam oszukana, zmanipulowana, zraniona do granic, nie wiem czy bylo to zaplanowane, ale bardzo wyrachowane - na pewno, zakpil ze mnie, to co zrobil to jak najgorsze psychiczne tortury pod maska niewinnosci, na koniec z usmiechem na ustach przekonywal i milosci, o naszych planach i blagal zebym go nie opuscila i dotrzymala w czyms slowa, na drugi dzien zniknal z mojego zycia, zmienil nawet numer, nie spotkam go juz nigdy bo to niemozliw,e nigdy tego niewyjasnie. W miedzyczasie bylo wiele niby pieknych chwil ale tez manipulacji, mam w glowie same pytania, on pozwolil sobie takze na naduzycia w sferze seksu np wbrew mojej woli (to dzial psychologia wiec moze niektorzy nie chca czytac takie rzeczy wiec ostrzegam i wierzcie mi ze to nie obedzie sie bez zazenowania a pisze to dlatego, ze nikt mnie 'nie widzi' ) wepchal sie w moj odbyt tak, ze autentycznie moj organizm zareagowal w ten sposob ze ulecioalo ze mnie troche nieczystsosci, a mnie tak zatkalo i bylo wstyd, bylo i nadal jest mi tak wstyd, wowczas ze wstydu nie ucieklam tylko lezalam zamurowana kiedy na szczescie wyszedl na moj krzyk, blisko niego, ale to nie bylo pierwsze upokorzenie, bo ogolnie skorzystal - spechalnie uzylam takiego slowa- ze mnie jak wykorzystuje sie szmate do mycia podlog, ja bylam w jakiejs chorej spirali, nie odeszlam mimo, ze mialam watpliwosci, a na koniec okazalo sie, ze zostalam wzgardzona bez slowa na pozegnanie. Moj stan moze was diziwc, ale podalam tylko ogolny zarys, jednak wierzcie, ze odczuwam ogromne psychiczne tortury, wyobrazcie sobie za wasi mezowie, ukochane osoby zapraszaja was do pieknej restauracji a na miejscu o umowionej godzinie dowiadujecie sie, ze go nie ma, uciekl od was i juz nigdy nie dowiecie sie co to mialo znaczyc, i odkrywacie ze zdumieniem jak bylyscie oszukiwane, to tylko i wylacznie metafora, no ale...A sedno tego watku jest takie, ze juz od dluzszego czasu sobie nie radzie, jestem przerazona tym co sie ze mna dzieje, zaczynalo sie od placzu, depresji, krzykow w nocy a konczy na niemoznosci wykonywania podstawowych obowiazkow i marzen o samobojstwie (i na marzeniach sie skoczy co wiem), powiedzialam sobie, ups! wyleczysz sie sama, trudno, basta, musisz cos z tym zrobic. Jedyny pomysl do psycholog/psychiatra, ale co mnei hamuje to wlasnie swiadomosc, ze to przez niego - najgorsze ze wszystkicj upokorzen, to jak dalsze upokarzanie mnie przez niego, przegrana...Poradzcie prosze jak zmienic swoje myslenie odnosnie leczenia u specjalisty, zeby nie miec w glowie tego, ze to on spowodowal u mnie taki stan a zarazem wyobrazenia jakby o jego ''zwyciestwie'' i moim, na przyklad, upkorzeniu? Ze przez niego czeka mnie gabinet psychiatryczny i recepty na leki ? Odczuwam minimalne poczucie wartosci i wstyd, ze ja jestem zniszczona i malo warta, a tamten pewnie gdzies tam w swiecie przeszczesliwy, idzie przez zycie z podniesiona glowa, z ludzmi ktorych szanuje...