Miłość kierowana do koleżanki

Ostatnio usłyszałam dobre zdanie (jest dość ogólne, ale coś w nim jest), że zakochujesz się w osobie a nie w płci. faktycznie coś w tym jest, aczkolwiek wydaje mi się, że aby stworzyć cokolwiek więcej niż przyjaźń z danym człowiekiem musi być chemia, zauroczenie, pociąg fizyczny.
to, co czujesz może być tylko zauroczeniem bądź też przyzwyczajeniem do koleżanki/przyjaciółki. Masz kilka wyjść: albo dasz sobie spokój, przebolejesz i zapomnisz (w jaki sposób zależy od Ciebie, może to się wiązać z utratą przyjaciółki), albo będziesz to ignorować (uczucie może narastać) albo też sprawdzić czy to, co czujesz do niej to coś więcej i zaryzykować zbliżenie. To ostatnie podciągnęłabym już pod zdradę chłopaka.
Kiedyś wydawało mi się że jestem zauroczona moim kumplem, spędzaliśmy dużo czasu ze sobą, gadaliśmy było miło i fajnie. Nie zdobyłam się na nic więcej, po jakimś czasie mi się odwidziało a on zaczął funkcjonować w pełnowartościowym związku z moją koleżanką. czasu spędzaliśmy ze sobą mniej, bo mniej go dla siebie mieliśmy (bez historii typu: ona mi nie pozwala się z tobą spotykać). Nawet stworzyliśmy większą paczkę znajomych. W dość krótkim czasie stwierdziłam jak bardzo się pomyliłam sądząc że może z tego być coś więcej (nawet nie był w moim typie, posiadał wiele cech, ktore mi nieodpowiadały - jak na tego, który miałby być ze mną w związku).
Wydaje mi się, że płeć nie ma tu większego znaczenia.

Swojego chłopaka nie oszukuj, bo nie ma to większego sensu.

Recepty na to nie ma. Zdecydować musisz i tak sama.

Pewnie że może. Tylko pytanie czy gra jest warta świeczki (czytaj: co z chłopakiem?)

Jestem coraz bliżej opcji "zagłusz to co czujesz, zachowuj się rozsądnie i myśl o przyszłości". Prawda jest taka, że nawet gdyby to uczucie do Neli okazałoby się prawdziwe to szansy na związek nie i ja to wiem. W rozmowie, o której  wspomniałam między mną i nią, jasno powiedziała, że owszem jakieś zabawy, spotkania i luźne sytuacje z dziewczyną owszem ale związek? Nigdy. W gre nie wchodzi zdrada mojego chłopaka bo on na to nie zasłużył po prostu.

Katarzynka82 - tak, rozmawiałam o swoim pociągu do dziewczyn z moim partnerem i niby wszystko okej, powiedział, że życie ma się jędno i że jeśli kiedykolwiek będę chciała pocałować dziewczynę to mogę to zrobić ale mam mu to wcześniej powiedzieć. Poruszył również sferę sexu. Jeśli będziesz chciała, możesz spróbować ale też powiedz mi o tym wcześniej. Moje niedoczekanie ! Dlaczego? A dlatego, że jakby miało to niby wyglądać? Okej, uprzedziłabym go i później miałabym wrócić do naszego mieszkania i oznajmić " halo kochanie, już jestem. własnie spałam z dziewczyną i było cudownie" ? A wizja moje chłopaka jako osoby obserwującej też mi nie jest na rękę.

Zostaje mi chyba męczyć się w ciszy i czekać aż przyjdzie dzień gdy po prostu to wszystko minie. Oby jak najszybciej.

No to pociśnięte.

Mohit jeżeli Twoje uczucie do niej jest poważne a nie ma szans na związek to chyba faktycznie lepij odpuścić. Ryzyko zbyt duże. A podejście faceta raczej takie że podejrzewałabym że sam nie wie jakby się zachował gdybyś faktycznie z czymś takim wyskoczyła po ślubie. Fakt faktem sytuacja była by dość dziwna z takim tekstem.
A może spróbuj, nic nie mów, tylko gorzej jak się bardziej nakręcisz. Wszystko zależy od Ciebie, Twojego systemu wartości itd. Moje zasady mi by na to nie pozwoliły mimo wszystko, a poza tym szkoda by mi było stracić to co mam przez jakieś zauroczenie.

Trzymaj się i powodzenia

Widać że Mohito rozmawiała o tym ze swoim chłopakiem... więc nie zataja swoich wątpliwości i skłonności. Jeśli chodzi o porzucenie partnera po latach z powodu swoich skłonności to też nie jest takie zerojedynkowe - ale fakt to mi nawet przez myśl nie przeszło.
Zakładam że jeżeli ktoś decyduje się na ślub (bez względu na wiek) musi być pewien swoich uczuć. Dlatego zakładałabym zauroczenie. Wiele jest takich sytuacji że kogoś podziwiasz, z kimś Ci się dobrze gada, może nawet jest jakaś chemia fizyczna ale to tylko zauroczenie, które jest nie warte zaprzepaszczenia związku.
Twoja opcja jest logicznie uzasadniona i być może to faktycznie nie jest moment na ślub i tego typu decyzje pomimo głębokich uczuć do chłopaka i może rzeczywiście dziewczyna powinna poeksperymentować i poznać siebie. To wszystko zależy od tego co czuje, czy ma taką potrzebę itd.

Widać, że bardzo ciągnie ją do dziewczyn. Pare razy mi opowiadała, że była w jakiś innych miastach widziała mnóstwo fajnych chłopaków ale totalnie nic jej do nich nie ciągnęło, nawet nie miała ochoty wchodzić z nimi w głębsze relacje i o wiele bardziej zwracała uwagę na dziewczyny. Była w kilku związkach z facetami ale były to niewypały, stąd też bardziej wnioskuje, że jest ona homoseksualna a nie biseksualna. W rozmowie powiedziała, że mimo że ciągnie ją do dziewczyn to związku sobie nie wyobraża. Szczerze powiedziawszy nie wiem czy faktycznie tak jest czy wynika to z faktu, że mieszkamy w bardzo małej miejscowości gdzie wszyscy się znają i wciskają nos w nie swoje sprawy. Wiadomo, że Polska to jeszcze dość zacofany kraj a patrząc na miejscowości jak moja, homoseksualizm to jakieś wynaturzenie- niestety ale tak jest. Zakładając czysto hipotetycznie wiem, że ja byłabym gotowa stworzyć związek z dziewczyną i totalnie nie przeszkadzałyby mi opinie innych ale zdaje sobię sprawę, że nie każdy ma takie podejście jak ja.

Jesteś odważniejsza. Jej wg mnie odwagi po prostu brakuje. Powiedz ona była kiedykolwiek w jakimś związku? Z dziewczynami się spotyka, czy nie? Może ona się boi po prostu przyznać sama przed sobą czego chce naprawdę, a co gorsza powiedzieć o tym światu. Tej mojej znajomej też bylo ciężko, ludzie gadali i do dziś gadają, nieraz słyszę jakieś teksty uszczypliwe na jej temat, ona wyjechała z naszego rodzinnego miasta, ale ludzie nadal interesują się jej życiem tak jakby była jakimś cyrkowym zwierzątkiem. W mniejszych miastach jest chyba trudniej, wiem, że tam u niej ludzie bardziej otwarci są na takie rzeczy i tyle, więc teraz jest jej łatwiej.

A wykonała kiedyś w Twoją stronę jakiś krok?

Mohito i bardzo dobre masz zasady - tak trzymać

Może pogadaj z nią tak od serca, że Ty coś... ale nie jesteś pewna i nie chcesz ryzykować. Po rozmowie będziesz wiedziała czy to w ogóle ma szanse większe niz minimalne na cokolwiek więcej niż przyjaźń czy przelotny romans.

Rozumiem, że wcześniej Ci się nie podobały dziewczyny (w podobnym kontekście)? czy po prostu nie czułaś chęci bycia blisko z którąś?

Chyba "od zawsze" w jakiś sposób podobały mi się dziewczyny ale nie na takiej zasadzie jak faceci. Tzn, idąc ulicą raczej nie rozglądałam się za dziewczynami i poza tym, że dostrzegałam, że jakaś tam dziewczyna idąca sobie jest po prostu ładna to nic nie czułam w związku z tym. Aczkolwiek bywały dziewczyny, że faktycznie mi się podobały i towarzyszył temu jakiś pociąg fizyczny ale nigdy to nie działało z taką siła jak teraz. Mając może 15-16 lat powiedziałam sobie, że w dniu mojej imprezy 18stkowej pocałuje się z dziewczyną czyli już wtedy chyba było na rzeczy.