Witam,
Staraliśmy się o dziecko jakiś czas temu, ale nam nie wyszło, zrobiłam w odstępach czasu 4 testy i wyszły negatywne, wtedy podjęliśmy decyzje, ze poczekamy z tym jeszcze. Wczoraj dowiedziałam się, ze jestem w ciąży, to 7 tydzień. Najpierw oboje, się ucieszyliśmy, ale teraz mój partner powiedział ze nie chce tego dziecka. 3 miesiące temu podjęliśmy wspólnie decyzje, ze staramy się i dziecko, teraz gdy jestem w ciąży on nie jest zadowolony, myślał, że nam się nie uda już i to odłożymy. Po wynikach testów wcześniejszych-negatywnych zaczęłam dalej planować swoje plany związane z praca i miałam wyjechać za granice, teraz to nie możliwe. Mam 24 lata, mój partner 30. Ja sama teraz mam obawy przed ciąża i nie wiem już co robić.
Mam mieszkanie własne, w którym mieszkamy, pracowałam, ale bez umowy,mam duże zarobki, do tej pory to ja głownie utrzymywałam nas, on założył firmę rok temu, ale nie prosperuje zbyt dobrze, w sumie nic nie zarabia, jak to początki w firmie są zawsze trudne. Tym bardziej teraz przez zimę, nie będzie miał żadnej pracy i to ja miałam pracować w tym okresie do wiosny. Może zatrudnić się u brata, gdzie zarobi 4tys, z czego 2tys mamy oplat, uwaza ze 2tys które nam zostanie nie wystarczy na życie, choć ja myślę, ze dalibyśmy rade. Do tej pory nasza sytuacja finansowa nie była zła, a on trochę przywykł do tego, ze możemy pozwolić sobie na wiecej. Ja sama tez nie mogę liczyć na pomoc ze strony swojej rodziny, bo nikogo nie mam. Nie wiem co mam robić. Powiedział, że jego koledzy są już po rozstaniach z zonami(dziewczynami), którzy mają dzieci. Ten ostatni tydzień, źle sie czułam i miałam już podejrzenia, że może jestem w ciąży, on powiedział że jak tak będzie to nie wytrzyma do 5mc jak bd źle się czuć, boi się także, że zmieni się mój wygląd, choć jestem szczupła a w mojej rodzinie nie było otyłych osób, sama ważę 50kg. Już powiedział, że nie będzie zajmować sie dzieckiem, bo to będzie mój obowiązek, on jesli będzie pracował, chce odpocząć. Oboje też nigdy nie mieliśmy kontaktów z dziećmi, ja też zawsze starałam się unikać tego, choć teraz poczułam już instynkt macierzyński i oboje chcieliśmy tego dziecka, jestem dość chłodną osobą, i boję się tego wszystkiego...
Podobne tematy
Gratuluję. 
Strach przed zmianami, strach przed nieznanymi sytuacjami, jest częstym zjawiskiem. Wiadomości o ciąży, chcianej, wymarzonej, ale niespodziewanej, przewraca wszystko do góry nogami. Reakcja Twego partnera, czyli wymyślanie różnych przeciwności, negatywnych konsekwencji - często spotykane. Dobrym jest to, iż nie ukrywa swych lęków i obaw.
Nie będzie się zajmował dzieckiem? Jasne, że nie będzie tego robił, gdy będzie poza domem. Później zaś? Jak on sobie to wyobraża? Ze on odpoczywać będzie po swojej pracy, a Ty - po swojej nie? Bo opiekowanie się dzieckiem też męczy i wysysa energię. To może, by "wyrównać" czas odpoczynku, zatrudnicie opiekunkę, która was oboje wyręczy w rodzicielskich obowiązkach? I wówczas oboje po dniówce odpoczywać będziecie, a waszym wspólnym dzieckiem zajmie się osoba, której za to płacić będziecie.
Daj czasowi czas. I sobie, i jemu też, na "oswojenie się" z niespodziewaną w tym czasie sytuacją oraz perspektywą nowych obowiązków i zmian w życiu.