Całe życie babka daje mi popalic od malego ostatnio złożyła zawiadomienie na policji że się z chłopakiem znęcam nad synem po czym powiedziała że chciała tylko jemu zrobić że się znęca. Groziło mi odebranie dziecka za bezpodstawne oskarżenia mówi ludziom ze się znęcamy nad nia ze ja bije absurt. Kiedyś powiedziała chłopakowi żeby mnie zostawił bo jestem kurwiatko i sie kurwie i bede wulgaryzm. Mam jej dość juz nie wiem co mam robić jakiś czas temu przez nią chciałam się zabić wzięłam tabletki bo już nie chciałam żyć. A teraz mam kochającego syna .Mój chłopak siedzi w więzieniu bardzo za nim tęsknię. mój były z którym mam dziecko bił mnie dusił itd. Przesyłam piekło zaraz po porodzie i go wyrzuciłam, rzadko co odwiedzą małego. Ostatni raz był 1 grudnia, bo mały miał prawie 29 urodziny i dał prezent i wyszedł zaraz i tyle go widział. Jest mi bardzo ciężko. W ogóle ciężko miałam nowemu chłopakowi zaufać po tym co mi były zrobił. Ale okazał się kochany inny niż wszyscy wyjątkowy. Bardzo go kocham siedzi w więzieniu, a ją jestem z tym wszystkim sama płacze wieczorami bo jest nam ciężko przetrwać ta rozłąkę. A do babka się nie odzywam nic bo przegięła tym zawiadomieniem. Popadam już w depresję pomału. Teraz mam dla kogo żyć dla syna przede wszystkim a wcześniej jak go nie było to nie chciało mi się żyć chciałam zginąć. Od małego ciężko pracuje mam nawet już żylaki a mam 22 lata. Miałam ostatnio duzo załatwien wysłać ciuchy chłopakowi do więzienia paczkę żywnościową mu zawieść kasę, wysłać odwiedziny wypłaty jego odebrać, załatwiać z alimentami z funduszu, bo nie płaci tu rodzinne chodzenia dużo za papierami tu się małym zająć, w domu porobić bo oczywiście to ją sprzątania prawie cały dom tylko babki pokoju i mamy nie sprzątam mama w pracy to rozumiem ale babka, żeby nie zamiotla raz korytarza tylko ją codziennie mam do zrobienia swój pokój lazienke i korytarz bo chodzi do mnie kurator i przechodzi przez te pomieszczenia i musi być czysto przynajmniej tu jestem już wykończona tym wszystkim a do tego ciągle brakuje kasy. Co robić?
Codziennie się zastanawiam czy nasza miłość przetrwa ta rozłąkę. Jak się czuje co robi tam czy mu nic się nie stało. Wspominam nasze wspólne chwilę. Płaczę często za nim, ciągle jestem zamyslona. Nikogo tak nie kochałam jego. Mojego syna traktuje tak jakby był jego synem chce zastąpić mu ojca. Kocha nas bardzo. Jak przetrwać ta rozłąkę jak go odwiedzam i wracam do domu to płacze, że nie mogę go przytulić i wogóle. Patrzę na te zakochane pary i im zazdroszczę. Miałam parę dni temu urodziny też mieliśmy mała rocznicę pół roku jak jesteśmy razem teraz będą jego urodziny i małego ale bez niego to to nie są miłe okazję do świętowania, nic nie ma sensu bez niego. Nie wiem czy dam rady bo mam już tak zniszczona psychikę przez życie że sobie już nie radzę z tym. Pomóżcie proszę boję się że się załamie wpadne w depresję.
Edytowałam trochę Twojego posta, bo ciężko się czytało. Wstawiłam Twoje dwa posty w jeden, ponieważ niedozwolone jest pisać posta pod postem. Jeśli chcesz dodać coś do napisanego posta, to przy poście na dole masz opcję "edytuj", dzięki niej możesz zmienić posta i jeszcze raz zatwierdzić. Moderatorka, truskaweczka19.
