Mamusia chłopaka

Rozumiem Cię, wiem że takie zachowanie może być irtyujące. Przede wszystkim chłopak musi probowac rozmawiać, bo innej rady nie ma. No jest - wyprowadzić się od mamusi jak najdalej ale jeżeli nie macie możliwości to pozostaje proba przetłumaczenia jej co i jak... Tłumaczyć co chwila, aż do skutku. I może zamontowac zamek w drzwiach, żeby ciągle nie wchodziła?

A co powiesz na odwrotną sytuacje, mamusia wiecznie biedna i trzeba jej we wszystkim pomagac? to jest dopiero przebój......

Wygląda na to, że obojgu wam brakuje asertywności. Dlaczego dajesz się wciągać w "gierki" mamusi pod tytułem pilnowanie dorosłego chłopa? To nie jest chłopiec, tylko dorosły mężczyzna, pracujący i zarabiający. Rozumiem, że nie każdy ma możliwość wyprowadzenia się z dnia na dzień, zwłaszcza przy obecnych cenach mieszkań (i wynajmu), ale jesteście dorośli i jak na razie daliście mamusi wejść sobie na głowę.

To coś podobnego jak matka mojego faceta - też do byle gów...a potrzebuje pomocy, gada tylko o sobie i generalnie zachowuje sie jakby świat się wokół niej kręcił....

No wiesz, rzeczywiście głupio jest w cudzym domu się wymądrzać i doskonale Cię rozumiem. Ale masz prawo odmówić jej w niektórych rzeczach, wiem że to niekulturalne no ale... Jak będziesz się na wszystko zgadzać to ona będzie chciała od Ciebie coraz więcej i będzie coraz gorzej.

Wyprowadzka to jedyne wyjście.

No pewnie, że nie jest jej na rękę bo to taki typ kobiety już, która pewnie została tak nauczona, że jest w centrum uwagi i ona nie potrafi odpuscić. Pewnie będzie co chwilę dzwonić, a to i tak pól biedy. Byle by nie potrzebowała pomocy w czymś tam i żeby Twój facet nie musiał co chwilę do mamusi jeździć.

Może to co mowię jest wredne ale znam taki typ mamusiek. Po prostu nie są w stanie zrozumieć, że ich synek ma prawo do samodzielnego życia i że czasem muszą mu dać trochę luzu, prywatności a nie wtrącać się do wszystkiego.

Tak rozmawiał, nawet przy mnie wiele razy, że nie jest malutki, że ma 25 lat i że ma dość tego i żeby dała Nam posiedzieć sam na sam. To było gadane i spokojnie i w krzyku - nic nie działa. Jak jest spokojnie to ona nie zwraca na to uwagi , a zaś jak krzykiem to po chwili mówi, że jej się nie podoba jego ton i że ma ją szanować i robi łzy w oczach, On ją przytula, a ta rozchichotana "hihi oh synu wykończysz mnie kiedyś nerwowo". Ostatnio jak przyszedł podpity po imprezie zaczęła krzyczeć , mieć łzy w oczach i powiedziała jeden tekst ktory mnie ruszył i mało co się nie odezwałam " JESZCZE CIĘ WYCHOWAM NA LUDZI SYNU" . Pierwsza moja myśl, jak można wychować 25 letniego 'konia' na człowieka. Spóźniła się z tym wychowaniem kilka dobrych lat.

A co by się stało jakbyś powiedziała "dziękuję, ale nie jestem głodna, proszę mi nie nakładać", a jak nałoży to powiedz "przecież mówiłam, że nie zjem" i co pogada sobie, pogada ale i tak wyjdzie na Twoje. Nie musisz do niej dzwonic, Twój chłopak moze ją wyprosić z pokoju, bo to jego pokój, ewentualnie zamek w drzwiach.

ja bym zrobiła jak napisałam, to z facetem masz być w związku, a nie z matką. Ja otwarcie mówię, że nie lubię rodziców mojego chłopaka, oni mnie nie szanują, ja nie mam zamiaru ich szanować. Moja noga nie postanie u nich w domu, jezeli są tam owi rodzice.

To Twój chłopak jak rozmawia z Tobą przez telefon i do pokoju wchodzi mu mama i zaczyna gadać o pierdołach, to nie potrafi powiedzieć: "Mamo, potem mi opowiesz, teraz rozmawiam przez telefon"?

Oczywiście , że mówi ! Tylko Ona mówi wtedy " Czekaj tylko Ci skończe to dosłownie 2 sek. Ona nie odpuszcza !

Co do porównania z mamą, że przychodziłaś później i w końcu się przyzwyczaiła, to jednak jest to Twoja mama, a dla mnie obca osoba, a po drugie przychodziłaś tak cały czas i mieszkasz/mieszkałaś ze swoją mamą, ja tam jestem tylko "gościem". Nie mogę sobie pozwalac na tak dużo, staram się  , mówię delikatnie, czasem podniosę ton  w bardziej zrozumiały sposób, ale moim zdaniem mój facet powinien coś z tym zrobić. Ja będę uczyć jego mamy czy coś? Potrzebuję rady, a nie krytykowania. W porządku przyjmuję to, że nie zawsze się jakoś stawiam, rozumiem Waszą krytykę i Wasze zdanie, ale postawcie się w mojej sytuacji, chcecie być miłe, kulturalne, a nie wyszczekane i bezczelne, bo ona by już zaraz mnie tak przedstawiła i bym była przez pół rodziny rozgadana. My nawet jak sę pokłóciliśmy i byliśmy we dwoje w pokoju, On płakał, ja płakałam, myśleliśmy, że to już koniec naszego związku to przyszła przynieść herbatę, potem ciastoi nie dała nam normalnie pogadać, a ja szybko wycierałam łzy. Tyle co rzuciła do mojego faceta, to to ze nie znajdzie już takiej kobiety jak ja. Lubię ją, nie chcę ją obrażać, ani w jakiś sposób być niegrzeczna wobec niej, w tym jest właśnie problem! Chcę jakoś nakusić chłopaka, żeby pogadał z nią ale na zasadzie 'sluchaj mamo siadz ze mna musimy porozmawiac' i beze mnie..sam na sam ze swoją mamą..żeby normalnie pogadali..

Zgodze sie, masz racje ale jak weekend wolny mozliwosci spania u mnie w ten weekend nie ma to co pozostalo:) poczytam wiecej asertywnosci . Mam ja w sobie jesli chodzi o inne sprawy ale jesli chodzi o jego mame moze rzeczuwiscie mi jej brak. Raz powiedzialam z wolalabym zebysmy w ten dzien spali u mnie a on dlaczego? O moja mame chodzi? Powiedzialam ze tak a on sie nadasal i obrazil i powiedzial " widze ze jej nie lubisz" powiedzialam ze lubie ale ze moi rodzice nie wchdza do pokoju to wylapal jedna sytuacje kiedy mama weszla i wypomnial chociaz to bylo 2 razypodczas 1.5 rocznego zwiazku. Aha i tekst mojego faceta " c mam poradzic ze jest nadopiekuncza i sie martwi"

No to skoro jego mama nie odpuszcza, to niech on po zdaniu "jestem zajęty, rozmawiam, mamo później porozmawiamy" po prostu odwróci się i zacznie rozmawiać z Tobą, o czymkolwiek, o pogodzie, by mama widziała, że naprawdę jest zajęty... Niby łatwo powiedzieć, trudno zrobić, ale kiedyś z byłym chłopakiem miałam podobny problem (a raczej mieliśmy z jego nadgorliwą mamusią).

No tak, mama to mama, jego mama to obca osoba, ok. No ale skoro Tobie jest głupio, to niech on mówi za Ciebie. "Mamo, przecież ona powiedziała, że nie chce". Masz rację, że to on powinien coś z tym zrobić, bo Ty jesteś "obca" i mimo wszystko jest Ci głupio. To rozmawiaj z nim i proś, skoro twierdzisz, że mama faktycznie jest problemem. Zresztą on ją zna. Jak on będzie dla niej niemiły to lepiej aniżeli Ty byś miała być. Dlatego napieraj, że on musi pomóc Ci w zwalczaniu tej nadgorliwości.

Skoro problemem jest mama Twojego chłopaka, a wiadomo, że Ty sama jej nie zmienisz (nikt jej nie zmieni, a można tylko zmienić podejście do niej) to rozmawiaj z chlopakiem. Że nie chcesz dla niej źle, bo mimo wszystko ją lubisz, ale chcesz jej uświadomić, że nie jesteście małymi dziećmi, że potrzebujecie czasu dla siebie. Nie wiem, może terapia szokowa, może kochajcie się (a raczej udawajcie, bo wiem, że to nie będzie komfortem w tej sytuacji ), że się kochacie, mama was przyłapie i albo wycofa się z wchodzenia do was, albo będzie kłótnia i w tym momencie chłopak powie, że jesteście duzi i potrzebujecie prywatności. Może to głupie, ale jest myśl.

jeśli chodzi o sex u niego.. gdyby wam tak raz  (lub max parę razy) wparowała w trakcie to myśle że by przestała tak wpadać..

jeśli nie oglądałaś to polecam film "sposób na teściową" z jennifer lopez - przynajmniej pośmiejesz się trochę z takich sytuacji

a jego matka.. jest przewrażliwiona, boi się , ze kiedyś go straci - on jest jej oczkiem w głowie i obawiam się, że nie ma na to rady. on widzę na punkcie mamusi też bywa przewrażliwiony. próba zmiany tego to cieżka, żmudna i czasochłonna praca..

I raczej bedzie wymagać sprytu...

Rozmowy ani afery raczej nic nie dadzą. trzeba obmyślać jakieś małe plany.. Może jak wychodzicie na impreze to warto wyłączyć tel. ona zrobi awanture ale jak za każdym razem bedziesz wylaczac tel. to się przyzwyczai. Myślę, że aby  nie zrobic jej czasem zakupów tez znajdziesz powód..:)

Zgadzam się. Twój chłopak powinien być tak asertywny, żeby powiedzieć, że nie będzie dzwonił ani Ty w czasie imprezy mówić ile wypił itp. Może niech czasem jej wyśle smsa i tyle, a nie gadanie godzinami. Też powinna wtedy być spokojna, a nie będzie gadania godzinami. Co do pokoju, chłopak nie ma do niego jakiegoś klucza? Ja bym powiedziała mamie już tak naprawdę mocniej: "Mamo, nie wchodź do pokoju, bo chcę pobyć sam na sam z dziewczyną, znajdź sobie jakieś zajęcie", a jakby nie pomogło, to po prostu olewałabym ją, na pewno w końcu by jej się znudziło gadanie i by wyszła.. a najdrastyczniej zaczęłabym się całować z chłopakiem, jakby naprawdę już nic nie docierało z tych sposobów- wtedy już chyba na pewno by wyszła. Więcej stanowczości.

Moja mama też kiedyś czasem wchodziła do mojego pokoju jak chłopak był, ale powiedziałam jej, że nie musi, że jak będziemy coś chcieli, to sama przyjdę i nie wchodzi już. Ona tylko na chwilę przychodziła i generalnie moja mama jest super, więc długo powtarzać jej tego nie musiałam.

Z resztą całkowicie zgadzam się z dziewczynami.

Mama mojego partnera też należy do tych nadgorliwych, i podobnie jak Ty, z początku byłam zdania, że to właśnie mój partner powinien porozmawiać z nią, i ustalić pewne zasady. Uważałam tak nie dlatego, że ani my to narzeczeństwo, ani małżeństwo, bo akurat status naszego związku nie jest tutaj istotny, ani dlatego że jestem u niej w domu, i niepisana zasada głosi, że powinnam na jej terenie zachowywać się tak, jak ona chce, i znosić wszystkie jej absurdalne zachowania, bo zamiast takiego podporządkowania wolałabym po prostu odwrócenie się na pięcie, wyjście, i dożywotnie niepojawianie się w tym mieszkaniu, ani też nie było to podyktowane sympatią do jej osoby, bo jeśli mi się coś nie podoba, to mówię to wprost, bez względu na relacje, które łączą mnie z drugim człowiekiem.  Chciałam, aby mój partner sam się za to zabrał, bo problem dotyczył jego relacji z mamą, a mi nic nie było do tego. To jego permanentnie traktowała jak małe dziecko: ciągle zwracała uwagę, próbowała wytłumaczyć rzeczy, o których istnieniu dawno już miał pojęcie, sprzątała w pokoju, budziła do pracy, zupełnie tak, jakby budzik jeszcze nie został wynaleziony, rozpaczała nad głową, gdy miał się wyprowadzić, a skoro mu to przeszkadzało, to sam powinien przysiąść do rozmowy z mamą, i powiedzieć co mu się nie podoba. Nastawienie zmieniłam o 180 stopni w chwili naszej przeprowadzki na wspólne mieszkanie, gdy jednocześnie mama mojego partnera wymierzyła swoje działo w moim kierunku. Nic nie robiłam, a gdy już coś robiłam, to robiłam źle - nie zaproponowałam jej czegoś do picia, miałam danego dnia bałagan w mieszkaniu, śmiałam zwrócić własnemu mężczyźnie uwagę. Zaczęła rzucać mi kłody pod nogi w postaci bezpodstawnych oskarżeń, i przeciwstawiać syna przeciwko mnie, a potem odwracała kota ogonem, że to ja go odsuwam od rodziny, i że to przeze mnie jej syn zmienia się na gorsze. Pewnego dnia zaparzyłam nam po herbatce, zaserwowałam po ciasteczku, i pogadałyśmy sobie jak kobieta z kobietą. Wyjaśniłam potencjalnej teściowej, że jakby nie zauważyła, to jesteśmy dwójką, dorosłych, w pełni samodzielnych, kochających się ludzi, którzy potrafią o siebie zadbać. Mam zupełnie inny sposób na życie niż ona, ale jej syn w pełni go podziela, a ona nie jest upoważniona do oceniania nas. Dobrze zdaję sobie sprawę z tego, że tak jak nie jestem pierwszą dziewczyną jej syna, tak równie dobrze nie muszę być ostatnią, a ona nie musi mnie lubić, podobnie jak ja nie muszę lubić jej, ale musimy się tolerować dla dobra ogółu, a żeby tolerancja jej osoby, w domu moim i jej syna była możliwa, to musi zaprzestać pewnych zachowań. Zaznaczyłam, że mam do niej ogromny szacunek, bo to właśnie dzięki niej mój mężczyzna jest tak wspaniałym człowiekiem, że nie zamierzam jej go odbierać, ale jeśli nie zmieni swojego podejścia, i dalej będzie uskuteczniała tak podłe wybryki, to niestety drzwi naszego domu zostaną dla niej zabarykadowane, a z synem będzie widywała się u siebie, bądź na mieście, bo ja nie będę miała ochoty przebywać z nią pod jednym dachem. Rozmowa nie była przyjemna, choć odpowiedni poziom został zachowany z mej strony do końca. Obecnie relacje mamy chłodne, ale uspokoiła się, i tylko od czasu do czasu zdarzy jej się palnąć coś, co powinna powiedzieć jakieś 25 lat wstecz, ale z tym mój partner już sobie jakoś radzi.
Gdybym mogła cofnąć czas, nie czekałabym tak długo z tą rozmową. Wiem, że gdybym zareagowała wcześniej, wielu nieprzyjemnych sytuacji moglibyśmy uniknąć, i wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej, dlatego też jeśli oczekujesz rady, to moja jest właśnie taka, abyś nie zwlekała, i porozmawiała z mamą swojego chłopaka przy najbliższej okazji. Opowiedz jej o tym, co Cię trapi, że chciałabyś, aby niektóre rzeczy wyglądały inaczej. Zobaczysz, jaka będzie reakcja - czy zachowacie pokój, czy przyjdzie Ci się przygotowywać do wojny.

Toż to dorosła kobieta jest, a oni mają wypełniać jej czas jak dziecku ? I wplątywać w to wszystko jeszcze niczemu niewinne zwierzę?
A co się stanie, jeśli jej syn wyprowadzi się z domu ? Przecież kobieta z nudów oszaleje.

To ona sama musi chcieć zmienić tok własnego rozumowania, znaleźć sobie jakieś zajęcie, a nie że syn z dziewczyną będą się gimnastykować.

Karaksa, bardzo ładnie sobie poradziłaś. Czasem trzeba być naprawdę stanowczym i mocniej coś powiedzieć, bo do niektórych inaczej nie dotrze. Oczywiście najwięcej zawsze należy do faceta, bo jeśli on nie będzie chciał przeciąć tej pępowiny, to nic z tego nie będzie. Miłość do rodziców to jedno, a takie zaślepienie to drugie. Ja kocham swoich rodziców, szanuję, ale nigdy nie pozwalam i nie pozwoliłabym wtrącać się im w moje życie.

Zawsze w tym względzie broniłam swoich granic, chociaż też bardzo nie musiałam, bo ogólnie są liberalni, wyrozumiali. Jeżeli jednak byłoby inaczej to byłabym nadal asertywna, nie można sobie dać wejść "na głowę". Próba znalezienia zajęcia też jest dobra, ale uważam, że jak to nie zadziała, to po prostu stanowczość, a jak mama nadal nie zrozumie to olewanie, niech mówi, dzwoni, w końcu zauważy, że syn nie ma 5 lat i nie ma zamiaru z wszystkiego się tłumaczyć.

Dziewczyny jestescie wspaniale! Dziekuje za kazda krytyke i porade z calego serca. Dzis widze sie ze swim chlopakiem pogadamz nim o tym i zdam relacje. Jesli chodzi.budzenie przez mamusie to tez jest budzny i mamusia mu robi o 4 rano kanapki do pracy;) tak jakby nie mogla zrbic wieczorem albo on sam. Coz zobaczymy jak to wszystko sie rozwiaze. Dziekuje !

szczerze mowiac zaczyna mnie to przerastac. Moj chlopak byl u mnie na tydzien bo moi rodzice pojechali do rodziny i bylismy szczesliwi bo w koncu moglismy spedzic troche czasu ze soba. Robilam obiady pilismy sobie winko spacerowalismy ale we mnie caly czas siedziala ta jedna sprawa o ktorej jest ten temat i nie umialam sie rozluznic. Jego mama potrafila zadzwonic do niego jak sie kapal podalam mu telefon zeby odebral i stal pod prysznicem i mowi ze zaraz oddzwoni do niej bo sie kapie to ona nie rozumie.... potem na nastepny dzien dzwoni spytac czy wszystko ok on jej odpowiada ze tak i jego mama mowi ze jakis przeziebiony jest ( bo rzeczywiscie troche) a moj chlopak ze nie jest zeby dala spokoj a jego mama juz panika ze mam mu rano do termosu herbate robic do pracy. Ok w porzadku moge robic jest zimno pracuje na dworze ale termosu u soebie nie umialam znalezc tylko taki kubek termiczny ale jego mama nic NIE wiedziala ze termosu nie mam no i musicie widziec moj wzrok jak moj chlopak przychodzi z pracy a w rece termos. Mamusia przekazala wujkowi zeby synkowi przekazal. Tu mnie zabolalo bo ooczulam ze uwaza ze nie potrafie o niego zadbac ani nic a ja jestem dziewczyna nie matka:/ dbam o niego ale ma rece i nogi tez. Du
Druga sprawa caly tydzien tam jakos raz czy dwa razy dziennie zadzwonila no wiadomo jak t op mama i za ktoryms razem dzwoni i moj chlopak sie pol godziny do pracy spoznil ale szef wiedzial bo zaraz po przebudzeniu go poinformowal przeprosil i szef powiedzial ze nic sie nie stalo ale niech sie uwija i jego mama dzwoni po jego robocie z pretensjami ze ona sie od wujka dowiedziala ze on w pracy nie byl i moj sie juz wkurzyl powiedzial ze co ona mu wkreca potem jego mama mu powiedziala ze jest jakis dziwny i czy sie ze mna poklocil i zeby mnie dal do telefonu ze cos za cicho jest a moj ze wszystko jest ok! A jego mama ze zaluje ze dzwonila i sie rozlaczyla. Nastepna sytuacj moi rodzice juz przyjechali patryk wrocil do domu tak kolo 18 no i siadl z mama chwile pogadac i gadaaja a ego mama do niego ze jest jakis dziwny nadpobudliwy i czy on czasem narkotykow nie bierze. No rece mi opadly jeszcze poczulam sie tak ze zarzuca ze moze to jeszcze ja z nim wciagam. Zle sie czuje z tym wszystkim nie mam humoru. W srodku tyg jeszcze przed tymi sytuacjami.bylam szczera powiedzialam zeby porozmawial ze swoja mama ze nie jest malutki. Ze szanuje ja lubie ze wychowala go na dobrego faceta ale ze jej rola sie konczy juz powoli i musi wyuscic go z gniazda i zaczac funkcjonowac samodzinie . Powiezial ze poruszy na spkojnie ten temat . Ale jak wrocil ode mnie to byla 18 potem wyszedl na chwiledo kumpla poszedl spac a teraz jest tydzien na delegacji w sobote wraca i chce zebym u niego spala. I wiecie co? Ja juz mam nerwowke nie chce u niego spac b a chcemy sobie gdzies wyjsc ze znajomymi moze na jakas impreze i chyba nie wytrxymam znow tego jak wrocimy ona go bedzie chuchac albo dzwonic w trakcie imprezy albo ogolnie jej amo zachowanie. Za duzo jej jest w moim zycuiu nawet jak jest daleko a jestem ze swoim to jest jej pelno. Mam dosc dziewczynki naprawde mam dosc. To glupio zabrzmi ale chcialabym zeby ojciec mojego chlopaka juz wrocil bo to jest konkret czlowiek i on ja troche hamuje. Poradzcie cos albo chociaz wyrazcie zdanie bo ja juz z tego wszystkiego sie zastanawiam czy moze ze mna jest cos nie tak ze to moj pierwszy tki dlugi zwiazek i ze moze tak to wszystko wyglada? Najgorsze w mom charakterze jest to ze jal mnie juz ktos zrazi to pzamiatane wybaczcie za bledy. Pisze na komorce.

Dziekuje za slowka wsparcia. Wiem ze sa na swiecie inne problemy ale uwierzcie laski przeraza mnie to. Przeraza mnie ze np zamiast narzekac ze moj facet cos przeskrobal to czuje sie jakbysmy byli w trojke i kazda mysl jest zwiazana z jego mama. Mam tez swiadomosc ze jest to bardzo delikatna sytuacja. Powiedzialam mu szczerze co sadze. Teraz od niego zalezy wszystko i od jego mamy czy da spokoj odpusci da troche powietrza czy dalej bedzie jak bedzie.  Nie chce zeby ktos mi zarzucil czy On czy jego mama ze chce ich oddzielic. Nie...mi zalezy zeby bylo miedzy nimi dobrze ale bez jaj   boje sie ...za rok wyjezdzamy do niemiec na stale....i co tez bedzie ciagle dzwonic psuc atmosfere miedzy nami...gadac na skype? Zaczynam watpic w ten zwiazek powoli sie poddaje chociaz staram sie tak nie myslec