Przeszłość- czy w nowym związku najbardziej się liczy?

Cześć.
Postanowiłam napisać tutaj na forum, bo nie mam kogoś z kim mogłabym tak szczerze porozmawiać, a czuję, że rozsadza mnie to już powoli od środka.. Mam nadzieję, że szczerze odpowiecie na mój problem i może jakoś pomożecie.
Otóż zacznę od początku.
Byłam kiedyś w związku ponad rok. W tym momencie na obecnym etapie mojego życia, wiem, że był to związek toksyczny, ciężki, który tak naprawdę nie miał racji bytu, ale niestety wtedy byłam gówniarą i inaczej widziałam i myślałam na różne tematy... Chłopaka poznałam przez przyjaciółkę, zaczęliśmy pisać, spotykać się i w końcu po jakimś czasie zostaliśmy parą. Była to moja pierwsza miłość, pierwszy chłopak, którego obdarzyłam uczuciem, niestety po około 3 miesiącach coś zaczęło się psuć. Zaczęły się kłótnie, wieczne pretensje do mnie, a ja będąc szalenie zakochaną szukałam winy w sobie, chciałam i starałam się zmieniać. Często podczas złych chwil słyszałam od niego, że jestem szm*tą, s*ką, czasem nawet dochodziło do tego, że mnie przygwoździł do ściany, mocno złapał za rękę, przyduszał itp. On miał ciężkie dzieciństwo i ogólnie życie tłumaczyłam sobie więc, że to może dlatego. Raz było dobrze raz było źle i tak w koło Macieju. Często słyszałam od niego, że mnie nie kocha, a ja robiłam wszystko, żeby odzyskać jego uczucie... W końcu nie wiem dlaczego, zdesperowana postanowiłam, że złapię się ostatniej deski ratunki i zaczęłam z nim współżyć.. Przez jakiś czas było dobrze, ale potem wszystko wróciło do normy. Nie wiem czemu go wtedy nie zostawiłam, nie wiem czemu nie przejrzałam na oczy. Zapewne dlatego, że bardzo go kochałam. Niestety jestem osobą strasznie uczuciową i bardzo naiwną także to pewnie też wielce na to wpłynęło. Ale w końcu zerwał ze mną, bo chciał znaleźć sobie kogoś kogo by kochał. A ja zostałam sama jak palec ze swoim złamanym sercem.. Cierpiałam przez długi długi czas. Po tym czasie oswoiłam się z tym chyba, w końcu mi przeszło. I wtedy pojawił się on. Znałam go wcześniej już dwa lata, jednakże dopiero wtedy tak naprawdę go dostrzegłam. Na początku nieśmiało zaczęłam z nim więcej rozmawiać, zaprzyjaźniliśmy się. On na początku nic do mnie nie czuł, ale w końcu wyznał mi miłość i zaczęliśmy być ze sobą. Na początku było fantastycznie, byłam bardzo szczęśliwa, on tak samo. Pragnęliśmy siebie, chcieliśmy cały czas przebywać razem. Od samego początku postanowiłam być z nim szczera, także powiedziałam mu, że nie jestem dziewicą, a on (on był prawiczkiem) zaakceptował to, przyjął na spokojnie i stwierdził, że to nie jest sie zaczęliśmy ważne. Po jakimś czawspółżyć ze sobą. Czuliśmy, że jesteśmy dla siebie stworzeni, że bardzo się kochamy. Jednakże potem zaczęło się między nami coś psuć... Zaczął być dla mnie nieprzyjemny, nie odzywać się do mnie, a ja nie wiedziałam o co chodzi. Starałam się bardzo z nim porozmawiać, ale to nie dawało żadnego skutku. Po jakimś czasie w końcu zdecydował się mi o wszystkim powiedzieć i okazało się, że zaczął nad tym rozmyślać, że ktoś był przed nim, że zaczęło mu to przeszkadzać i nie wie czy sobie z tym poradzi... I od tego momentu zaczyna się smutna historia... Na początku miewał napady bycia niemiłym dla mnie itp, a potem było dobrze i tak to trwa nadal. Tylko, że jest coraz gorzej, bo wcześniej po takich zdarzeniach przepraszał mnie gorąco, obiecywał, że się poprawi, a przynajmniej postara- nie raz o tym rozmawialiśmy. Teraz nie dość, że jest dla mnie niemiły, to jeszcze nazywa mnie bardzo nieprzyjemnie, wzbudza moją zazdrość, a raz nawet doszło do tego, że prawie mnie pobił... No i twierdzi, ze sobie na to wszystko zasłużyłam. Pierwszy raz się go wtedy tak naprawdę bałam. Dużo kobiet w tym momencie by dało sobie spokój, ale ja nie potrafię.. Kocham go i wiem, że on mnie kocha pomimo tego, bo jak sam mówi, gdyby nie to, że mnie kocha to by już dawno nie było go przy mnie, bo jego to strasznie męczy. Gdy jest dobrze potrafię być z nim tak bardzo szczęśliwa, ale niestety przeze mnie on nigdy nie będzie całkowicie ze mną szczęśliwy... Nie szanuje mnie też tak w pełni, tylko "tyle na ile zasługuje", bo sama siebie nie szanowałam tak naprawdę i nie szanuje, więc czemu od niego mam tego wymagać. Jest coraz gorzej, coraz częściej płaczę, coraz częściej słyszę złe słowa, ale nie potrafiłabym odejść, nie potrafiłabym powiedzieć "żegnaj". Jesteśmy ze sobą już dość długo, wiem, że pomimo wszystko on mnie kocha, ale gdzieś tam niestety także mnie nienawidzi za to co było kiedyś. Do tego dochodzi jeszcze chorobliwa zazdrość... Nie wiem w końcu czy naprawdę to wszystko moja wina, czy to jest trochę z jego strony duże przewrażliwienie...Nie wiem co mam robić, czasu nie cofnę, a czy mogę zrobić coś teraz? Tego nie wiem. Znów mam wrażenie, że rodzi się z tego dość niezdrowy związek, ale nic nie zrobię. Jestem bezsilna wobec moich uczuć i jego. Nie chcę go zostawiać. Proszę pomóżcie mi.
Pozdrawiam.