cięzkie dni po...

Co się stało?

Nie wiem, ile byliście razem, ale wcale się nie dziwię, że to Cię kompletnie rozbroiło. Nawet największy optymista raczej nie siedziałby z uśmiechem na ustach w Twojej sytuacji.

Kiedy skończył się mój poważny związek, moi znajomi i przyjaciele praktycznie mnie nie opuszczali. Bardzo mi to pomagało przez pierwszy tydzień - a potem poczułam, że muszę i chcę być teraz sama ze swoim bólem. Nie ma w tym nic nienormalnego, bo w końcu nawet najbliżsi i najwspanialsi ludzie wokół nas nie będą umieli nam pomóc.
Myślę, że jak już najgorszy etap będzie za Tobą, wróci Ci chęć do spotykania się z innymi. I powoli będziesz czuła, że idziesz do przodu

Oh jak ja tego nie lubię... Kiedy ktoś robi nadzieję, obiecuje, czy tak jak w Twoim przypadku, "ponoć tak mu zależało", a później ni z tego ni z owego koniec, wycofuje się... Bardzo mnie irytuje kiedy ktoś zasłania się taką obłudą, a gdy jemu coś nie odpowiada, czy jak nadarzy mu się jakaś "lepsza sytuacja", to aby dla niego było najlepiej... Zero odpowiedzialności.

(Oczywiście nie twierdzę, że tak było w Twojej sytuacji, ale z moich dotychczasowych obserwacji taki schemat powielał się często, więc poczułąm podzielenia się tą uwagą z wami )

Mam nadzieję Misiabe, że teraz będzie już tylko lepiej

Pozytywne nastawienie to już bardzo dużo, a u Ciebie widzę coraz jaśniej po burzowych chmurach, cieszę się i oby tak dalej

Swoją drogą ja ostatnio i bez kryzysu ląduje z kremówkami i napoleonkami w łapce, ale tak to jest jak się coś niemalże uwielbia

no fakt.. ale i ak nie bylo lekko mam tylko szczęście ze mam przy sobie przyjaciół.