Zostawił mnie z dziećmi 2 lata temu? pomóżcie mi się ocknąć

Napisałaś i w tym, i w innych swych postach, że mąż swoim odejściem chciał wstrząsnąć Tobą. Zwykle wstrząs jest potrzebny do spojrzenia, zwłaszcza na swoje dotychczasowe zachowanie, z innej perspektywy. Spojrzałaś?

W innym swym poście napisałaś bardzo znamienne i ważne dla Ciebie słowa, zacytuję je:

Zmieniłaś się od czasu, kiedy to napisałaś? Bo zdanie o tym, że w jego zachowaniu widzisz zawiść i zazdrość, o tym nie świadczy.

Ech i znowu spotykamy sie na jednym wątku...Kochamkonwalie Ciebie pozdrawiam i sciaskam rownie serdecznie.

Kochana KolejnaZonoNiczyja wiesz, ze nie za często wchodze na forum, staram sie odciąc od wszystkich historii ktore powodują, ze wszystkie emocje ktore przechodzilam powracaja i wciaz bola:-( Ale pamietaj, ze jestem, wspieram, mysle o Tobie....

Na Twoim miejscu pozamykalabym wszystkie sprawy formalnie, wedlug mnie bez tego nie pojdziesz do przodu...wiem, ze potrzebujesz na to czasu, mozliwosci ale decyzje powinnas podjac jak najszybciej. Zdaje sobie sprawe, ze jest Ci ciezko samej ale zrobilas przez te dwa lata tak wiele SAMA ze juz nic nie bedzie dla Ciebie trudne, jestem o tym przekonana!

kochamkonwalie - witaj, oczywiście że Cię pamiętam! Zdecydowałam się wkońcu założyć własny wątek, bo najwyraźniej nie radzę sobie z tą sytuacją  - obiektywnie "ułożyłam" sobie życie z dziećmi, z drugiej strony ten ból we mnie tkwi i przebija na wylot

Wspolczuje ci calej chorej sytuacji.ja obecnie po 6 latach maluzenstwa nie wiem tez co mam z soba zrobic.chce odejsc a nie moge rozum mowi uciekaj a serce nie daje. Caly czas zyje glupia nadzieja ze sie wszystko zmieni,ze juz nigdy mnie nie wyzwie,ze bedzie mnie szanowal i tkwie juz tak dosc dlugo w martwym punkcie i jakos nie potrafie pojsc dalej i zrobic choc krok do przodu, za kazdym razen cofam o kilka w tyl.

Justyna... są pewnie granice, których nigdy nie powinno się przekraczać. Jeśli masz nadzieję, że Cię "nie wyzwie", że "będzie Cię szanował" to ja nie miałabym wątpliwości.... Mój mąż mnie nie wyzywał, zgubiło nas milczenie, a nie brak szacunku. Dlatego nie mogę pogodzić się z tą sytuacją. W przeciwnym razie nie miałabym raczej wątpliwości... Za mało wiem, żeby Ci doradzić, ale Twoja wypowiedź nie napawa nadzieją, przykro mi to mówić.

Dokonałaś diagnozy przyczyn waszego rozejścia stwierdzając, że zgubiło was milczenie. Wyciągnęłaś wnioski z tej diagnozy? Zmieniłaś swe zachowanie? Zaczęłaś rozmawiać? Nie. Dlatego wyżej napisałam, że nic nie wskazuje na to, byś zmieniła swe postępowanie.

Napisałaś, że nie możesz pogodzić się z waszym rozstaniem. Co w związku z tym niepogodzeniem zrobiłaś? Dalej milczysz, dalej czekasz, nie wpuszczasz go do mieszkania. Czy są to oznaki zmiany zachowania wobec niego, takiej zmiany, która JEMU daje nadzieję, na reaktywowanie waszego małżeństwa?

Napisałaś, że boisz się usłyszeć tego, że to koniec. Boisz się? Czego konkretnie? Co stanie się z Tobą, Tobie, gdy te słowa (choć pewności nie masz) usłyszysz? Obejrzenie swych lęków, ich urealnienie, sprawia, że maleją lub znikają zupełnie. Poza tym do czego służy Ci, do czego używasz tej postawy przestraszonej kobiety? Możesz zacząć rozmowę z mężem MIMO lęku, MIMO obaw. Możesz, nie musisz. Tylko... nie rozpoczynając rozmowy podejmujesz decyzję o trwaniu w zawieszeniu, na które narzekasz.

Napisałaś, że mąż z początku mówił znajomym, że spodziewał się innej reakcji na wyprowadzkę. Naprawdę TERAZ nie wiesz o jaką reakcję mu chodziło? Na czym mu zależało?

Napisałaś, że nie widziałaś miłości w jego oczach. Nie pomyślałaś, że Twój wzrok Cię zawodzi?

Twój mąż odszedł, bo (sama to przyznałaś) miał nadzieję na zmianę Twego zachowania względem niego. Z opisu wynika, że nadal ją ma. Tymczasem Ty zamknęłaś się w skorupie: nie rozmawiasz z nim, nie wpuszczasz go do mieszkania. Jakim cudem Twój mąż ma wiedzieć, co dzieje się z Tobą? Oceniamy na podstawie czyjegoś zachowania, nie zaś na podstawie tego, co ta osoba myśli. Czy Twoje zachowanie świadczy o tym, że wyciągnęłaś wnioski z waszego rozstania i jego przyczyn?

Rzeczywiście taka myśl pojawiła się również w mojej głowie. Jeśli rzeczywiście tak było - co byś mi doradził? Ja nigdy nie chciałam, żeby odszedł. Z drugiej strony nie przyszłoby mi do głowy, żeby w tak drastyczny sposób się zachować, żeby dla swojej korzyści uzyskać efekt "wstrząśnięcia". Nie wydaje Ci się to trochę dziecinne? Nie chcę jego obwiniać, nie o to teraz chodzi, po prostu wydawało mi się, że na tamten moment podejmowałam najbardziej właściwe decyzje. Również wydaje mi się, że stawka jest zbyt wysoka, żeby "zapędzając się w kozi róg", nie próbować zmienić taktyki tylko się poddać, bo duma nie pozwala? Myślisz/myślicie, że źle to postrzegam?