nie potrafię zapomnieć...

Witam wszystkich i mam nadzieję, że napiszę coś przynajmniej trochę sensownego...
Jakieś trzy lata temu zakochałam się w pewnym facecie - niestety, nic z tego, chociaż po raz pierwszy naprawdę chciałam, żeby coś było. Wkrótce potem znalazł sobie partnerkę, wiedziałam więc, że... wiadomo. Długo bolało, w pewnym sensie boli do dziś, bo ja jestem taka, że kiedy już jestem zakochana, to na całego i nie jestem w stanie zapomnieć. Czasami piszemy do siebie, spotykamy się parę razy w roku - kiedy jestem w Warszawie (dla mnie zagranica, i właśnie przez niego nauczyłam się polskiego i potem już nie mogłam przestać... chciałam uciec od nauki, od wszystkiego) oczywiście na koleżeńskich zasadach. Jestem nieśmiała, więc wtedy nie byłam w stanie mu powiedzieć a nie byłabym w stanie powiedzieć mu nawet teraz, trzy lata później (gdybym mogła). Ostatnio pisaliśmy do siebie, on ma dużo pracy (chyba go wszystkie te zlecenia trochę przerastają, ale rachunki płacić trzeba, więc bierze wszystko) i jakieś problemy poza pracą... i ja sobie uświadomiłam, że chciałabym go wspierać więcej niż tylko wysłuchaniem. Wiem, że to niemożliwe - on w Warszawie, ja gdzie indziej, on w związku (nawet gdyby nie był i ja mieszkałabym bliżej, to nie wiem, nie wiem...).
Potem (za kolejnych parę dni) pisałam do koleżanki - miałam klasycznego doła, bo przedtym moja inna koleżanka, dziękując mi za życzenia urodzinowe, napisała do mnie, że jej największę życzenie się spełniło i że to czwarty miesiąc. Jasne, cieszę się, ale... Chyba dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że nawet teraz, gdyby powiedział, byłabym w stanie rzucić wszystko i wyjechać, chociaż tu (w Pradze) mam duże grono znajomych, przyjaciół, dobrą pracę i tak naprawdę prawie wszystko...
Jak go sobie mam wybić z głowy? Moja nauczycielka powiedziała mi, że może spróbować wybić klin klinem, ale nie myślę, że tak można zrobić. Za dwa tygodnie jadę do Warszawy (dziwne, ale jakby na urlop, doladować "akumulator") i chyba się spotkamy; boję się tego już teraz...