Odległość - jak z nią walczyć?

Ja też myślę, że musisz stanąć przed lustrem i powiedzieć do siebie ostro "ogarnij się". Chłopak pracuje, uczy się i jeszcze znajduje czas dla ciebie To, że chce od czasu do czasu wyjść z kolegami to normalne, nie broń mu. Lada dzień podrośnie, zacznie się praca, rodzina (nie wiem ile macie lat). Wtedy koledzy się kończą raz na zawsze i zostają tylko wspomnienia jak to się "świrowało z kumplami". Trochę więcej zaufania i dystansu do takich sytuacji. Nie zamkniesz go przecież w klatce żeby był tylko twój Paradoksalnie taka paranoiczna zazdrość o pierdoły może szybciej rozwalić związek niż co innego.

Ja mu się nie dziwię. Chłopak jest porządny, a dziewczyna mu robi awantury w ogóle bezpodstawnie. Też bym się wkurzył. Dobrze, że masz imprezę w planach. Pamiętaj - to że jesteś w związku, nie znaczy że nie masz zajmować się sobą. Jak się zabawisz to i nabierzesz dystansu do wszystkiego

Jesteś pierwszą kobietą jaką w życiu spotkałem, która tak mądrze to wszystko rozmyśliła. Gdyby więcej ludzi takich było, można by zupełnie wyeliminować kłótnie Jest dokładnie tak jak mówisz. Ja sam osobiście preferuję rozmowę i dyplomację, ale zamiast wrzeszczeć w nerwach i rzucać oskarżeniami bez porozumienia, czasem lepiej przeczekać. To jest istota właśnie cichych dni.

Dasz radę, po tym co piszesz wnioskuję, że potrafisz szybko wyciągać wnioski z błędów. Jestem pewien że wszystko się ułoży. Nie musisz przecież od razu z dnia na dzień się zmieniać i przestać się zamartwiać. Ważne jest byś powolutku wdrażała właśnie dystans do takich spraw mało ważnych. Wtedy naprawdę będzie mniej niepotrzebnych spięć. Szczęścia życzę

ZAŁOŻYŁAM NOWY WĄTEK, ALE 1 ZWIĄZEK = 1 TEMAT. WIĘC PISZĘ TUTAJ. SYTUACJA Z TEMATU PRZODUJĄCEGO WĄTKU NIECO SIĘ ZMIENIŁA. TERAZ ZWRACAM SIĘ Z TROCHĘ INNYM PROBLEMEM, JEDNAK TA ODLEGŁOŚĆ WCIĄŻ GDZIEŚ SIĘ TU PAŁĘTA...

Wiecie jak "zaopiekować się" facetem, który ma totalnego doła? Jak mu pomóc?

Jestem w związku na odległość, trwa to ponad rok. Było dobrze, widywaliśmy się często, ale od kilku miesięcy zaczęło się psuć. Oboje mieliśmy "w swoich światach" zawirowanie, pełno spraw do załatwiania, mniejsze i większe problemy. Przez to między nami się popsuło, rzadziej się widywaliśmy i ogólnie nastąpił ciąg złych zdarzeń, w których siebie dużo raniliśmy.

Ostatnio przyznał się, że od dawna jest zły na samego siebie, że źle kieruje swoim życiem, że jest do niczego, że w "pracy" szef mu zwraca uwagę, że gorzej mu idzie, że się nie skupia i jest leniwy, że robi masę błędów (jeden mógł być tragiczny w skutkach i wtedy mojego ruszyło, że trzeba się wreszcie ogarnąć). Na studiach jest nieprzyjemnie, ze względu na jego lenistwo na włosku wisi to czy zapłaci 5 tysięcy za powtarzanie roku (a nie zarabia pieniędzy, ta praca to bardziej jako niepłatna praktyka). Jeszcze ma kilka problemów, wszystko to odbijało się na mnie, na NAS, nie układało się ostatnio naprawdę dobrze, powiedziałabym, że było tragicznie.

Ale kiedy przyznał, że nie radzi sobie, że chce by było dobrze, że wie, że musi się za siebie wziąć - stwierdziłam, że odpuszczę czepianie, pomogę mu ze szkołą. I tak zrobiłam. W 20 minut znalazłam materiały, które on powinien znaleźć 2 lata temu ale jakoś nie mógł się zebrać. Wytłumaczyłam mu wiele rzeczy, jak np. pisać pracę magisterską, chciałam pomóc i starałam się, chociaż byłam i jestem zła, że sam tego nie zrobił wcześniej. Ale ważne, że zrozumiał błąd. Nie chcę być wychwalana w niebiosa, ale zwykłe "dziękuję" by nie zaszkodziło. A on nie docenił tego, na dodatek mówi, że sprawa w "pracy" jeszcze bardziej się pokręciła i po rozmowie z szefem poszedł się upić (sam, chyba pierwszy raz), bo taaaak mu źle. Mówię, że się pogrąży, że nie tędy droga, że po rozmowie z szefem mógł przysiąść do studiów, zrobić krok naprzód, by jeden problem mieć z głowy, a nie biadolić, że jest taaaak źle.
Przez tydzień mu pomagałam, a on nic. Miałam przyjechać do niego (sam nalegał, nie widzieliśmy się 2 tygodnie), ale powiedział, że nie mogę. No i nie wytrzymałam. Źle zrobiłam, ale była awantura, którą ja rozpoczęłam. Chciałam odejść. Ale po niej zgoda, z mojej strony czułość, że kocham, chcę pomóc i tęsknię za tym, jak jest między nimi dobrze.

Nie mogę przyjechać i boli mnie to, że znów się nie widzimy. Ale wiem, że przez ten weekend przysiądzie do pisania pracy, wiem, że to jest ważne. I dlatego odpuszczam czepianie o to, że odmówił spotkania.

Ale to nie zmienia faktu, że jest mi ciężko. Jak przeczekać ten okropny okres? Czy mogę liczyć, że weźmie się w garść i po ogarnięciu pracy i szkoły będzie miał chęć na ogarnięcie związku? Kiedy to nastąpi, ile mam czekać, ile tygodni musi minąć zanim się zobaczymy?

Co robić? Jak pomóc chłopakowi wyjść z dołka? Jest mi cholernie przykro, że jest tak rozbity (płakał mi do telefonu ostatnio nie raz...). Ale na odległość nie mogę nic zrobić. On się mało odzywa, bo tak, poza tym jednak pisze pracę. Cieszy mnie to. Ale nie wiem jak mam się zachować po prostu. Mam siedzieć cicho i poczekać aż uporządkuje swoje sprawy? Czy narzucać się z pomocą?

Chyba musiałam się wygadać, bo nie mam komu...

Jest ciągle źle, bo nie możemy się spotkać, bo on ma dużo problemów, ale rozmawialiśmy. Wiemy, że chcemy przetrwać to, wiemy, że nie będzie kolorowo i pewnie nie raz jeszcze się pokłócimy i nie raz jeszcze on będzie chodził przybity i nie raz będzie to się odbijało na mnie. Ale wiemy, że chcemy przetrwać ten okres. Powiedział wszystko, co czuje, że brak mu mnie, nas, ale, że musi posprzątać swój bałagan. I że pomóc mu mogę jedynie poprzez normalną relację, że muszę zaakceptować, że nie będzie teraz księciem z bajki, bo nie ma do tego głowy i jest za bardzo zestresowany, po prostu niech jest między nami normalnie, bez większych uniesień, ale bez pretensji i smutku. Chyba będzie dobrze. Tyle już wytrzymaliśmy, że teraz to tylko końcówka...

NoNieWiemNo

A mi się pojawia obraz taki, że ten twój wybrany ma sprawy o których nie chce Ci mówić. Piszesz, że  powiedział, że musi posprzątać swój bałagan. Tylko, że jego bałagan to też twój bałagan. I tu powinien Ci zaufać, otworzyć się, bo jak inaczej?? Przecież chcemy znać kogoś jakim jest z jego problemami a nie tylko uśmiechem...

Czasem powie, że jesteś żałosna... Ja w swoim życiu nigdy tak nikomu nie powiedziałem, bo takim słowem niszczy się psychikę człowieka. Nie rozumiem Cię - jesteś zły, żałosny(a) - paskudne.

Jest wiecznie zestresowany, wiecznie problemy, a kiedy bywasz dla niego tą wyjątkową osobą?

Ja uważam, że można być zestresowanym, mieć zły czas, ale w gości zabiera się dobry humor  i optymizm, a Ty najbliższa osoba, to czemu nie wiesz o nim nic?

Wow... nie wierzę. Mam dokładnie to samo, ale nigdy nie pomyślałam, aby to tak ująć z tym uciekaniem czasu. Muszę zwolnić...

Kiedy wszystko powoli zaczyna się prostować, układać, wyjaśniać; kiedy sprawy niezałatwione stają się załatwionymi; kiedy on czuje mniej stresu i osiąga jakieś małe sukcesy - wszystko wraca do normy. Naprawdę jest dobrze, bo jest luźno, nie ma stresu.

W styczniu. Nie razem, ale w tym samym mieście.

Przetrwaliśmy najgorsze (tzn jak dotychczas najgorsze, nie wiadomo co przyniesie jutro) i jakoś się powoli składamy, jest ok.

Mam podobny 'problem' z moim ukochanym odległość, do tego powiedział mi o długu który musi spłacić. Myślał, że się wystraszę, ale nie podeszłam do tego na spokojnie, ze zrozumieniem, przeciez ludzie mają gorsze problemu. Za każdym razem gdy odniesie jakiś sukces w pracy, małe kroczki dalej, chwale go 'widzisz wiedziałam, że Ci się uda' i to działa Też mieszkamy 100 km od siebie ale widujemy się co tydzien w każdy weekend na zmiane. Wtedy jest czas na zatrzymanie się. Mam bardziej ja problem z jego przeszłościa przez co było kilka spięć, co pisałam w innym wątku, ale stwierdziłam, nie ma co marnować czasu na to co było trzeba się pogodzić, nie zmienię tego. Mieliśmy myśleć od tego miesiąca nad zamieszkaniem razem i co dalej, ale odsuneliśmy to do wiosny. Przez tą spłatę. Trudno poczekam , muszę go wspierać bo kto inny jak ja. Ma wiele stresu w domu i w pracy, a wydaje mi się, że to ja powinnam być taka osobą przy której się ukoi. Nie ma też co zabraniać chodzić na imprezy, piwo ze znajomymi to odstresowuje. I ty rób to samo . Do wszystkiego podchodzić na spokojnie, czasem nawet bez emocji, trzeźwo. To działa. Im więcej emocji w wyjaśnianiu negatywnych sytuacji tym gorzej dla związku.