Moje dzieci się nienawidzą

Elileno rzeczywiście Twoja sytuacja jest skomplikowana. Patrząc na to wszystko z boku uważam, że powinnaś rozwieść się z mężem. Pomimo Twoich obaw i lęków. Może byłby to początek uzdrawiania wzajemnych stosunków pomiędzy rodzeństwem?

Wiem z własnego doświadczenia że dzieci w tym wieku się wyzywają dochodzi często do bójek lecą bardzo przykre słowa pełne obaw . Moje dzieci też się wyzywały ( mam 4 ) ojciec też często przychodził pod wpływem alkoholu były awantury wyzwiska pod moim adresem . Dzieci w tej chwili są już dorosłe utrzymują z sobą kontakt często się odwiedzają jak któreś ma problem jeden drugiemu pomagają aż miło popatrzeć a też byłam pełna obaw nawet tatuś zrobił się bardzo rodzinny i opiekuńczy . Wiem że zostanę skrytykowana za to co napisałam ale niestety tak jest dopiero jak pójdą z domu to docenią co stracili moi dzisiaj jak się spotkają wszyscy i zaczną opowiadać nawet takie zdarzenia o których nie miałam pojęcia to się tak z tego śmieją że aż łzy lecą ze śmiechu , a ja jestem bardzo szczęśliwa że mają taki bardzo dobry kontakt z sobą .

Podjęłaś słuszną decyzję.  Jestem pewna, że sobie poradzisz. Napisz od czasu do czasu, co słychać u Ciebie i dzieci.

Mola, zastanawiałam się nad tym co napisałaś. Masz doświadczenie, 4dzieci to wyzwanie : ). Szczerze mówiąc obawiałam się takiej odpowiedzi bo trudno przewidzieć przyszłość, co jest lepsze w perspektywie x lat...?

Zastanawiam się jednak nad tym jak funkcjonowałaś przez te lata w takim związku (rozumiem, że jak piszesz "ojciec" -masz na myśli ojca swoich dzieci)?

Bo ja nie daję psychicznie rady, przez wiele lat cierpiałam na depresję i nie zdawałam sobie z tego sprawy (!), pragnęłam śmierci (nieczucia bólu) najbardziej na świecie i tylko myśl o dzieciach powstrzymywała mnie. Wracając z pracy do domu płakałam z rozpaczy, miałam nadzieję, że jakiś kierowca straci panowanie nad swoim autem i zakończy moje cierpienie.

Wyrwałam się z tego dopiero biorąc leki i chodząc na psychoterapię, którą kontynuuję do tej pory.

Nie wyobrażam sobie czekania na poprawę sytuacji kiedy tatuś się zestarzeje i MOŻE zmądrzeje (co sugeruje również teściowa).

Szanuję jednak Twoją decyzję bo każdy ma swoją drogę,

Pozdrawiam serdecznie,

Elilena, podjelas sluszna decyzję. Teraz trzeba w niej wytrwac.

Uwazam, ze tylko w sytuacji, kiedy wezmiesz zycie w swoje rece, staniesz na nogach, bez ogladania sie, ze moze jakas gwiazdka z nieba spadnie, masz spora szanse nadrobic z córką to, co do tej pory bylo chore. Dzieci nie sa zawieszone w prozni, tylko chlona jak gabka nasze stany emocjonalne.

Rozumiem.
Dziękuję gorąco za Twoją odpowiedź. To dla mnie dużo znaczy.

Relacjami między rodzeństwem bym się zbytnio nie przejmowała w takim sensie że dzieci inaczej pojmują nienawiść i nie do końca zdają sobie sprawę z tego co to znaczy. Ja jak byłam dzieciakiem to z moją siostrą się biłyśmy, żarłyśmy i rzucałyśmy mięsem, wyrosłyśmy z tego i tak na prawdę zawsze kochałam moją siostrę, ale jakoś tak się żarłyśmy, ale jak ktoś którejś dokuczał czy coś to jedna za drugą w mur.

Bardziej martwi mnie mąż i cała sytuacja z nim związana co pewnie odbija się też na dzieciach, nie bój się, walcz.

Dziękuję, że napisałaś, jak to wygląda z perspektywy czasu . Często ktoś zakłada wątek, dużo ludzi się w ten wątek angażuje, a potem autor zapada się po ziemię i nie znamy ciągu dalszego....

Cieszę się , że udało Ci się uniezależnić i odciąć od męża i cieszę się , że z pozytywnym skutkiem dla zachowania dzieciaków. W ich wieku trudno o ciągły spokój, jednak jeśli widzisz zmianę na plus to znak, że podjęłaś bardzo dobrą decyzję. Gratuluję konsekwencji i odwagi . Tak trzymaj.

A i niech mi teraz ktoś powie, że każdy rozejście się rodziców zawsze jest niekorzystne dla dzieci :-))) Czasem taka decyzja, to najlepsze co mogło się dzieciom przytrafić.

Podziwiam odwage i Twoja sile. Bardzo sie ciesze, ze stosunki miedzy dziecmi sie polepszyly i ze ogolnie jest lepiej...  Trzymaj sie i wszystkiego dobrego na przyszlosc!

Bardzo, bardzo dziękuję.

Nauczyłam się cieszyć swoim życiem i z tego kim jestem.

Dziękuję Wam za wsparcie i pozdrawiam serdecznie.

(nie mogę edytować) znam jedno takie małżeństwo które się rozleciało właśnie przez kochającą mamuśkę która w syneczku zaszczepiła w ten sposób zero samokrytycyzmu. Tamten też chlał, a obecnie jest na etapie bezrobocia od roku i mieszkania u mamusi, potem pewnie zacznie przesiadywać pod sklepem. Zrób jak moja koleżanka zrobiła - kopa w dupę i rozwód, pozbawienie praw do opieki i widywania się z dziećmi.  I trzymaj się, w końcu dzieci i córka się od niego totalnie odwrócą. Powodzenia

Przyczyną zachowania twoich dzieci jest sytuacja w domu. Dzieci widzą, czują, nieświadomie powielają pewne wzorce. W takiej sytuacji największą krzywdę im robisz ty sama - przykro mi, że tak mówię, ale tak jest naprawdę. Jeśli nie zmienisz sytuacji rodzinnej, nie licz na zmianę zachowania dzieci.

Na etapie nastolatków nienawiść może być elementem dojrzewania, niestety czasem zostaje. Ja borykam się z nienawiścią dorosłej już siostry, dla której problemem jest, że w ogóle jestem. Zawsze marzyła, żeby być jedynaczką. Niestety, pojawiłam sie JA.