Partnerka-mamusia, facet zagłaskany na śmierć. Czy jest nadzieja?

Zdrada jest zawsze winą osoby zdradzającej, więc nigdy nie daj sobie wmówić, że to Twoja wina, bo mu sprzątałaś, gotowałaś i byłaś do rany przyłóż.
Ja na Twoim miejscu odbyłabym z partnerem poważną rozmowę i postawiła sprawę jasno - albo ruszy tyłek i zacznie aktywnie szukać pracy i dokładać się do Waszego wspólnego mieszkania (bo wnioskuję, że mieszkacie wspólnie), albo wyprowadza się do mamusi i tym samym kończy Wasz związek. Wiadomo - znalezienie pracy w naszym kraju nie jest proste, ale jest różnica między kimś, kto mimo wszystko szuka, a kimś, komu się po prostu nie chce. I co to za facet, który każe kobiecie się utrzymywać? Dla mnie to niepojęte.

Jemu to nie przeszkadza, że on nie płaci, bo jemu sie wszystko należy. To, że mi pomagają rodzice traktuje jako dar od losu i mówi, że ja nie mam żadnych zmartwień. I skąd on weźmie jak nie ma. Jego mamusia to by się badzo zatroskała, jakby powrócił do niej z walizkami - juz się ucieszyła, że się go pozbyła (ona jakoś nigdy za niego nic nie załatwiala, a jak był obiad jednogarnkowy raz na 2 tygodnie to było świeto lasu) I gdyby poszukał pracy adekwatnej do kwalifikacji, to by ją znalazł - może nie za kokosy, ale coś by zawsze wpływało. On chce na początek nie wiadomo co. Nie wie, że to on musi walczyć o pracę, bo rynek pracy o niego nie będzie walczył.

Rozmowy - ojjj były. Ale on nie potrafi rozmawiać. O uczuciach, o obowiązkach... Najlepiej o nowinkach jakichś techniczno-naukowych, filmach, sporcie. I ciekawe ma spostrzeżenia. Ale co z tego. Ja mu, że nie szanuje mnie, tego co ma, co ja dla niego robię. On mi - vice-versa - takiego potulnego, zgadzającego się i przyklaskującego na moje fanaberie jak on, to ze świeca szukać. A to przecież lubię tę kontrolę nad nim. I szanuje przecież i kocha i taka jestem najpiękniejsza na świecie.
Tak wie, wywalę go. On już się bierze w garść. Tak mu ciężko. Musi opiekować się owdowiałym niedawno dziadkiem (przy okazji zje z nim naleśniczki). Ale teraz to szuka już na pełnych obrotach. W międzyczasie pomaga koleżance rozkręcać jej biznes za stówę dziennie w weekendy. I niedługo po takiej ustawiającej rozmowie jest zawsze prezencik, randeczka.

Ha, no własnie on jest taki niestety uroczy, że się baby wokół niego kręcą. Taki słodziak, z wyglądu prawie nastolatek. Do schrupania. Jak on sobie nie znajdzie, to jakaś tam go spokojnie znajdzie. A on bidulek nawet nie będzie wiedział co robi.
Więc ja wiem, że trzymanie go w złotej klatce tylko mi szkodzi.

Jak tak to wszystko piszę, to dochodzę do wniosku, że chyba powinnam wdziać małą obcisłą, zrobić smokey eyes, zmysłowe usta i iść na podryw faceta już ustawionego. A z kotusiem ładnie się pożegnać, jak dokończy grać w play station... Tylko szkoda. No szkoda tylu lat.

Alpha, trudna to sprawa. Bo tak naprawdę, są dwa obozy - moje koleżanki (i koledzy:P) mówią tak jak Ty - szkoda życia, nieudacznik, pasożyt.
A moja rodzina - o kotulek, taki grzeczny, niech kotulek przyjdzie coś opowie, czy kotulek zje, z kotulka taka chudzinka. Na co Ty narzekasz, to przejściowe, daj mu szansę, dobry z niego człowiek.

No właśnie zły nie jest. Nawet kochany i ujmujący. I na sypialnię nie mogę narzekać - a to w końcu ważne.
Zapowiedział mi, że odda mi 3 pierwsze pensje. Ciekawe.
Nie wiem, czy to nie są jakieś zwody i obietnice na wyrost. Nie jestem pewna czy jest wiecznym chłopcem, czy to może faza... Czy z tego w ogóle można wyrosnąć..?

Zazdroszczę Ci, że Twój chłopak lubi rozmawiać "o Was". Ja miałam tak z moją pierwszą miłością. I tego mi brakuje. To bardzo ważne, żeby chłopak uważał związek za coś wyjątkowego, a nie cos co jest, bo jest, trwa i nie obowiązuje go termin przydatności do spożycia.

EH...