Boję się życia po rozstaniu z partnerką

Większość z nas przerabiała ten etap w życiu...baliśmy się tak samo jak Ty...wmawialiśmy, że życie kończy się na tej jednej jedynej osobie...oj jak bardzo się myliliśmy...żyjemy dalej, mamy nowych partnerów...i co najważniejsze zapominamy o przeszłości Głowa do góry, dasz rade...wszyscy jakoś dajemy rade

Dziękuję za odpowiedzi i wsparcie.Tak mam kontakt z terapeutą choć ostatnio stale jest na zwolnieniu lekarskim wiec zadzwoniłem dziś aby spotkać się z innym.Muszę z kimś porozmawiać bo zwariuje.Wciąż mieszkam u niej bo nie mam się dokąd wyprowadzić  (nie stać mnie na wynajem pokoju) bo niedawno zacząłem nową pracę. Atmosfera jest nie ciekawa,choć mam dobry kontakt z jej dziećmi.Tak mi przykro i żal,że to musiało tak się skończyć.Już rok temu mieliśmy 8mio miesięczną przerwę i mieszkaliśmy osobno.Każde z nas miało innego partnera,ale to nie było to.Wróciliśmy do siebie i znowu klapa.Nie pomogła terapia dla par choć nie przeszliśmy jej w całości.Póżniej miałem prawie roczną terapię dda i uwierzcie mi, było ciężko.Złapałem mega doła który trwał trzy miesiące,w tym czasie straciłem po 30latach pracę,ech dużo tego.Czuje się winny,że taki jestem, bo moja partnerka mogła poczuć się odrzucona,albo,że prowadzę podwójne życie,jak na początku naszej znajomości,ale ja naprawdę żyje uczciwie i nigdy więcej jej nie zdradziłem itd.Co więc stale robię żle Może ja nie powinienem nigdy z kimś być bo nie potrafię stworzyć zdrowego związku.Oj ciężko to wszystko ogarnąć......

Rozmawialiśmy wiele razy tz.ja próbowałem nawiązać kontakt poprzez rozmowę,ale ona nie chce już ze mną rozmawiać teraz nie będziemy widzieć się przez tydzień bo pracuję w innym mieście,ale nie sądzę aby te kilka dni coś zmieniły. Widzę jak bardzo żle znosi moją obecność.Tak bardzo paraliżuje mnie strach przed roztaniem,że tylko leki sprawiają,że jakoś funkcjonuje choć wiem,że to na dłużej nie ma sensu.Jestem zmęczony i pelen rezygnacji.....:(

Chciałbym skorygować moją ostatnią wypowiedz.Napisałem do Was zapytanie co sadzicie o tym,że czytam jej posty na podobnym forum. Wiem,że to nie w porządku czytać czyjąś korespondencję więc wycofuję się z tego.Dziękuję także pewnej mądrej osobie za zwrócenie mi taktownie uwagi co do czytania postów mojej byłej partnerki. Staram się jakoś to wszystko ogarnąć choć łatwo nie jest. Teraz nie będzie mnie tu przez tydzień (chyba,że się uda dostać do neta)ale wrócę do Was bo potrzebuję Was.Pozdrawiam

Ja życzę poznania osoby, która zrozumie. Sam znam osoby, które po nawet 20 latach potrafiły poznać kogoś, zacząć być sobą. Znam osoby psychicznie sponiewierane, gdy jedyne co myślą to, że nie potrafią nic, że ich zdanie nieważne, że ich wina. A tak nie jest. Każdy może poznać kogoś, kto zrozumie i tego życzę autorowi tematu.

Postaw sobie cel..
następnie codziennie wyznaczaj sobie małe kroczki do zrobienia.. które Cię będą przybliżały do celu..
trenuj - siłownia, biegi, cokolwiek - endorfiny świetnie pomagają na depresję .. czekolada też poprawia samopoczucie
daj sobie czas - ona też szybko się nie pozbiera..
czas wszystko poukłada..

witam- chętnie z tobą popiszę, też jestem dda, mam nieco dysfunkcyjną relację z facetem, więc możemy się powspierać razem

Witaj Marusia.Chętnie podzielę się z Tobą swoim doświadczeniem w sprawach dda i nie tylko.Jakby co to pisz.Pozdrawiam