Emocjonalna zdrada żony jak ratować związek

Mąż pewnie ufał Ci bezgranicznie, więc został poważnie zraniony. Jedyne co możesz zrobić to szczerze go przeprosić i przyrzec mu, że podobna sytuacja się nie powtórzy. Chyba, że już to zrobiłaś. Nie możesz naprawiać tego na siłe, jeżeli to go bardzo zabolało, a tak pewnie było to potrzebuje czasu by Ci to odpuścić, w tym czasie ty pokaż, że nie rzucasz słów na wiatr i na prawdę zależy Ci na tym by naprawić zaistniałą sytuację, nie wymuszaj na nim by Ci wybaczał, tylko pokaż, że rozumiesz i żałujesz, tak żeby to WIDZIAŁ i był tego pewny na 200%.

Sweet&sour, dziękuję Ci za ten wątek. Nie kwalifikowałbym tego jednak jako zdrada emocjonalna. Pozwoliłaś sobie na niesprawiedliwość wobec Męża. Obudziło się w Tobie poczucie niesprawiedliwości. To pozytywne. Niestety (nie piszesz w jaki sposób) Mąż to przeczytał i tu On naruszył to, co sprawiedliwe. Sprawiedliwość polega na zarządzaniu tym, co należy do mnie i szanowaniu cudzej własności. Twoje myśli i emocje są Twoją własnością. Nasze myśli i emocje są zakryte, bo są zmienne. Dałaś im wyraz i po napisaniu się zmieniły. To, co nazywałaś "koloryzowaniem" trzeba chyba nazwać mocniej, to były kłamstwa.

Kłamstwo niweluje się prawdą. Fałszywe świadectwo przeciwko Mężowi wymaga odwołania. I to proponuję zrobić. Odwołaj, ujawnij prawdę o motywach postępowania. Wyjaśnij i czekaj, aż myśli i emocje Męża się zmienią. Zaproponuj wysłanie do tego znajomego wiadomości e-mailowej z odwołaniem tamtych kłamstw. Jeśli trudno będzie Ci to powiedzieć, to napisz w formie listu do Męża.

Terapia i mediacja nie zaszkodzą, ale pewnie pójdą w tym kierunku.

Dodam że mąż zdjął obrączkę i popołudniami siedzi w drugim pokoju bo mówi że ja go irytuję.

Chyba wszystko zmierza ku upadkowi... Mąż czuje się strasznie skrzywdzony. Nie dziwię mu się, czasem wydaje się, że jest ok, ale pojawia się jakaś iskra zapalna - nawet błahostka i wypomina mi to, co zrobiłam. Na mnie niech krzyczy, ale nie przy dzieciach. Ja, choćbym nie wiem jak zła na niego była, nigdy o nim źle przy maluchach nie mówię. Nigdy. To są nasze, dorosłych, konflikty. A mąż krzyczy na mnie w aucie, córka słyszy to wszystko, ma prawie 4 lata to coś do niej na pewno dociera i tylko nam powtarza, nie krzyczcie do siebie, nie krzyczcie, ciszej. Czuję się wtedy strasznie. A mąż bywa, że nie krępuje się tylko ubliża mi przy maluchach.
Mówi, że czeka aż wyprowadzę się z sypialni i domu. Tego nie zamierzam robić. Widzę, że skrzywdziłam go potwornie. Byłam, jestem przygotowana, na to, że on łatwo nie wybaczy, że będzie mi dokopywał, aż się poddam, byle mi bardziej dokopać...

Wiesz co? Było normalnie. Bez fajerwerków, ale dogadywalismy się jakoś. raz lepiej, raz gorzej. Mąż nie był romantykiem, ale pokochałam go takim, jaki jest. Ja zawsze miałam problem z mówieniem o problemach. Ale kiedyś przyznał, że już się z tym pogodził. Jedyne, co mi przeszkadzało, i on o tym wiedział to jego zbytnie moim zdaniem oszczędzanie. Wyjeżdżaliśmy pod namiot, na narty, wychodziliśmy do kina... Potem pojawiły się dzieci i przestalismy wychodzić, jeśli już to rzadko... Byliśmy zmęczeni, a najbardziej ja. Bo mąż po powrocie do domu usiadł przed tv a reszta została mnie, łacznie ze wstawaniem do dziecka w nocy. Żeby nie było, umie zając się dziecmi,z akupy zrobi, obiad ugotuje, wypierze itd. Ale myślę, że to wszytsko zaczeło sie od mojego zmęczenia, frustracji nim (zmęczeniem) i nie umieniem powiedzenia o tym mężowi.

Nigdy nie miałam tak, że zasypiałam i budziłam się z obrazem kolegi. To było raczej jako "emailowe pogotowie". Pisałam z frustracji, zmęczenia itp. Nigdy nie rozmawialiśmy przez telefon. Zresztą teraz jego numer wykasowałam, dodałam do spamu, emaile jeśli on jakieś pisze wędrują do kosza, a ja o nich nie wiem bo tak mam w ustawieniach poczty. Chcę walczyć. Nie chcę pozwalac na siebie krzyczeć, najgorsze, że czasem on to przy dzieciach robi... Wypomina. Ale się nie poddam. Jeszcze nie.

Szczerze, to najpierw zaprzeczyłam, że z kimś pisałam bo wydawało mi się niemożliwe, że on przejrzał dokładnie moje maile. Potem powiedziałam, przyznałam. Powiedziałam, że tak naprawdę nie wiem dlaczego to robiłam. On był daleko, po drugiej stronie monitora było łatwiej napisać, niż powiedzieć. Przyznałam, że pisałam z głupoty, zmęczenia, nie wiem jeszcze czego. Przyznałam, że to nigdy nie powinno mieć miejsca. Przepraszałam nie raz. Teraz czuję, że co jakiś czas on sprawdza moją historię w komputerze, być może zagląda do telefonu, ale nic tam nie znajdzie. Tylko, że nie może być tak, że ja nie siadam do laptopa bo jemu zaraz wyobraxnia zacznie pracować, a jak ja do niego mówię spokojnie, a on krzyczy (jak dzisiaj rano w aucie kiedy maluchy wiexcliśmy do przedszkola) to mu powiedziałam, że ja mówię spokojnie a on krzyczał i powiedział, że ma ochotę krzyczeć, a ja pewnie zaraz znajdę sobie fagasa w necie i mu napiszę jakiego złego mam męża.
Efejkt był taki, że większośc czasu milczelismy, a córka sie popłakała.

Nie bez zająknięcia, ale byłam w takim szoku, że on przejrzał moja pocztę, że nie wiedziałam jak mam zareagować. Wiem, że ja nabroiłam i muszę poskładać te klocki. Próbowałam już zorganizować wyjście - proponowałam kino, siłownię, saunę, ale on powiedział, że tak się czuje skrzywdzony, że nie ma ochoty ze mną czasu spędzać.
Wiem, że nie da się postawić grubej kreski i zacząć od nowa... Gdyby on jeszcze nie krzyczał tylko trochę się otworzył. I mimo całego mojego zrozumienia sytuacji, ręce mi opadają jak staram się coś powiedzieć, ale napotykam ciszę, milczenie...

Tylko dwie strony muszą chcieć postawić tą kreskę... Lubię gotować, nie raz coś dobrego zrobiłam to słyszałam, że niepotrzebnie, a ja przelewam w gotowanie uczucia. Nie szukam wymówki, o nie. Działam, ale odbijam się od ściany mam wrażenie trochę.

Gdzieś tak w połowie lipca się dowiedział. W sumie w głupi sposób. Chciałam mu zrobić niespodziankę i pisałam opowiadanie, które chciałam ładnie wydać jakoś tak profesjonalnie i dać mu w prezencie. Ale, że chciałam uniknąć pytań i kręcenia w odpowiedziach to chowałam do paska narzędzi dokument worda kiedy on podchodził i otwierałam jakąś stronę w internecie. A on nabrał podejrzeń i siadł arz do laptopa no i się zaczęło. Przeczytane maile, sprawdzony FB, ja nie mam hasła w outlooku, mam zapamiętane hasła wszędzie. No i dotarł do całej historii. Nie wiem czy mineło dużo, czy mało czasu. Coraz bardziej jednak widze, że skutek jest inny niż zamierzony...

To bardzo mało czasu :-) Jak uważasz, że Twoja taktyka nie przynosi skutku to ją zmień :-)

Chorobliwa zazdrość jest zła, ale spójrz na problem z szerszej perspektywy... to Ty stworzyłaś tą sytuację i to Ty do tego doprowadziłaś. Przed zdradą nie był chorobliwie zazdrosny? Nie był. To skoro zrobiłaś żeby stał się zazdrosny to teraz zrób żeby przestał być zazdrosny... jak? To już musisz Ty wiedzieć - w końcu to Ty najlepiej znasz swojego męża ;-)

Zorganizujcie sobie jakiś wolny wieczór, bez dzieci. Porozmawiajcie, powiedz mu raz jeszcze że rozumiesz że źle zrobiłaś rozumiesz jego ból i emocje (o ile rozumiesz ;]). Powiedz że to był jednorazowy błąd i chcesz to naprawić. I zapytaj co jest potrzebne by on tez chciał tego samego. A potem weź go na sposób. Powiedz że wierzysz że będziecie najlepszą para pod słońcem jak on Ci pomoże, powiedz że oczekujesz jego działania, jego porad, wskazówek i sposobów na by na powrót zbliżyć się do siebie. Jeżeli Cie kocha uniesie się honorem (odpowiednio ukierunkowany - wiem że to nie do końca moralne ale cel uświęca środki a Twój cel jest właściwy) i poczuje do opieki nad tym by znowu było dobrze. Bądź dla niego idealna i chwal jak on będzie dla Ciebie dobry - to jest kluczowe. On musi widzieć kilka rzeczy: że żałujesz, że chcesz by Ci wybaczył i że uważasz że to jego działania przywrócą Wasz związek na właściwy tor. Musi się poczuć facetem od którego wszystko zależy i który jako jedyny we wszechświecie może sprawić że będziecie znowu szczęśliwi. Musisz oddać mu rolę faceta w związku i być damą w opałach. Bo oczerniając go w ukrywanej konwersacji z jakimś starym przyjacielem sprawiłaś że nie czuje się przy Tobie facetem.

Innymi słowy - znasz go, więc zrób tak by mógł Ci udowodnić że jest najlepszy ratując Wasz zwiazek

Airuf jesteś genialny