Związek z poczucia obowiązku

Witam,
Chciałabym prosić o opinię, ponieważ z tą kwestią od dłuższego czasu nie jestem w stanie sama sobie poradzić.
Marcina poznałam na początku bieżącego roku.Mamy po 31 lat.Zakochaliśmy się w sobie(przynajmniej z mojej strony było to jak najbardziej szczere uczucie). Spotykaliśmy się,spędzaliśmy wspólnie czas,jak zwyczajna para.Jednak już na pierwszej i drugiej randce Marcin zaproponował mi współżycie.Pomimo tego,że całym sercem go kochałam,to na seks nie byłam jeszcze w pełni gotowa,co szczerze mu oznajmiłam.Nie raz robił w łóżku podchody.Po miesiącu oznajmił mi, że mnie już nie kocha.Dzwoniłam,wysyłałam niezliczoną ilość smsów.Prosiłam go i błagałam o zrozumienie.Nie ugiął się.Nie potrafiłam zrozumieć jego zachowania, skoro wcześniej twierdził, że mnie kocha.Zerwał ze mną kontakt na miesiąc.Po tym czasie sama do niego zadzwoniłam.Dowiedziałam się,że na jednej z imprez pod wpływem alkoholu i bez zabezpieczenia przespał się z koleżanką.Ona była trzeźwa.Efektem jest ciąża.Tłumaczył się tym, że  potrzebował seksu.Po tym wydarzeniu załamał się psychicznie,nie potrafił znaleźć sobie miejsca.A ja pomimo tego, co się stało nie przestałam go kochać,gorzej-wspierałam go.Choć było mi niesamowicie ciężko.Powiedział mi, że nie kocha tej kobiety, ale dziecka nie zostawi.Postąpił bardzo słusznie, w końcu on również ponosi za nie odpowiedzialność.Pewnego dnia matka jego dziecka, oznajmiła mu,że jeśli z nią nie będzie to nigdy nie zobaczy dziecka!Nie rozumiałam z tego nic,jej zachowanie tłumaczyłam sobie jakimś szantażem emocjonalnym.Nie potrafiłam pojąć tego, jak można zmusić kogoś do bycia z nim i to jeszcze w tak drastyczny sposób.Wydawało mi się to jakieś chore.On oczywiście długo borykał się z myślą, co zrobić.W końcu zaczął się spotykać z tą kobietą, może dzięki temu ma łatwy dostęp do seksu, skoro nie może się bez niego obejść,nie wiem.Powiedział mi tez,że ojciec tej kobiety zmarł na raka, więc pomyślałam od razu o jakiejś tu litości,ale gdy zapytałam go czy na jego decyzję miał wpływ też jej szantaż, nie zaprzeczył.Wyznał mi,że dla niego bardzo ciężko jest się zakochać i na razie nie planuje żadnego ślubu.Próbowałam z nim rozmawiać,wytłumaczyć mu,wszystkie za i przeciw takiego związku,dotrzeć do niego na wszelkie sposoby,jednak nie odniosło to żadnego skutku.Niestety jest to człowiek bardzo zmienny,zakłada maskę w zależności od sytuacji życiowej i w większej mierze kierujący się emocjami, żyjący chwilą .Podczas bycia z nim dowiedziałam się jak trudnym potrafi być partnerem.Bardzo łatwo ulega wpływom osób postronnych.Typowy Bliźniak.Z chwilą, gdy dowiedziałam się o jego decyzji, zawalił mi się cały świat.Zdaje sobie sprawę z tego, że dziecko jest najważniejsze, ale nie za wszelką cenę,nie na tyle aby pod wpływem impulsu lub nacisku ze strony innych poświęcać swoje życie kobiecie, która z góry stawia warunki i przypiera do muru.Nie pogodziłam się jeszcze z tym co się stało do tego stopnia,że jestem obecnie pod opieką lekarza psychiatry,przyjmuję leki na depresję.Jestem bardzo uczuciową osobą i dlatego tak trudno jest mi znieść odrzucenie, lęk przed samotnością.Ciągle myślę o tym ,co przeszłam,staram się sobie to wszystko wytłumaczyć, ale nie znajduję odpowiedzi.Nie wiem, jak mam normalnie funkcjonować, kiedy nadal kocham tego człowieka.Nie wiem, gdzie i czy popełniłam jakiś błąd?Czy ktoś był w takiej lub podobnej sytuacji?Bardzo dziękuję za ewentualne podpowiedzi.