Mąż chce ratować małżeństwo - ja NIE!Odeszłam 6 m temu,pozew w sądzie!

Mąż widząc,ze nic nie może już wskórać,próbował popełnic samobójstwo....załamałam sie...poczułam sie,że moja decyzja o odejsciu pociągnęła za sobą takie katastrofalne skutki,że to ja zrobiłam coś złego odchodząc od niego,tak jak mi nie wolno by było,dlaczego nie mogę się rozwieść normalnie,dlaczego mam być z kimś kogo nie kocham,kto od lat pracował na to,że straciłam miłość ktora do niego mialam i chęć do życia i naprawy tego czego juz nie było!!!! Odebrałam męża ze szpitala i pojechalam z do niego na noc bo bałam sie zeby nic sobie nie zrobil w spzitalu pytal czy wroce,wymijajaco powiedzialam ze jak dojdzie do siebie to porozmawiamy.Na drugi dzien ciagle mnie pytal ja nie potrafiłam go zranic zaraz po szpitalu,po tym wszystkim.....czułam,że nie chce,nawet w tym domu już nie czułam sie dobrze(kiedys kochałam ten dom,ja go urzadziła po swojemu oa A-Z)i powiedziałam mu,ze robie to z obawy o jego życie,ze robie to wbrew sobie i że wroce,to co mowilam nie dociaralo do niego tylko słowo WRÓCĘ....na kolejny dzien rozplakalam sie i powiedziała,że nie dam rady nie bede siebie oszukiwac i zmuszac sie,ale nie chce robic poraz kolejny rewolucji w zyciu dziecka i naszym,już raz dziecko z dnia na dzien wyrwałam w domu wiec teraz zrobmy to rozsadniej,wiec na poczatek zeby nie czul sie samotny w domu to moze do nas przyjezdzac na noc czasmi my do niego i malymi kroczkami jakos naprawiac z tymże ja to powiedziałam tylko dlatego,żeby sie nie wprowadzac do niego bo NIE CHCĘ nie czuje tego wiec wolalam takie rozwiazanie on sie zgodzil ucieszyl ze bedziemy umwaiac sie ze soba na randki ze to moze dobry pomysl ze to nas odbuduje...ale ja nie chce,ja go traktuje jak brata,członka rodziny,szanuje go i chce zebysmy sobie w zyciu pomagali,ale tez chce zeby on sobie ukladał życie i dał mi to robić.To strasznie trudne rozstac sie po tylu latach,ale ja nie czuje już tego małżeństwa nie czuję jego on sie cholernie stara zapisałam nas na terapie małżeńska muszę porozmawiac z psychologiem jak dalej mam to rozegrać,żeby go nie zranić żeby nie chciał znowu popełnić samobojstwa on jest załamany jak nie wrocimy na stałe.....co ja mam robić nie chcę z nim być!!!To wszystko robię z litości,ale jestem nieszczesliwa....chce i pomę o niego dbać póki sobie kogoś nie znajde,jeżdżę do niego pomagam mu,piorę,ugotuje obiad,posprzątam,i tak mi dobrze.....ale tez chce żyć dla siebie a nie cale 14 lat dla niego....
Nie wiem już czy z litości ratować to małżeństwo???

Witam!
Jestem tu nowa,ale nie mam do kogo się zwrócić o wsparcie,poradę,dodanie mi otuchy,bądź też postawienia mnie na nogi bo jak wiadomo,człowiek w sytuacjach trudnych często myśli nieracjonalnie,obiektywnie natomiast widzą to ludzie z boku,postronni,a co najcenniejsze doświadczeni podobnymi problemami.
Jak w temacie wspomniałam wyprowadziłam się od męża pół roku temu,pozew w sądzie złożyłam dopiero w tym miesiącu.Ale zacznę w skrócie opisywać moją sytuację i moje dylematy.
Jesteśmy małżeństwem juz prawie 9 lat,razem 14 w związku.Mamy 4 letnią córkę.Mój mąż jest bardzo trudnym typem człowieka ponieważ całe życie był skrajny emocjonalnie co doprowadzalo mnie do granic wytrzymałości.Nigdy nie mogłam z nim dojść do ładu zawsze miał z czymś problem,wakacje,wybór TV,czy wyjścia do znajomych.Zawsze był egoistą,któremu zawsze wszystko sie należało.Jego zawód skłaniał do róznych pokus na które on był bardzo otwarty...kilka razy w ciągu tych lat mnie zdradził.Wybaczałam bo kochałam na zabój.Mąż zaczął przesadnie dbac o siebie nie widział mnie już w ogole w domu od kolo 2 lat,pote, facebook,stare znajomości ja z pracy on do pracy,mijaliśmy się i przywyklismy do takiego stanu rzeczy,kiedy mąż oznajmił mi,że jest ze mną nieszczesliwy i życie go przerosło...Nadmienie od razu,że jestem bardzo zaradną kobietą ( do dzisiaj mi to mówi)zawsze było posprzątane,ugotowane,dziecko zadbane,ja przy tym pracowałam i studiowałam,miałam też czas zeby zadbać o siebie.Potrafię się zorganizować i ogarniałam to co do mnie należało,choć i mi jego pomocy co raz bardziej brakowalo...odkad urodziłam dziecko wszedzie chodziłam sama,jak matka samotnie wychowująca dziecko,bo maż nigdy nie miał ochoty z niami nigdzie chodzić!Poza tym potrafił mi ubliżać,że mam piersi po porodzie obwisłe,albo,że tego kwiatu to poł światu jak mi tak źle to sobie znajdzie inną,czułam sie nie doceniania i poniżania,on sprowadziłam mnie psychicznie i emocjonalnie na samo dno,zaczęłam sie siebie wstydzic i miałam ogromny żal do siebie,ze pozwalam sobie na to,ale kiedy mąż mi oznajmił że jest nieszczesliwy to coś we mnie pękło...i tak jest do dzisiaj.Wrócilam w kwietniu z pracy a on zapytał mnie,kiedy się wyprowadzę bo on już sie nie może doczekać...spakowałam się i do dzisiaj mieszkam u mamy.Przez te pół roku przeszłam gehennę...mąż zaczął mnie śledzić,ściągać smsy,podsłuchiwać rozmowy,zarzucać i oskarżać o zdrady,ponieważ po 2 tygodniach od wyprowadzki chciał zebym wrocila kiedy upierałam sie,ze nie stwierdzil,że moje zaparcie jest spowodowane posiadaniem kochanka.Pół roku walczył bez skutecznie,zacząl chodzić do kościoła modlić się,chodził do psychologa w miedzy czasie wynajął detektywa,ktory zrobił zdjecie na spotkaniu na ktorym bnyłam ze znajomym po 5 miesiacach nie mieszkania z mężem.
Szantażował mnie że rozwod bedzie z mojej winy,że jemu rozwali małżeństwo itp.w rezultacie ja złożyłam pozew bo miałam już dość...
Mąż widząc,ze nic nie może już wskórać,próbował popełnic samobójstwo....załamałam sie...poczułam sie,że moja decyzja o odejsciu pociągnęła za sobą takie katastrofalne skutki,że to ja zrobiłam coś złego odchodząc od niego,tak jak mi nie wolno by było,dlaczego nie mogę się rozwieść normalnie,dlaczego mam być z kimś kogo nie kocham,kto od lat pracował na to,że straciłam miłość ktora do niego mialam i chęć do życia i naprawy tego czego juz nie było!!!!
Odebrałam męża ze szpitala i pojechalam z do niego na noc bo bałam sie zeby nic sobie nie zrobil w spzitalu pytal czy wroce,wymijajaco powiedzialam ze jak dojdzie do siebie to porozmawiamy.Na drugi dzien ciagle mnie pytal ja nie potrafiłam go zranic zaraz po szpitalu,po tym wszystkim.....czułam,że nie chce,nawet w tym domu już nie czułam sie dobrze(kiedys kochałam ten dom,ja go urzadziła po swojemu oa A-Z)i powiedziałam mu,ze robie to z obawy o jego życie,ze robie to wbrew sobie i że wroce,to co mowilam nie dociaralo do niego tylko słowo WRÓCĘ....na kolejny dzien rozplakalam sie i powiedziała,że nie dam rady nie bede siebie oszukiwac i zmuszac sie,ale nie chce robic poraz kolejny rewolucji w zyciu dziecka i naszym,już raz dziecko z dnia na dzien wyrwałam w domu wiec teraz zrobmy to rozsadniej,wiec na poczatek zeby nie czul sie samotny w domu to moze do nas przyjezdzac na noc czasmi my do niego i malymi kroczkami jakos naprawiac z tymże ja to powiedziałam tylko dlatego,żeby sie nie wprowadzac do niego bo NIE CHCĘ nie czuje tego wiec wolalam takie rozwiazanie on sie zgodzil ucieszyl ze bedziemy umwaiac sie ze soba na randki ze to moze dobry pomysl ze to nas odbuduje...ale ja nie chce,ja go traktuje jak brata,członka rodziny,szanuje go i chce zebysmy sobie w zyciu pomagali,ale tez chce zeby on sobie ukladał życie i dał mi to robić.To strasznie trudne rozstac sie po tylu latach,ale ja nie czuje już tego małżeństwa nie czuję jego on sie cholernie stara zapisałam nas na terapie małżeńska muszę porozmawiac z psychologiem jak dalej mam to rozegrać,żeby go nie zranić żeby nie chciał znowu popełnić samobojstwa on jest załamany jak nie wrocimy na stałe.....co ja mam robić nie chcę z nim być!!!To wszystko robię z litości,ale jestem nieszczesliwa....chce i pomę o niego dbać póki sobie kogoś nie znajde,jeżdżę do niego pomagam mu,piorę,ugotuje obiad,posprzątam,i tak mi dobrze.....ale tez chce żyć dla siebie a nie cale 14 lat dla niego....
Nie wiem już czy z litości ratować to małżeństwo???

Jestem juz strzępkiem nerwów,od pół roku codziennie coś sie dzieje,same złe rzeczy schudłam juz 15 kg,jak wrócę do niego to będę cieniem człowieka...leczę się psychiatrycznie,mam depresję...ale i jego mi szkoda,bo tak samo jest w złym stanie...ku....jakie to wszystko trudne...jak bardzo różnią się teraz nasze uczucia,emocje,on pała do mnie miłoscią,nadzieją,a ja strachem,troską i brakiem uczuć...

Moje kobiety: przeszłe, teraźniejsza czy przyszłe nigdy nie będą musiały wchodzić na takie fora z problemami dlatego że ich facet to idiota. Wystarczy?

Macie wszyscy racje....czas sie ogarnac...