Witam serdecznie!
Trafiłam tu przypadkiem i to chyba dobrze... Nie da się krótko opisać mojego problemu, ale spróbuję. Wstydzę się, jest mi z tym bardzo ciężko, ale mam poważny problem z akceptacją mojego synka- od urodzenia.
Mam bliźnięta (niecałe 2 latka), kochaną nad życie dziewczynkę i właśnie tego synka. Czekałam na nie 4 lata- urodziły się dzięki in vitro, dlatego wydawało mi się,że będę odpowiedzialną matką. Kiedyś jednak planowałam 1 dziecko i właściwie nie chciałam mieć dwójki, a już na pewno nie naraz... Może ja go traktuję jako to dziecko nadprogramowe? Dumam o tym i dumam- co spowodowało mój stosunek do synka?
Moje dzieci urodziły się o miesiąc za wcześnie- ogólnie nie było jakiegoś większego zagrożenia, ale z synkiem były większe problemy, np. nie umiał ssać, dłużej był w szpitalu (3 tygodnie byliśmy ja,córcia i mąż). Już wtedy zauważyłam,że wolę przebywać z córeczką niż z nim... Poza tym po urodzeniu córcię pozwolono mi na chwilę przytulić, a syna nie... Może to ma jakieś znaczenie?
Uważam,że mój syn jest śliczny i mądry (np. mówi obecnie więcej słów niż córeczka), a mimo to, choć przez gardło nie może mi to przejść, mogę stwierdzić, że chyba go nie akceptuję... Bardzo chciałabym to zmienić, bo bardzo mi z tym źle,no i dla niego chcę dobrze. Z córeczką mam świetny kontakt- jest dzieckiem sprawiającym przeciętne problemy właściwe dla tego wieku. Synek jest "wściekluchem" i nerwusem, a zarazem bardzo ciekawy świata-o ile ta ostatnia cecha, naturalna u 2-latka, naprawdę mnie denerwuje (różne szkody w domu, ciężko nad tym zapanować), to jego nerwowość (szarpie się, piszczy, wydziera tak,że nie mogę tego znieść), doprowadza mnie do szewskiej pasji. Bywam wobec niego wówczas agresywna, krzyczę na niego często,choć jest jeszcze taki mały. Zawsze potem mam wyrzuty sumienia, ale przy następnym takim zachowaniu sytuacja się powtarza. Sama jestem nerwowa i nie wiem, czy to podobieństwo charakterów tak nas od siebie oddala? Syn potrafi być słodkim przytulakiem i wtedy ja od razu też go przytulam, mówię czułe słówka, a także przepraszam za swoje złe zachowanie. Co do zasady jednak mam wrażenie, jakbym toczyła z nim jakąś walkę (o zgrozo, z takim maluchem!) Dla porównania, córkę przytulam znacznie chętniej, mam dla niej więcej cierpliwości. Naprawdę staram się ich równo traktować, ale tak nie jest. Boję się,że córka przejmie moje zachowania- szarpnie nim czy będzie na niego krzyczeć (bo mimo wszystko ona jest jakby przewodnikiem, on raczej podąża za nią).
Czasem wydaje mi się,że wyładowuję na nim jakieś własne frustracje. Chyba zawsze drzemał we mnie jakiś brak poczucia własnej wartości, sama nie wiem... Jestem uważana za atrakcyjną kobietę i chyba niegłupią.Nie wiem, skąd to się bierze.
Pół roku po urodzeniu dzieci zaczęłam chodzić do psychologa- nie mogłam znieść tej nieakceptacji (chyba było jeszcze gorzej niż teraz) i w ogóle byłam w złej kondycji psychicznej, pomijając już zmęczenie fizyczne. Dodam,że mąż starał się mnie zawsze wspierać, ale nie zawsze mnie rozumiał i rozumie. Bywały też między nami poważne kłótnie o mój stosunek do synka, ale obecnie jest tak,że wyraźnie mąż kocha bardziej córkę od synka- nam obojgu jest przykro z tego powodu, ale jest to fakt. Syn, choć taki mały, bywa naprawdę trudny i niewdzięczny.
U pani psycholog byłam jakieś 6 razy. Ze różnych względów przerwałam psychoterapię (m.in. musiałabym zapłacić chyba 10 tysięcy,żeby uznać się za wyleczoną), zwłaszcza,że psycholog skierowała mnie do psychiatry- Psychiatra orzekł lekką depresję i przepisał leki. Brałam je 10 miesięcy, do kwietnia br. W trakcie ich brania czułam się lepiej, ale nie było to to,czego oczekiwałam, a już na pewno nie zaakceptowałam bardziej synka. Poza tym tabletki powodowały efekty uboczne. Po odstawieniu leków nie poczułam większej różnicy w moim sposobie myślenia.
Piszę to wszystko może po to, by się usprawiedliwić... Mój stosunek do syna nie jest i nie był mi obojętny. Wcale nie chcę tego, co się dzieje, jest mi z tym strasznie ciężko, wiele łez wylałam...Nie chcę go krzywdzić, porównywać ciągle z córką. Może ktoś z Was miał kiedyś podobną sytuację,może ktoś może mi coś poradzić? Jestem rozchwiana emocjonalnie, a może emocjonalnie niedojrzała, nie wiem. Zachowuję się czasem bardzo źle przy dzieciach (gdy już czuję,że nie wytrzymam dłużej) i potem mam wyrzuty sumienia- jaki ze mnie przykład, jaka matka?W styczniu wracam do pracy - może to mi pomoże...?
To TY jesteś nerwowa, a jego reakcja jest tylko reakcją na Twoje zachowanie.. Zniszczysz życie temu dziecku, jeśli się nie weźmiesz za siebie. Powodzenia
