życie.

Mając kilka do słownie lat  zachorowałam na białaczke, było o tyle dobrze że nie była groźna, pamietam jak jeździłam z mama do szpitala na chemie, jak spedzałam czas na oddziale, zbierałam wtedy szczykawki, dostawałam od pielegniarek, nawet kiedyś podłaczyłam swoja lalkę do kroplówki to lekarz przybiegł bo myślał ze niemowle jest bez opieki, wspominam ten czas dobrze chodź z pewnością nie było wesoło dla moich bliskich.Chemie przeszlam nawet dobrze, chodź do dzisiejszego dnia mam awersje gdy widze pewien odcień koloru czerwonego. Później tylko jeździłam na kontrole, odwiedzić pielegniarki, lekarzy a w szczególnosci panią doktor która już ne zyje ale jak to moja mamcia mówiła uratowała mnie. Zawsze wszedzie gdzie się nie pojawilam byłam najmłodsza, taka kruszynka którą sie wszyscy opiekowali, zawsze miał mnie kto bronić do tej pory tak jest. Więc żylam sobie aż do momentu kiedy 2 i pół roku temu u mojej mamy stwierdzono raka płuc.. wtedy mi sie wszystko zawaliło, mój cały świat i stabilizacja legły w gruzach, leczenie trwalo trzy miesiące - mama z dnia na dzień się poddawała chodź mówiła co innego - pewnego dnia kiedy byłam na zajęciach coś mnie wewnetrznie blokowało zeby nie wracać do domu, była niedziela, weszlam do pokoju, tato nie musiał nic mi mówić, mama odeszła.. plakałam po nocach zadawalam sobie pytanie dlaczego ona a nie ja.. w końcu doszlam do takiego momentu że łzy się skonczyły, wziełam sie w garść, trzymam się do tej pory chyba dzieki mojej mamie którą wciaz pamietam i która mi się śni, bo co nas nie zabija to nas wzmacnia!