Odszedł, a ja zamiast mu podziękować tęsknię!

Nie ma chyba jednej słusznej rady na takie odczucia jakie żywisz...
Ja obecnie zastanawiam się, czy mój związek ma sens.
Czas leczy rany, może kup sobie tez coś na uspokojenie, mi pomagało chociaż zasnąć podczas silnych emocji.

Przejdzie Ci na pewno, a masz jakąś swoją pasję?

Pasji jako takiej nie, ale potrafię zagospodarować sobie czas- ale co z tego- na zumbie myślę o nim i płaczę, więc ostatnio bywam tam chwilami, do momentu pierwszego ryku. Czytam, studiuję, pracuję, dni niby wypełnione, a i tak znajdę czas na myślenie i tęsknienie.

kochamzabardzo- Te smsy..?nie wiem. pewnie dolały oliwy do ognia, ale kontakt nawiązał się kilka dni po moim kolejnym 'upadku'.. Więc nie wiem na ile miały coś wspólnego... Ale pewnie po części tak.
Nie wiem czy to kiedyś minie.. pewnie już zawsze będę za nim tęskić i kochać... Nie wierzę już w to, że zapomnę.

W ciągu tego miesiąca tak postępowałam, dla siebie, nie dla niego, bo mieszkamy w innych miastach, więc o sobie nie wiemy teraz NIC. jesteśmy obcymi ludźmi... I w ciągu tego miesiąca z pewnością powiedziałabym mu, że nie ma mowy, że nie wyobrażam sobie nas. Dziś jest inaczej..
Dziś znów chcę jego... Dziwne, porąbane uczucia..
Po jakim czasie chciał wracać do Ciebie? I po jakim czasie poczułaś się 'wolna'.. I jeszcze jedno pytanie: Czy na tę wolność miał wpływ następny mężczyzna? Bo ja za wszelką cenę nie chciałabym zapychać dziury po nim... Chcę być szczęśliwa sama...

Witaj . Też to miałam jak ty...dla mnie pomogła kartka. Zrobiłam tabele z jego plusami i minusami. Jak mnie nachodziły wątpliwości to czytałam tą kartkę i tak się ocknęłam

Inwestowałaś w niego 4 lata swoje uczucia, nadzieje i energię.Nie ma co się dziwić, że ci tego szkoda.Przecież miałaś podstawy sądzić, że będzie dobrze, a on nie wyprowadzał cię za bardzo z tego złudzenia, choć coś tam po drodze zgrzytnęło.Cóż, my kobiety snujemy marzenia, wizje robimy wszystko, żeby to zrealizować, a ktoś to wykorzystuje, a potem rozwala nagle jednym słowem lub czynem.Ty nie możesz się pogodzić bardziej ze stratą swoich nadziei niż jego samego. Przecież sama wiesz, że zawiódł cię już nie raz, a to znaczy, że cie nie szanuje, co najwyżej wykorzystuje.On na pewno nie wyprowadzi cię z twojego stanu, najwyżej jeszcze bardziej pognębi.Jeśli miałby choć odrobinę sumienia i niepewności co  czuje do ciebie to nie wywaliłby ci, że się wypalił, że nie kocha, najwyżej przez szacunek poprosił o czas do przemyślenia i odnalezienia swoich uczuć. Nie mogłabym mu już zaufać, a co za tym idzie prędko wyrzuciłabym z pamięci i poświęciła się "lizaniu" ran, czyli przemyśleć, przeanalizować, wyciągnąć wnioski i złapać wiatr w żagle.

Dziękuje, piszecie samą prawdę, o której zapomniałam po miesiącu wpajania jej sobie do głowy.
wiem, że nie mogę go chcieć, że zasługuję na więcej niż te ochłapy.. Jednocześnie go szanuję (nie wiem dlaczego) i myślę, ze nie jest złym człowiekiem. Po prostu, nam nie wyszło... Co również utrudnia proces zdrowienia i zdaję sobie z tego sprawę.

Mam nadzieję,że jest to jakaś połowa drogi, że jeszcze troszkę i wieczorem będę mogła pomyśleć chociażby o tym, co jutro założę do pracy i on nie będzie mi w tym przeszkadzał ( w głowie rzecz jasna)...

Kurcze- kurczę masz rację że te stracone nadzieje na ślub, ta stabilność, to mnie cholernie boli.. I nie umiem się z tym godzić... Że obiecywał do ostatniego tygodnia niemalże, że na zawsze, że innej nie chce (rzadko wyznawał miłość, a o tym mówił tydzień przed rozstaniem!). I nagle zostawił z niczym.. Z niespełnionymi marzeniami, samą, zagubioną, niekochaną ...

Ja to wszystko wiem.. Aż za dobrze. 3 miesiące analizy zrobiły swoje. Że zasługuje na więcej, że żyłabym w strachu, że znów zdradzi, znów porzuci.. że przecież wyrządził mi tyyyle krzywdy. Już chyba więcej nie można...

Tylko no właśnie, nie potrafię zapomnieć. I tu jest problem. Nie w tym,że go chcę tak mocno, że albo on albo idę się rzucać z mostu..
Tylko w tym, że tęsknie za nim, za tym czasem, brakuje mi tej rzeczywistości, jaką sobie stworzyliśmy.. Że nie potrafię przestać myśleć, analizować, wspominać,
i dlatego tutaj napisałam.
bo nie wiem na ile jest to 'normalne'.. wiedzieć, że to jest skazane na klęskę, jednocześnie cierpiąc z powodu jego braku.. Nie wiem czy to jest tak,że teraz bym go tutaj chciała nawet.. Nie umiałabym go przytulić...

No właśnie, sama siebie nie rozumiem, nie umiem dojść ze swoimi myślami do ładu... Chciałabym nie myśleć o nim, zapomnieć, zająć się wreszcie sobą i swoim szczęściem. To mnie męczy.. Że nie mogę emocjonalnie się uwolnić. Dlatego pytałam ile to może trwać... ?

Dziękuje, że się zjawiłaś i dałaś nadzieję, że jakoś się ułoży, że za jakiś czas będzie łatwiej.
Pocieszające jest również to,że na nowo odnalazłaś szczęście, że potrafiłaś pokochać, zaufać. 

Ty też potrafisz to zrobić, ale najpierw musisz się oswoić z tym wszystkim. A czy myślenie o nim sprawia Ci ból? Rwiesz się do niego? Bo jeżeli nie to jesteś na dobrej drodze, aby ruszyć przed siebie i zająć się swoją przyszłością bez cienia swojego byłego faceta :-) to jest po prostu chwilowe i przejściowe - pewien etap, który wzmocni Twój charakter. Będziesz jeszcze dziękować Bogu, że ten chłopak Cię zostawił (ja tak dziękowałam ).

To co przechodzisz jest normalne po rozstaniu .Czasami wzmozona tesknota i mysl o tym jak bardzo Ci go brakuje a czasami mysl o tym ze bez niego Ci jest znacznie lepiej i ze dasz rade .. Musisz po prostu przecierpiec swoje , ale z tego sie wychodzi czasami krocej a czasami dluzej to trwa;p  musisz po prostu miec jakies zajecie zeby nie myslec o nim ciagle a to napewno pomoze

Wiem, zdaję sobie sprawę, że smsy rozdrapały ranę. Ale nie w tym rzecz. 'ten' stan powrócił przed kontaktem.. A kontakt wynikł właśnie z tego, że tak źle zaczęło się dziać (choć wiem, że mądre to nie było)..
Bardziej męczy mnie to,że nie jest lepiej.. A było... Że wszystko wraca.. Że znów wypełnia moje myśli na maksa, że nie umiem pomyśleć o sobie, o swoim życiu.. Że znów moje życie opiera się na rozpamiętywaniu tego co było, A CO Z PEWNOŚCIĄ NIE WRÓCI.. Irytujący fakt... Staram się być wyrozumiała dla siebie samej.. Staram się, choć tych sił z każdym dniem brakuje.. Czuję się bezsilna.. Coraz częściej zamiast walczyć o siebie, wolę zamknąć się w domu i płakać.. A już ten stan miałam zażegnany...

Miło się czyta, że tyle kobietek z tego wyszło.. Szczęśliwsze (choć teraz wydaje mi się to irracjonalne w moim przypadku), silniejsze, mądrzejsze..
Nie sądzę, bym kiedyś była szczęśliwsza niż z nim.. Ale teraz to mało ważne. Teraz chciałabym poczuć po prostu spokój...

Otwieram się na ludzi, żyję, wychodzę, raczej funkcjonuję normalnie. Nie mogę powiedzieć, żebym wegetowała w domu.
Tylko no właśnie.. Na początku nie umiałam, później sprawiało mi to nawet przyjemność, a teraz znów- nic nie cieszy, nic się nie chce.
I to mnie boli i zastanawia, ta sinusoida.. Że to powraca, jak bumerang..  Że znów zapominam o najprostszych czynnościach jak powieszenie prania czy kupienie czegoś na mieście.. Tak było na początku.. To jest najzwyczajniej w świecie strach, ze jak wróciło, to wracać będzie już zawsze....

Troszkę odświeżę temat...
Minął ponad miesiąc od tego momentu, gdy było tak bardzo źle.
Później było dużo znośniej.. Było 'normalnie'. Po prostu żyłam...
Dziś znów to wszystko wróciło... ze zdwojoną siłą - a to już 4 miesiące minęły...
Już chyba przestaję wierzyć,że kiedykolwiek o nim zapomnę i przestanę tęsknić

Chodzę na zumbę, biegam, ćwiczę z Chodakowską, czytam książki, oglądam filmy, zapisałam się na kurs (tematyczny w moim zawodzie), byłam na kilku randkach (na których było fajnie, nie miałam potrzeby wtedy myślenia o nim, porównywania).
Uff.. czego to ja jeszcze nie robię

A przychodzi taki dzień, jak dziś, że wracałam z uczelni, zaszłam do galerii handlowej i dwa bodźce- przystrojone choinkami i świecidełkami (JUŻ!) pomieszczenia oraz dwoje młodych ludzi, mężczyzna z różą podbiegający do dziewczyny i się rozsypałam... To, co dzieje się w mojej głowie, mnogość uczuć i myśli... Nie ogarniam po prostu...

I tak już pewnie będzie zawsze...
I znów się nad sobą użalam, choć tak dzielnie sie przed tym broniłam... .

My tego kontaktu już nie mamy, właśnie od miesiąca. Od mojego wątku tutaj. I jest lżej, więc skoro już do tego doszłaś, to zerwij ten kontakt, odetnij się i zacznij się zbierać. On sobie lata co chwila z inną, a Ty tego dzielnie wysłuchujesz, a potem pisze, że tęskni, co wygląda na to, że po prostu wciąż sprawdza, czy przyjęłabyś go z otwartymi ramionami- nie pozwoliłabym sobie na to. I Ty też nie pozwól. !

To już nie chodzi o to, że bardzo go tu chcę, nie. Nie pozwoliłabym mu wrócić, chociażbym miała płakać do osranej śmierci. Troszkę godności mi zostało i ktoś, kto mnie tak traktuje, nie ma prawa istnieć w moim życiu.
Chodzi tylko o ten cały porozstaniowy 'szum'.. Że mimo wszystko brakuje tego co było, tej bliskości, ciepła, zapachu.. Że wszędzie chodzę sama, sama muszę o siebie zadbać i takie tam...
No i że trwa to już (w moim odczuciu) baaardzo długo.. Wciąż o nim myślę..
No i obawy czysto hmm kobiece? Że już nikogo takiego nie spotkam,że nikt mnie nie pokocha, że ja nikogo nie pokocham...

Hej Karolka

Przeczytałam Twój wątek i mam dokładnie te same odczucia co Ty...to samo... Pije sobie właśnie drinka i łzy mi lecą same...

Tylko, że u mnie to juz dłużej trwa bo prawie rok i troche gorzej bo razem pracujemy (choć podobno od nowego roku ON ma odejsc z firmy)

Robie i robiłam dokładnie to co Ty, wychodze ze znajomymi, tez umawiałam sie z innymi, 5x w tyg łaże na fitness i niby jest wszystko ok  aprzychodzi taki moment jak u Ciebie i wszystko sie załamuje.....

Czemu my Kobietki takie jestesmy? Nie sadze, żeby Twoj ex czy moj teraz siedzili i sie zadreczali tak jak my.... Mają swoje życie i sie cieszą i może czasem, choć nie wiem, pomyslą, że był taki ktos jak Ty czy ja w ich życiu...

Powiedz Karolka co my jeszcze możemy zrobić, żeby ONI wreszcie przestali nas dreczyc....:(

Pozdrawiam Cie cieplutko...

widze , ze tutaj wszyscy jestemyw  podobnym wieku:)
Dziewczyny ale taki dzien, jest nazwyczajniej  w swiecie normalny ,i ja nawet jako facet takowe mam
a Wasze lęki , ze nie spotkacie juz odpowiedniego , ze nie zakochacie sie , faceci tez maja;)
trzeba szukacdla siebei czegos , co nie tylko zajmie czas, ale takze da troche radosci.
Ksiązki? to w tym przypadku , przy tej sytuacji przeczytajcie koniecznie Potęge podświadomosci - joseph muprhy

ja lepszy" musisz zrozumiec , ze spotka Cie akra poczekam , az zateskniz potem powiem Ci spierd***"
ja najbardziej nei rozumiem tego, jak mozna byc dla kogos calym swiatem kocham" etca nagle wyrzucic calkowicie go ze swojego zycia

romek- to, że facet się tu wypowiada, który czuje i którego też coś boli- daje nadzieję,że Mężczyzna, to nie gatunek, który wymarł całkowicie Więc miło Cię tu 'widzieć'.
Owszem, jesteśmy strasznie naiwne, ale jak widać, płeć przeciwna podobnie odczuwa, jak my. Przynajmniej ta lepsza ich część. On po prostu zakotwiczył na jakiś czas przy mnie, ja.. Ja już postawiłam dom na fundamentach... tylko z jego strony, to chyba sam piasek był.. ehh..

Tą potęgę podświadomości próbowałam ugryźć po rozstaniu, ale chyba byłam zbyt rozsypana, by z niej cokolwiek zrozumieć, może teraz wrócę. Jak ten sztorm we mnie się uspokoi...

Trzymajcie się ciepło!

Ostatnio zaczytywałam różne pozycje- od pedagogicznych (literatura na studiach), do Pana Greya, choć to jeszcze przed rozstaniem.
Przeczytałam kilka kryminałów, ale jak mówię- do niedawna ciężko było skupić mi się na książce. Czytałam też "gra anioła"- to mnie bardzo pochłonęło.

Zdecydowanie na teraz wolę filmy, nie muszę się 'skupiać, żeby się skupić' - jeśli wiesz o czym mówię

Rysunek- masz na myśli tatuaż, tak?

A gdzie ten tatuaż i co przedstawia? Zwolenniczką co prawda nie  jestem, ale też kiedyś jeden mi się marzył, mały taki ;p
Teraz ja powinnam spać, a druga noc z rządu zapowiada się 'przesiedziana'.. ;/

Ja już ogólnie dobrze sypiałam, nawet jeśli schodziło mi się ze dwie godziny Nie czuję po prostu zmęczenia dziś;)

Miło, że pytasz, choć generalnie "szkoda gadać"

Sen miałam wręcz przerażający, wolałabym o nim nie pamiętać. Samoocena poniżej zera, myśli typu "nikt nigdy Cię nie pokocha, nie zechce", taki standard na dziś niestety. I granie w odbijanego z moim mózgiem: "Kochasz go, nie poradzisz sobie sama.",  a zaraz "Nie potrzebuję go, poradzę sobie". Co mnie niepokoi, bo przez ostatni miesiąc byłam pewna, że poradzę sobie, a tu buuu.

Troszkę się uspokoiło jak poćwiczyłam, odmóżdżyłam się

I te myślenie o nim w każdej sekundzie mojego istnienia- wykończy mnie.

A jak u Ciebie? Spokojnie?

Gdzieś tu właśnie wyczytałam świetny tekst na jakieś tam próby powrotów eks: "Ustal termin w Stanie Urzędu Cywilnego. Tam się z Tobą spotkam albo nigdzie indziej". Pewnie trochę sparafrazowałam, ale chodzi o sens. Nie sądze, by mój były jeszcze o mnie pamiętał nawet, więc na powroty nie liczę, a druga sprawą chętnie bym mu powiedziała "spier****". Ciekawe czy bym umiała.. Ale szkoda czasu na rozważania, bo znów dzieje się tak, że jakąś bezpodstawną nadzieją obrywam po uszach.

Witaj Karolla991

Są faceci z duszą romantyczną i podobnie przeżywają rozstania jak kobiety. Mnie to też dopadło, zostawiła mnie dziewczyna po prawie 2 latach, opisałem więcej w temacie zdradzeni, porzuceni ...  leci 4 tydzień po rozstaniu i dużo lepiej nie jest, też mam chęć czasem ryczeć bo mam dosć tego, wielkie nadzieje po długim czasie bycia samemu i nic, prysło, a starałem się bardzo. Teraz myśli czemu tak sie stało i że pewnie już zostanę sam. Mam nadzieję że to minie, dużo pomogło mi to forum, raz że można sie wygadać bo w realu nie mam komu, a także dlatego że poznałem tutaj dziewczyny/kobiety całkiem inne niż moja była co daje nadzieje że może taką spotkam. Musimy sie tutaj wspierać bo kto inny nas zrozumie lepiej niż my sami porzuceni.

Nie martw się- po 4 tygodniach, to ja wyłam do księżyca dniami i nocami. Siedziałam w domu, wyłam, piłam kawę i paliłam papierosy
Także głowa do góry. Będzie lepiej I choć wspaniale nie bedzie (sama nie wiem ile jeszcze przede mną), to w końcu będzie spokojniej, na pewno.

Ja wybiegalem sie w strugach deszczu I czuje sie wspaniale;-)

Musisz blisko mieszkać, bo u mnie też pada chyba,że cała Polska dziś 'zalana'

Z kujaw jestem;-) a Ty?

Oj chyba nie da rady, ja śwętokrzyskie wiec odpadam