Szanuj się, kobieto!

Pani Dagmara Jabrzyk napisała o szacunku coś takiego:
"Najgłębszą treścią szacunku jest ochrona uczuć
(ponieważ stwarza klimat akceptacji i zachęty, w którym każdy może się rozwijać, wydobywając i kształtując swe najlepsze cechy).
To nie jest łatwe i musimy nad sobą pracować, zadać sobie czasem pytanie: czy moje słowa lub zachowanie nie zraniły uczuć innej osoby?"
Nie po trupach do celu i nie moja POTRZEBA nade wszystko (jak w powiedzeniu: "a PO nas choćby i potop..." )

"Ważne jest również poczucie własnej godności, życie w zgodzie z własnym sumieniem, szanowanie siebie samego. Wszyscy przecież  lubimy przebywać z ludźmi, którzy kochają siebie i dają przestrzeń do rozwoju innym wokół siebie".

Najkrócej bym to podsumowała: "ŻYJ i daj żyć"... Dla mnie oznacza to ZRÓWNOWAŻENIE
Żyć tak by było MI dobrze ze sobą, ale by to nie naruszało czyjejś przestrzeni.
I vice versa - umiejętność bronienia siebie i asertywność (BEZ krzywdzenia innych).

"Ważne jest również poczucie własnej godności, życie w zgodzie z własnym sumieniem, szanowanie siebie samego. Wszyscy przecież  lubimy przebywać z ludźmi, którzy kochają siebie i dają przestrzeń do rozwoju innym wokół siebie". - Pani zacytowana przez Anheodnię wyjęła mi to z ... myśli Ja chyba tak to rozumiem.
ps. a jaki jest szanujący się facet?;)

O Jeezu, ja wiem, ze to tylko "prowokacja" ale zywcem mi stanely przed oczami ciotki i babki ze strony stryjecznego wuja brata mojego pierwszego meza.

Ja nie rozwazam szacunku w kategoriach kobieta czy mezczyzna. Nie mysle o sobie w tym sensie jako o kobiecie tylko o rownoprawnym czlowieku, z takimi samymi prawami i obowiazkami. I moja cnota, ubior czy opinie sasiadek maja si nijak do mojego szacunku dla samej siebie.

Jesli chodzi o to"co ludzie powiedza" to mam bardzo wybiorcze podejscie do tego. Nie obchodzi mnie zupelnie opinia osob, ktore na moje zycie, ani ja na ich zycie, nie mamy zadnego wplywu. Zatem, jak pisalam, wszelkie uwagi od ciotek, stryjkow, sasiadek czy innych parafian sa mi obojetne. Natomiast licze sie ze zdaniem na moj temat mojej najblizszej rodziny (partner, dzieci), moich wspolpracownikow, mojego szefostwa, moich klientow, osob, ktore maja wplyw taki czy inny na moje zycie. Z ta jednakze roznica, ze nie kazda grupa z ww. osob bedzie interesowala sie tym samym aspektem mojego zycia. Np. klientowi moja cnota bedzie zwisala, ale interesowac go bedzie moj stosunek do zadan, moj profesjonalizm, uczciwosc zawodowa, odpowiedni wyglad oczywiscie tez. A to czy jestem puszczalska czy nie, to juz bardziej w kregu zaineteresowan moich najblizszych bedzie lezec. I nie bedzie to ani mama, ani ciocia, ani sasiadka.

Dla mnie szanująca się kobieta, to osoba, która w każdej sytuacji zachowuje tak zwaną klasę. W tym miejscu można zapytać co to oznacza? Kobieta z klasą bez względu na okoliczności nie traci własnej godności, nie daje się więc sprowokować, nie wdaje się w intrygi, nigdy się nie poniża, szanuje własne ciało i własną psychikę, a przy tym zawsze postępuje zgodnie z wewnętrznymi zasadami.

Nie zgadzam się. Można żyć w zgodzie z samym sobą, a przy tym nie krzywdzić innych. Wszystko zależy bowiem od tego, jakim jest się człowiekiem i jak bardzo wybujałe jest nasze ego. Nie każdy z nas jest egoistą, który w celu zaspokojenia własnych potrzeb musi iść po trupach, nie zwracając przy tym uwagi na otoczenie.

szanująca się kobieta to taka, która może spokojnie spojrzeć w lustro.
myślę, że zachowanie cnoty do ślubu, styl ubierania się niewiele tu mają do rzeczy.

Tego stwierdzenia w tym kontekście nie rozumiem - możesz rozszerzyć?

Zapytałam nie dlatego, że nie rozumiem co to znaczy, ale nie rozumiem jak to stwierdzenie odbierać w kontekście tytułowego szanowania się. Dla mnie bowiem stawianie dzieci i męża przed sobą samą, czyli umieszczanie się w tej hierarchii na szarym końcu, niewiele ma wspólnego z szacunkiem do siebie. Owszem, na równi jak najbardziej, ale nigdy za. I stąd właśnie prośba o wyjaśnienie Twojego punktu widzenia .

Dość pojemne znaczeniowo to hasło.
Najprościej właśnie je podsumować jako zachowanie, które nie wyrządza nikomu krzywdy, nie powoduje silnego dyskomfortu oraz poczucia obciachu u bliskich. Ważna jest tu intencjonalność. Nie mamy bowiem wpływu na to, co kto sobie pomyśli i gdzie jego granica dyskomfortu przebiega. No chyba, że jest to osoba bliska, o której wszystko wiemy i przez zamierzone zachowanie, wprowadzamy nieprzyjemną sytuację.

A co do szanowania samej siebie, to ciuchy czy seks nie są na pewno za ten szacunek odpowiedzialne.

Najlepiej do śmierci. Wtedy to już się będzie miało mega szacun

I bez pokazywania golizny - na wszelki wypadek w golf, dresy i kominiarkę, coby za dużo nie odkrywać swych wdzięków.

Ależ ja współczuję kobietką, które odmawiają sobie bycia sobą, żeby tylko zyskać choć trochę tego "szacunku" w oczach innych.

Jaka jest różnica pomiędzy szanującą się kobietą, a szanującym się mężczyzną? Lepsze pytanie, to jaki jest szanujący się człowiek.

szanująca się kobieta jest niemalże zawsze w 100% sobą i nikogo za to nie przeprasza, mówi tak jak myśli, robi to co mówi, kocha siebie i żyje tak jak uważa za słuszne. dokonuje własnych samodzielnych świadomych wyborów za których konsekwencje nikogo nie oskarża. jest wolnym człowiekiem.  to moja definicja szanującej się kobiety i nie ma ona nic wspólnego z jej apetytem na seks na mężczyzn na kobiety na cokolwiek. bo każda jej decyzja wypływa z niej samej w zgodzie z nią.

Iceni, przeczytaj, przeanalizuj, zapytaj.
Gdzie masz wzmiankę o tym, że bezdzietna kobieta się nie szanuje?
Napisałam to o kobietach z dziećmi, ale także bez. Więc nie wiem skąd Twoja opinia, że bezdzietne się nie szanują.
Tak, moim zdaniem kobieta, która uprawia seks na prawo i lewo z setkami partnerów w roku i obnosi się z tym tak, aby wszyscy o tym widzieli się nie szanuje. Ani siebie, ani swojego ciała, którym dzieli się z wieloma facetami, ani swojej własnej godności.

Olinko, broń Boże nie chodziło mi o stawianie samej siebie na samym końcu hierarchii, a na równi z nią.
"Czyli jeśli ma męża i dzieci to w pierwszej kolejności jest mąż, dzieci i ona sama."
Dla rozwiania wątpliwości to kolejność w wyżej wymienionym cytacie jest przypadkowa.
Miałam na myśli, że ona z rodziną są na pierwszym miejscu, a nie że rodzina, a ona jak ta niewolnica gdzieś tam na szarym końcu.

Zrównoważenie? Pomiędzy potrzebami własnymi a cudzymi?
Więc niech każdy przyłoży się do własnej utopii (systemu wartości) i nie będzie żadnego problemu z szacunkiem. Ani do siebie samego ani do inności innych Wystarczy dołożyć tzw. "wystarczających starań"...
Lubie latać nago? Robię to we własnym intymnym światku - NIE na oczach ludzi (na przykład)

Kobieta, która "się szanuje" robi wszystko zgodnie ze swoim sumieniem
Inna kwestia, że każdy ma inne sumienie i nie koniecznie musi szanować taką osobę, która sama siebie szanuje.

Utopia jako stan idealny, którego nigdy nie osiągniemy ze względu na własne ułomności, ale do którego ze wszystkich sił powinniśmy starać się dążyć.

Utrzymanie równowagi w stanach niestabilności wynikającej ze sprzecznych imperatywów wymaga silnej informacji zwrotnej, a tej w praktyce bardzo często brakuje lub jest zafałszowana.

Przybliżenie do opisanego stanu równowagi można osiągnąć dopiero po poznaniu partnerki/partnera i zrozumieniu znaczeń jakie próbuje nam przekazać.

Utopia, dlatego, że każdy jest inny, więc nawet identyczne okoliczności będa inaczej oceniane przez rozmaite osoby.

Z czym konkretnie się nie zgadzasz? Z faktem, że ideały nie istnięją?

To chyba kobieta SZAFUJĄCA.

Dla mnie szacunek do siebie nie ma nic wspólnego z tym jakie życie seksualne, zawodowe itd. prowadzimy. Nie zależy mi na opinii innych ludzi na mój temat. Mam wysokie poczucie własnej wartości i co by ludzie nie mówili nic nie jest w stanie tego zmienić. Dla mnie kobieta nie szanująca się to taka, która pozwala się bić, wykorzystywać, zdradzać, stawia siebie i swoje potrzeby na samym końcu, rezygnuje ze swoich pasji dla kogoś.

A ja mam zdanie innych na swój temat głęboko i jakoś nie zauważyłam żebym była z tego powodu sama. Mam fajnego faceta, przyjaciół kilku ale prawdziwych, dobrych znajomych sporo. Albo ktoś mnie lubi taką jaka jestem, albo się trzyma z daleka. Przymusu na obcowanie ze mną przecież nie ma.

Myślę, że jest możliwe, choc spotykane nieczęsto.
Komunikacja jest kluczową w długoterminowej relacji - wszystko inne schodzi na drugi plan.

[Tak, moim zdaniem kobieta, która uprawia seks na prawo i lewo z setkami partnerów w roku i obnosi się z tym tak, aby wszyscy o tym widzieli się nie szanuje. Ani siebie, ani swojego ciała, którym dzieli się z wieloma facetami, ani swojej własnej godności.

Szanować siebie, to znaczy być sobie wierną i nie patrzeć na to co inni myślą. Można być jak Samantha z "Seksu w wielkim mieście" czyli robić to na co ma się ochotę i co się lubi. nawet jeśli trzeba zaliczyć połowę miasta. Najlepsze jest to że jak mężczyzna ma wiele partnerek to raczej budzi zazdrość kolegów, a kobieta z dużą przeszłością to ta zła, upadła i łatwa.

A co do hierarchii ważności zapomnieć o sobie - proszę bardzo. Za lat ileśnaście mąż zmienia żonę na młodszy model, dzieci zakładają rodziny i zostaje kopciuszek sam. Zmęczona, zgorzkniała samotna kobieta po 40/50.

Generalnie nie mam definicji jako takiej. Myślę, że kobieta szanująca się to przede wszystkim taka, która działa w zgodzie ze sobą. Taka, która działa, myśli i to się ze sobą przenika.
Nie uważam, by kobieta, która nie zachowuje cnoty do ślubu była w jakiś sposób gorsza, czy nie szanowała się. Samej siebie nie potrafiłabym szanować, gdybym szła do łóżka z samego pożądania gdyż byłoby to sprzeczne z moją naturą. Nie obstaję natomiast kategorycznie przy tym, że seks to koniecznie musi być po ślubie, teraz myślę, że może być ale nie musi i wiem, że gdybym naprawdę kochała, byłoby w tym pożądanie, ale też dojrzała miłość, zaufanie to nie straciłabym szacunku do samej siebie robiąc to. Robiłabym to z myślą, że chcę by to było na zawsze. A przecież nigdy nie da się całkowicie zaplanować życia.
Jeśli idzie o cudzą seksualność to zwyczajnie mnie to nie interesuje, a jako osoba trzecia/ewentualna postronna obserwatorka czyjegoś życia nie chcę znać szczegółów cudzego życia seksualnego, wystarczy, że nie będzie się obnosiła z nim na prawo i lewo i w tej kwestii ma mój szacunek. A to jak sama do tego podchodzi, czy ma np. moralniaka po tzw. ''seksie bez zobowiązań'', czy czeka z tym do ślubu, czy po prostu chce to zrobić z miłości jest jej prywatną sprawą.
Co do skromnego ubierania się...niech każdy chodzi ubrany tak jak chce. Jeśli dany styl mi nie odpowiada, uważam, że jest zbyt wulgarny to przecież nie muszę się tak nosić, każdy ma chyba wolny wybór. Mogę powiedzieć tylko tyle, że nie koniecznie podobają mi się dekolty do pępka, ale nie przeszkadza mi to, poza tym nie muszę przecież patrzeć Ja się ubieram kobieco, z klasą, a jakaś inna kobieta może preferować wulgarny image. Jej sprawa
Myślę, że z szanowaniem siebie jest podobnie jak z szacunkiem do innych i to też się ze sobą łączy. Jeśli nie szanujemy siebie nie będziemy umieli szanować innych. Nie szanujemy siebie jeśli robimy coś wbrew sobie, pod naciskiem i nie szanujemy innych jeśli sami na nich ten nacisk wywieramy. Nie szanujemy ich, jeśli łamiemy obietnice. To działa w obie strony. A jeśli chcemy kogoś do czegoś przekonać, to łagodnym sposobem bycia, nie siłą czy krzykiem. I to też jest szacunek do samego siebie.
Pomijając oczywiście jakieś patologie czy nieuczciwe w stosunku do innych sytuacje.

W kwesti kochanek...uważam, że zdradzacz ponosi zdecydowanie większą winę, ale kobieta, która staje się tą kochanką święta również nie jest. Może być tak, że nie wie o tym, że jest tą drugą(albo czasem tą pierwszą), ale z moich obserwacji wynika, że często się to nie zdarza i doskonale ma świadomość tego, że dany mężczyzna ma żonę, której przysięgał wierność. I to jest brak szacku do siebie, który wynika z braku szacunku do tej niczego nieświadomej żony. Uważam, że kobieta, która ma jakąkolwiek godność NIGDY nie wejdzie w romans z żonatym mężczyzną(wyjątkiem może być sytuacja, gdy się rozstali i małżeństwem są już tylko formalnie) bo będzie wiedziała, że to jest nie uczciwe.

dla mnie osoba (bez względu na płeć) szanuje się, gdy postępuje w zgodzie z własnymi zasadami i nie pozwala naruszyć ich innym.