Jak może mowić, że kocha a tak postępować?

Przez to jego zachowanie odsuwam się emocjonalnie i czuję się źle.
On jeszcze nie wie jak z planem na sobotę a ja czekam aż da znać, ale dzwoniła do mnie koleżanka żeby iść na zakupy właśnie w sobotę i mam dość czekania i jego opcji siedzenia w domy czy domówkę.
Czy dobrą taktyką będzie oznajmienie, że sobotę zaplanowałam inaczej (bo on nie do końca wie) - niech idzie z kolegami w piątek, a jeśli chce jakoś miło spędzić czas ze mną to w niedziele mam wolne popołudnie?
Trochę się boję, że on mnie oleje potem... i żal mi tego czasu, bo cały tydzień się nie widzieliśmy

Po prostu powiedz, że masz już plany na sobotę i tyle nie tłumacz się i poczekaj, aż sam wyjdzie z jakąś inicjatywą spotkania. Tylko nie odwołuj już tego spotkania przypadkiem, jak tylko on powie, że jemu pasuje widziec się z Tobą w sobotę. Nie może przecież zachowywać się tak, jakby wpisywał spotkanie z Tobą w kalendarz. W końcu jesteście parą, a nie partnerami biznesowymi.

Hmm... Michmo... Z grubej rury, bez owijania w bawełne, troche niedelikatnie, ale trafiłeś w sedno prawdopodobnie

I jak tam wygląda cała sytuacja??

Perełko

Sytuacja wygląda następująco, Twój chłopak tak Cię traktuję, ponieważ TAK się dałaś traktować przez długi czas i tego go nauczyłaś, że Twoje zdanie się nie liczy. Ponieważ przyzwyczaiłaś go do tego, że jestes na każde jego zawołanie, na każdy telefon, że spokojnie może Ci powiedziec o swoich planach w ostatniej chwili, tak Cię traktuje, a nie inaczej.

Są dwa rozwiązania tego problemu.

1. Rozstać się i nie popełniać błędu uległości w kolejnym związku.
2. Pokazać, że masz swoje życie i swoje plany.

Punkt pierwszy wiadomo jak wykonać

Co do punktu drugiego, zacznij myśleć o sobie. Zacznij organizować SOBIE życie. Umawiaj się z koleżankami, znajomymi, planuj wypady dla SIEBIE, zakupy, kino, zapisz się na kurs, cokolwiek. I pod ŻADNYM pozorem nie zmieniaj swoich planów dla niego. TWÓJ plan to Święty plan.
Nie dzwoń i nie pytaj co robi i jakie ma plany, bo Ty chciałabyś sobie coś zaplanować, nie. PLANUJ sama i nie zważaj na niego. Oznajmiaj - tak jak on. Jak chcesz iść do pubu to idź, nie patrz na niego. Nie uzależniaj się od niego.

Chciałam wrócić do tematu, otóż zastosowałam to wszystko co mówicie była zmiana ale nie za wielka i na krótki czas, od miesiąca znowu się psuje, tzn. wszystko musi być po jego myśli, co ja zaproponuję to nie, wyjście ze znajomymi moimi jedno było bo mu pasowało miał wolny weekend inne odpadły bo albo dziwnym trafem nie miał czasu albo znowu chciał się gnieść u mnie, no specjalnie chętny nie był, a ja znowu w domu zostawałam bo nie chciałam iść sama...
Wycieczki i fajne spędzanie czasu odpadło (czyli nie dom i imprezy), zorganizował wycieczkę ale tragiczną w ten mróz, jakaś dalsza wyprawa odpada bo kasa, benzyna i za zimno. Super, po prawie połtorej roku bycia razem nie ma możliwości zorganizować czegoś fajnego swojej kobiecie, masakara.
Wg mnie obraca kota ogonem, że jeździć to będziemy latem, teraz nie, że wycieczki i to wszystko to nie jest najważniejsze w życiu a my nie mieszkamy razem to nie ma kiedy to zorganizować, a ja mu na to, jak ktoś CHCE to nie jest problem pojechać na półdniową wycieczkę, już nie przesadzaj. I ogólnie powiedziałam, że on nic się nie zmienia po ostatniej rozmowie, co ja zaproponuję to nie, basen, wypad gdzieś, sauna nie, fajne wspomnienia nie, a ja to kocham! Że nic mu nie pasuje a ja robię jakoś bez problemu to co on chce - zakupy, kino, rower, nawet oglądam jego programy motoryzacyjne i co? Jakoś umiem.
On twierdzi, że ja chcę ciągle więcej i więcej i nie jestem zadowolona i mówię mu szczerze, że tak bo nie stara się. I powiedziałam spokojnie, na luzie, z taką obojętnością, że rozważam rozstanie z nim, ale muszę jeszcze to przemyśleć bo jest wiele rzeczy, które mi nie pasują i inaczej wyobrażam sobie mojego partnera. A on, że ja przesadzam trochę, że nie jest tak źle i czy ja chcę być sama, że szukam jakiegoś ideału bla bla. Nawet trochę wyglądało jakby się przejął ale chyba mi niedowierza do końca jeszcze. Teraz sama sobie wyjeżdżam na weekend z przyjaciółmi (co jest prawdą) ale jest jakiś obojętny na to... Nie pytam się co robi, jak spędzamy weekend, sama go sobie planuję (choć trochę mi ciężko). Wczoraj sam z siebie przyszedł i mi internet naprawił, bo wyraziłam zgodę, teraz mu powiedziałam, że jest jeszcze jedna rzecz do naprawienia i jak w weekend znajdzie czas czy mi to naprawi, to wygląda na to, że ok.

Jak się teraz zachować dziewczyny? TRochę mi ciężko, bo jestem w takim zawieszeniu i nie wiem czy dobrze postępuje...?

z całym szacunkiem, ale tutaj nie ma mowy o żadnym kompromisie... Po prostu nie liczy się z twoim zdaniem. Powinnaś postawić sprawę jasno, że albo ma na uwadze także twoje plany i wspólnie organizujecie czas albo powiedz mu do widzenia i tyle. Związek pod dyktando nie ma przyszłości..

Sweet dream dokładnie tak też myślę teraz, on mi mydli oczy wycieczkami w lato, jak w tamtym roku mówił, że w tym pojedziemy na wakacje a teraz już w styczniu mi oznajmia, że ma swoje plany i wydatki i wakacje nie są potrzebne bo są bardziej przyziemne rzeczy do zrealizowania
Tu nie chodzi o pieniądze, ale nawet nie zaproponował innej opcji! A ja mam tak męczącą pracę i on o tym doskonale wie!
On mi nic nie daje w tym związku w sensie fajnych przeżyć, wspomnień. Nawet komputera nie chce mu się sformatować żebyśmy w Wormsy pograli, bo mówi, że po pracy żal mu tego czasu na to, którego nie jest wiele i nie ma kiedy   na nic nie da się go namówić, nie dba o mnie. Najgorsze jest to, że na moje argumenty obraca kota ogonem.

Dokładnie, teraz już zaplanowałam weekend z przyjaciółką i nawet nie będę dopytywać czy mi naprawi w weekend to co szwankuje...
Narazie rozważam rozstanie, i chcę odpocząć od niego. Zobaczyć czy w przeciągu tego czasu zainteresuje się, coś zrobi sam od siebie oprócz przyłażenia do mnie. Na cuda nie liczę, ale na konkretne cięcie nie jestem jeszcze w pełni gotowa

No niestety, już przestaję się łudzić, że się zmieni. Myślałam, że ludzie pracują nad sobą jak chcą zbudować coś fajnego, ale nie on.
Jest zapatrzony w siebie, egoista i samolub.
Właśnie wydzwania i już widzę, że on czuje, że nie do końca jest coś tak chyba. Martwi się jakoś wyjątkowo i jest taki charakterystycznie miły jak się odsuwam od niego. A jak usłyszał, że w sobotę wieczorem wybywam z kumpelą to jego pytanie zabrzmiało "a co ze mną? Przecież w sobotę nie pracuję." na to moja odpowiedź: "no co, i tak będziesz siedział w domu   ja muszę przemyśleć sobie parę spraw i wyluzować się". Na co on mi odpowiedział, że chyba nie chce zerwać i kolejne dwa lata być sama i szukać nowego(zanim go poznałam tyle byłam sama...), ja obróciłam w żart jego słowa mówiąc, że ma złe podejście i jak jego poznałam na imprezie, to aż taki problem poznać kogoś to chyba nie jest.
Problem polega na tym, że nie zamierzam cały czas grać w kotka i myszkę, jak jestem niedostępna to on się mobilizuje. Tak nie powinno być...

Zastanawiam się z czego wynikają takie zachowania facetów/ludzi. To charakter czy z domu wynosi się takie wzorce traktowania kobiet...

To jest charakter wiesz   ale też dużo zalezy w jaki sposób na poczatku zwiazku  kobieta sie okresli tzn. na co pozwoli, czy jest na kazde zawolanie.
A czlowieka nie zmienisz niestety to zbyt dlugi i monotonny proces - a bedac z kims trzeba go akceptowac a nie zmieniac
Ja sie dziwie ze Ty te 1,5 roku wytrzymałaś w TAKIM zwiazku - medal dla Ciebie !

Ja mam charakter trochę takiego małego zagubionego dziecka w związku, ale jednocześnie nie lubię jak ktoś mi każe robić coś pod jego dyktando i jak on chce. To fakt, może i tak postępowałam ale były w międzyczasie rozmowy i nic nie dawały. Zachowaniem niektóre rzeczy wyprostowałam ale to strasznie długo trwało jakoś. Dopiero jak mówię, że rozważam rozstanie to on się bardziej ogarnia... Jest bardzo uparty i nie chce nad sobą pracować, mówi, że on nie widzi problemu i że to mi jest źle w tym związku, zrzuca całość jakby na mnie, tego też mam dość.

Ja bym z nim porozmawiala i chyba to zakonczyla .chyba ze ktos lubi jak druga osoba nad nia dominuje.szmat czasu wytrzymalas a on kubi kazdy weekend w towarzystwe i piwkowaniu .mozna od czasu do czasu ale nie popadac w rutyne .

To się zmieniło właśnie, już tak nie piwkuje i ogólnie więcej weekendów spędza ze mną, ale jakość spędzonego czasu jest niefajna

Może i tak, hmmm... wszyscy najbliżsi koledzy w ferworze organizowania swoich ślubów zapewne, więc zajęci, nie ma tak czasu na piwko może.

Dzięki myszko właśnie tak też robię teraz, kontakt mamy, nie zrywam ale odpoczywam od niego.

P.S: Może ja pierwsza pójdę w inną stronę

Ja też byłam takim dzieciątkiem, małą dziewczynką. Kiedy zaczęłam stawiać na swoim, stwierdził, że się zmieniłam i tęskni za tą małą dziewczynką jaką byłam na początku związku. Istotne jest chyba też to, że kiedy się pytałam co jest ważne dla niego w związku on odpowiadał, że wystarczy, żeby jedno rządziło - czyli on  i będzie ok. Sama widzisz na związek partnerski nie było szans.

A wiesz co on teraz robi ? Zamiast popracować nad sobą, zgłębia wiedzę jak bajerować laski Sam mi się przyznał.

Opisując to tutaj i wyrzucając żale czuję się lepiej...

jak mi nie pasuje to mam sobie poszukać kogoś innego
Ten tekst słyszałam wiele razy... pod koniec zaczęłam sama go stosować.
A jak z przepraszaniem ? Zauważyłaś problem ?? Miał ogromny problem, żeby powiedzieć przepraszam i przyznać się do błędu. Mogła być ewidentnie jego wina, a i tak za nic się nie przyznał. Ucinał temat szybko.

Kochana Piotruś Pan on się nazywa syndrom Piotrusia Pana... masz a ja miałam do czynienia z egzemplarzami ksiązkowymi

Zaraz się popłaczę chyba ze szczęścia.... ja też jestem emocjonalna, bo skorpion, ale prawda jest taka, że to on we mnie te emocje burzył. Do tego jeszcze stoicki spokój. Zrobił ze mnie zazdrośnicę i małego nerwusa

Mój nowy facet powiedział, że byłam jego ( exa ) Toffikiem, wołał a ja leciałam Teraz mimo, że się śmieję, jest mi strasznie ciężko. Od Piotrusia Pana nie jest tak łatwo odejść, kiedy już podejmiesz decyzję on wystawi armię, żeby Cię zatrzymać. Mój były miał jeszcze jeden duży feler, bardzo dużo grał w mmo.

Wiesz co, teraz gdybym weszła drugi raz w taki związek wiedziałabym jak się zachowywać, byłabym stanowcza. Czytałam książkę o syndromie Piotrusia Pana, poszukaj w necie, nie pamiętam nazwiska autora. Piotruś Pan zatrzymuje się podobno emocjonalnie w wieku 15 lat. Jemu trzeba dużo tłumaczyć, na spokojnie jakbyś rozmawiała z dzieckiem. Tylko czy chcesz tego ?? Nie masz również gwarancji, że za jakiś czas nie poszuka kolejnej małej Wendy. Bo do tej pory byłaś Wendy. Jednak kiedyś Wendy dorośnie, a on będzie szukał kolejnej beztroskiej towarzyszki zabaw i podróży.

to gry online... sądzę, że miał niskie poczucie wartości ( mimo, że zachowywał się zupełnie odwrotnie ) i poprawiał sobie morale zdobywając jakie osiągnięcia w grach

Tylko tu nie idzie o to, żeby kogoś uczyć, wychowywać, zmieniać. Ja nie jestem psychologiem i nie chcę być. Sama jestem czasem zagubiona i potrzebuję wsparcia. Poza tym nie mam podejścia do dzieci

To nie jest człowiek do założenia rodziny ani wychowywania dzieci , tak mi się zdaje...
W wieku 29 lat on nie myśli o zamieszkaniu wspólnie, o rodzinie już w ogóle na razie nic

Super myszko

Kurza twarz, mój też tak ma! Zachowuje się jakby niewiadomo co a też gra w grę online ostatnio

O to samo go pytałam ostatnio, to powiedział, że przesadzam i przecież spotykamy się. Ja teraz właśnie jestem w zawieszeniu. Ogólnie to bardzo boję się być sama... i będę się musiała doczepiać znowu do znajomych, którzy są w parach już... albo łazić po imprezach żeby poznać kogoś tak to widzę jakoś.

Słuchaj Wafelek ja już uciekam spać jak chcesz to napisz na priv, możemy pogadać na gg jakbyś chciała. Służę radą i dobrym słowem

Jeszcze tylko Ci napiszę, że mojego obecnego Supermana poznałam dzięki EX. Po rozstaniu kazał mi założyć konto na sympatii, żebym o nim zapomniała Ale  później oczywiście miał do mnie wielkie pretensje o to, że tak szybko sobie kogoś znalazłam.

I jaką diagnozę postawiłaś, skąd ten jego syndrom?

Ja też się cofam jakby przy moim...

Podasz mi Twoje gg?

Mysza ale Ty jesteś śmieszna taka prawdziwa mysza

Przetrawiam problem...

Wafelek wysłałam Ci na priv maila. Ja uciekam Dobranoc

No wstalyscie juz???

Wiecie co dziewczyny, teraz jak skupiam się na sobie, planuję czas sama w weekend on nie jest w centrum uwagi to mam wrażenie, że się obraża na mnie, robi z siebie ofiarę jakby
Wczoraj pytał co robię ale byłam zmęczona więc odmówiłam, dzisiaj mam swoje plany na wieczór ale zaproponowałam niedzielę a on mi na to odpowiedział, to najwyżej niedziela ok, że zobaczymy bo może będę chciała iść na siłownię, ale co ma jedno do drugiego?!
Mówi mi, że mam mnóstwo swoich planów to nie będzie mi przeszkadzał dzisiaj... cholera on też chodził z kolegami w sobotę i musiałam się z tym pogodzić, nie odzywał się, pytałam czy się widzimy to nigdy konkretnej odpowiedzi nie uzyskałam... co to ma być???
Zachowuje się jak małe dziecko i jeszcze twierdzi, że nie jest obrażony i wszystko jest ok.

Jak się teraz zachować, poolewać go? Zobaczyć czy zaproponuje coś w tą niedzielę faktycznie i nic nie robić od siebie?

EDIT: Mam wrażenie, że się sama pogrążam. Mój rozsądek mówi mi wyraźnie żeby zerwać ale boję się, że będę sama i będzie mnie kusić żeby odzywać się do niego
Rozmawialiśmy przed chwilą i dalej nie da się tak, on swoje ja swoje, nie będzie się zmieniał dla mnie i jeździł na wycieczki ani nic organizował bo nie potrzebuje tego i koniec i wyraźnie czego innego oczekujemy. Że i tak sama sobie czas organizuje i po co on mi (no tak jak on nic nie chce robić ze mną ani fajnie spędzać czas ). Chciałam żebyśmy w czwórkę poszli z moimi znajomymi na spokojnie się spotkali ale on twierdzi, że ta sytuacja między nami wymaga wyjaśnienia a ja chce się ze znajomymi spotykać a on nie będzie na nich patrzeć ALE MOŻEMY IŚĆ DO KINA!!! Co za beznadziejny człowiek... ja mówię no dobrze to pójdziemy do kina ale zastanów się, ja tak dłużej nie umiem.
Najwyraźniej on już nie chce tego ratować i też ma dość.

Jutro ma przyjść i powiem Wam, że jest mi cholernie ciężko ale chyba zerwę i do żadnego kina nie pójdę. Oddam mu jego rzeczy bo nadal będę się męczyć...