Nie umiem, no nie potrafię zapomnieć.

Widocznie chcesz dalej z nim być lub nadal masz niskie poczucie własnej wartości.

wczesna co było powodem zerwania?

Witaj Wczesna )

my jestesmy z teg osamego 'rzutu' na forum )

Ciesze sie ze tyle pozytywnych rzeczy u Ciebie, ze tak pieknie sobie poradzilas.

Wlasnie - mam wrazeneie ze skupaisz sie na tej jednej negatywnej rzeczy - no ze jeszcze  ciagle myslisz o nim. Ok, takei sa fakty, ale wszystkie inne pozytywne fakty - wyminailas jednym tchem, jakby t owszystko bylo takie oczywiste.

NIE JEST. to wszystko co zrobilas/ robisz dla siebie to naprawde wiele i uwierz, ze wiele kobiet nie dochodzi do takiego etapu ta kszybko albo nawet i wcale. To wszystko ,te ksiazkowe sprawy jak piszesz, na pewn ozrobily swoje i pomogly. A to ze mimo wszystko Ci go brakuje? Nie wiem, nie odpwoiem Ci na to bo sama mam czasem podobnie. Tylko ze ja nie mysle o nim ciagle, bez przerwy, nie pamietam juz jego zapachu, tego co robilismy razem. Czasem  po prostu wracam do tego wszystiego jeszcze, mysle ze bez sensu ze to wszystko sie wydarzylo.

Nawiasem mowiac - wczoraj byl u mnie po poczte. 20 minutowa rozmowa - jakby nigdy nic, tematu rozwodu nikt nie porusza. Tez nie rozumiem dlaczego. Widzisz, to czego ja sie nauczylam przez ten rok ponad to to, ze nie od razu a czasem moze i wcale jestem w stanie wszystko zrozumiec. Nie wiem dlaczego wciaz tesknisz.... moze sama sie tak nakrecasz myslac o tym... czest onaprawde powtarzajac sobie cos, sami sobie rkzywde robimy. Ja przez dlug iczas po prostu myslala mze co bym nei czula, nie moge z nim byc, nie moge myslec o nim pozytywnie i jakos tak naprawde teraz uwazam.

w kazdym razie fajnie ze sie odezwalas ) poza tym - mysle ze po prostu jednak jeszcze czas Wczesna.

Przyponij mi tylko ile byliscie razem i czy byliscie malzentwem ? (chyba nie? )

pozdrowionka

Cześć, kiedysbylam Tak, jesteśmy z tego samego czasu tu i długo się zastanawiałam, czy zakładać ten wątek, bo jednak jestem chyba jednym z tych beznadziejnych przypadków, które nie powinny się tu pojawiać po takim czasie, żeby nie siać defetyzmu Powinnam tu wpadać i ćwierkać jak to sobie super poukładałam życie, żeby dawać ludziom nadzieję i wsparcie, a tu bęc - dół i smuteczki

Nie bylismy małżeństwem, byliśmy razem niecałe dwa lata. Mam za sobą dłuższe związki, tym bardziej nie rozumiem, dlaczego tak się go trzymam. Za chwilę będzie tak, że dłużej nie jesteśmy razem niż trwał ten cały pożal się Boże związek. Nie mamy dzieci ani wspólnych zobowiązań, no idealnie po prostu, tylko wstać, otrzepać rączki, iść pohasać po łące i cieszyć się wolnością. A tu dupa.

Myślę tak jak Ty - że jak długo będę myśleć, że już nic z tego i że go nie chcę, to tak będzie i mi się polepszy. No ok, wiem, że nic z tego już by być nie mogło, wiem, że nie mogę do niego wrócić, wiem, że to byłoby dla mnie złe. Wiem, że to zamknięta przeszłość. Tyle dał czas. A czekam, aż będzie mi z tym dobrze i lekko. I czekam... I czekam. I nic.

Wiem, że mogę być z siebie dumna, naprawdę widzę, że pruję przez życie i czerpię z niego garściami. Widzę to. Widzę też, jak reagują na mnie faceci.

Czas, mówisz?... No, z tym to się pogodziłam, jak mówiłam - czekam. Ale zdecydowałam się tu napisać, żeby może to z siebie wywalić, może mi ktoś postawi jakąś diagnozę, albo mnie przeanalizuje i pokaże, w którym miejscu robię uniki i sama sobie robię pod górę.

Pozdrawiam Cię. Czytam Cię czasami i między innymi dlatego czuję, że stoję w miejscu - bo wszyscy tak pięknie pozamykali drzwi i klapki w głowach, a u mnie ciągle przeciąg.

Wczesna no ale wlasnie nie rozumiem dlaczego Ty czy inni uwazaja ze inni to pozamykali drzwi a ze Ty niby nie. A kto taki pozamykal tak na maksa drzwi?? Wlasnie jest dokladnie na odwrot i to sprawia ze ja wiem, mysle, ze to ze czuje tak a nie ianzcej to normalne. Ze wlasnie malo kto, malo tkroa z nas, nawet p orok uczy poltrej juz totalnie nei pamieta o tym co sie wydarzylo.

Wszystkei dziewczyny, ktore poznalam na forum, lacznie ze mna sama, wciaz jeszcze mysla, mniej lub wiecej, tez czesto tesknia, tez nie sa do konca pogodzone. Wiec? To chyba nornmalne.

Nienormalne byloby zeby czuc to wszystko i nic poza tym. Ciagle tym zyc. A roznia jest kiedy czujesz mase innych - pozytywnych emocji - cieszysz sie zyciem, robisz, korzystasz - tak jak sama napisalas - no a przy okazji, gdzies z boku, jest jeszcze troche smutkow.

Takze glowa do gory, bedzie dobrze, musi byc i tyle.

Wczesna- tak jak mowie - trzeba byc dla siebei chyba troche mniej krytycznym, nie karcic w glowie za kazde, nie wiem, pomyslenie o nich, o przeszlosci itd.

Ja? JA jestem w zwiazku od prawie pol roku, jest coraz lepiej, choc oczywiscie nie wiem co bedzie z tego, ale na frum zagladam praktycznie codziennie (choc nie pisze juz prawie w ogole), a pozwo rozwodowego tez nie chce sama skladac. No i dlaczego? nie wiem do konca. Bo nie jestem jeszcze gotowa? nie wiem, daje sobei prawo do pewnych, innych emocji, niz kiedys. Nie chce skaldac pozowu - to nei bede, mam gdzies co ktos pomysli, do tego jestem w zwiazku - no i co z tego? jestem szczera z nim, wie o wszystkim, poki co nie naciska, rozumie, nie okalmuje go bo z jeszcze mezem poza dwoma 'spotkaniami' w przecagu 8 miesiecy, nei laczy mnie nic, wiec mysle ze jest ok. A co bedzie ,czas pokaze. Moze wyluzuj troszke po prostu.....

Dziękuję za pochwałę, ASOS, to miłe co mi tu piszecie, to jednak była dobra decyzja, żeby założyć swój wątek Uspokajacie mnie. Dziękuję, bo ja jestem dla siebie bardzo krytyczna i dużo więcej od siebie wymagam niż kiedyś, stawiam poprzeczki coraz wyżej. Może to wynik tego, co napisał the pass - niskiego poczucia własnej wartości, przez co wiecznie muszę sobie coś udowadniać... Nie wiem.

Na język bym chciała, ale przysięgam, że nie mam już na razie czasu Ale mam to na liście "to do" Może jesienią, jak się trochę uspokoi w pracy.

Dużo od siebie wymagam... Może zbyt wiele, nie wiem. Myślałam po prostu, że to samo przejdzie, niecierpliwa jestem. Surowa dla siebie.

Ja Cię w pełni rozumiem, sama mam relatywnie niskie poczucie wartości, w które wpędził mnie ojciec, nigdy nie byłam wystarczająco ładna, wystarczająco mądra, inteligentna, moje sukcesy nigdy nie były wystarczające, a ja walczyłam sama ze Sobą o jakąkolwiek pochwałę z jego ust - doczekałam się, al dopiero po 20 roku życia i to mocno wymuszoną.

Chciałabym wyników od razu zwłaszcza w językach, zaczęłam włoski i się na siebie wściekam, bo mi zwroty hiszpańskie wchodzą, ale wiem, że to kwestia samozaparcia.

Pamiętaj też o ładowaniu akumulatorów - ja tak robię poprzez masaż i chodzenie na manicure co dwa tygodnie.

Teraz muszę wreszcie znaleźć czas na siłownie, ale dla chcącego.

Moim minusem jest to, że jak zaczynam się zakochiwać to zapominam o sobie i potrafię odwoływać zajęcia z języka lub coś by tylko być z facetem.

Pojawia się jeszcze problem podświadomości.
Mimo, że od strony świadomości wszystko jest dla Ciebie zrozumiałe.

Potrzebujesz więcej czasu. To uczucie niedokarmiane zdechnie, wierz mi. Tylko że czasem zajmuje to wiele lat. U mnie trwało to 4 lata, wielokrotnie dłużej niż nasze bycie razem. Ale chodzi o to, że te emocje były takie intensywne. I ten ślad strasznie długo tkwił we mnie, poza tym ja też miałam sporadyczne kontakty z nim w tym okresie.
Według mnie taka przedłużona żałoba wiąże się z tym, że się nie pogodziłaś, z tym że  pomimo twojego tak dużego zaangażowania on z was zrezygnował. Ja przez wiele lat miałam taką fantazję, że ex odkryje, że  jednak jestem miłością jego życia i będziemy żyli długo i szczęśliwie.Niby wiedziałam, że to bezsensu i że już jesteśmy innymi ludźmi,ale nadal tak sobie marzyłam.:D hehheh

W każdym razie, z autopsji potwierdzam, że powiedzenie "czas leczy rany" ma swoje zastosowanie. Tylko czasem nie wiadomo jak długi musi być ten czas. To jest też jakiś proces neurologiczny, że te dobre wspomnienia o kimś po prostu blakną. Przestajesz pamiętać ton jego głosu, zapach, przestajesz kultywować dobre wspomnienia. A kiedy to tak mocno zblaknie zaczynają ci się podobać inne osoby i znów się zakochujesz...

Milosc to kwestia decyzji. Jesli chcemy, to będziemy kochać. Wszystko zalezy od tego na co nakierowujemy mysli. Jesli kierujesz na "tak", chce jego i liczę na powrót, to tak będzie do konca zycia. Bedziesz pielegnowac mysli o nim i nigdy sie nie zatrą. Za to inni, duzo lepsi faceci będą z góry oceniani jako gorsi, bo nie będziesz się chciała sie w nich zakochać. To nie ich wina, to nie wina niedopasowania itd tylko wina tego, że Ty po prostu chcesz kochać jednego i to tego, który Cie odrzucił.

Nie chce zle wrozyc, ale często jest tak, że jesli mamy taki schemat myslowy (w niskim poczuciu wlasnej wartosci) to bedziemy gonić za kims kto nas odrzuci i jeszcze ta wartosc zanizy. Czyli jesli pojawiłby się nowy facet w Twoim zyciu, pokazałby się z dobrej strony, choc minimalnie byscie sie przywiazali do siebie, a jednoczesnie by Ciebie zepchnął w dół (powiedzmy, że zgnoił) to emocje ruszą w jego stronę. Oby tak nie było, bo to naprawde kwestia tylko tego co masz w głowie. Sama siebie blokujesz i uzalezniasz wartosc od człowieka, który jest NA NIE. Pomysl tylko, ze Ty tez w tym momencie jestes 'na nie' dla tych wszystkich poza nim.

nie przeczytałam wszystkich postów...
myślę sobie tak...że czasami zdarza nam się taka miłość życia, ale z różnych powodów nie można być razem....ale to zostaje w nas i nic, nigdy tego nie zmieni, nie ma co z tym walczyć...
może to idealistyczne podejście, ale uważam, że trzeba to zaakceptować, nie rozpamiętywać i żyć dalej...poznawać nowych ludzi...cieszyć się tym co jest....
taka pewność uczuć przychodzi tylko raz w życiu...
cieszyć się, że dane było poznać...

Kochane dołączam do waszego grona. 1,5 roku i po mimo moich sukcesów, super wyglądu, grona adoratorów, ja wciąż kocham byłego.. Dokładnie mam taką samą historię jak ty wczesna. Wszystko mam, a jednak jestem jakaś nieszczęśliwa ! Otacza mnie grono super przyjaciół, co prawda dopiero studiuję, ale idzie mi na studiach świetnie, nawet za rok szykuje się mój zawodowy przełom w życiu bo mam możliwość wyjazdu za granicę do bardzo dobrze prosperującej pracy, a teraz mam świetne praktyki. Na nic mi nie brakuje, mam kochaną rodzinę, wręcz cudowną, dbam o siebie wewnętrznie i zewnętrznie i wiem, że nie jeden facet się za mną ogląda. Bardzo często wychodzę za znajomymi, przyznam, że świetnie się bawię i kogoś poznaje, ale to nic na dłuższą metę. Niestety, ale cały czas w mojej głowie, marzeniach jest on. Po co mi to?! Chociaż mogę stwierdzić, że już mnie "nie blokuje" bo się z tym pogodziłam, ale jednak trudno spotkać kogoś lepszego od niego. Pozostała jeszcze jedna we mnie zła rzecz i jest to głupie, ale czasem jak sobie kupuję jakieś szpilki, czy ciuchy to przelatują my takie myśli, że na pewno w tym bym mu się strasznie podobała, albo jak coś chce zrobić to z myślą o nim. Damn it! Chciałabym już o nim zapomnieć, wreszcie go wymazać, przestać go w myślach przywoływać, ale niestety jest to silniejsze ode mnie. Codziennie zakopuje to uczucie, ale i tak do niego wracam.. Pociesza mnie jedno, że teraz mój stan psychiczny jest o wiele lepszy niż kilka miesięcy temu. Że daje radę znów żyć i na pewno jestem wreszcie spokojniejsza, nawet w sercu pojawiła się nadzieją, że w krotce będę szczęśliwa. Czekam na te "uleczenie" i wiem, że po tym wszystkim i mnie spotka coś dobrego.
I wy też dziewczynki miejcie w sobie nadzieję, że przyjdą i te lepsze chwile bo Bóg każdego cierpliwego wynagradza.

Powiem Ci the pass, że mocno mnie tym zmartwiłeś... Nie umiem na 100 procent powiedzieć, że mnie to nie dotyczy. Nieciekawie to wszystko wygląda... Próbowałam sobie odpowiedzieć na pytanie, czy ja we wszystkim, co robię, podjęłam tę decyzję. Tu także odpowiadam Teo. Decyzja. Nie wiem, czy ją podjęłam. Czyli pewnie nie podjęłam. Czyli pewnie tu jest odpowiedź na pytania, które zadałam w pierwszym poście. Psiakrew.

JAK podjąć decyzję? Ja wiem, jaka ona powinna być, i myślałam, że skoro się odcięłam, to już ją podjęłam. Ale najwyraźniej nie! Wiszę sobie tak... W rozkroku stoję. Możecie się śmiać, ale naprawdę tego nie widziałam Ale przecież nie da się powiedzieć sobie "już, ołwer". Psychika tak nie działa. Nie umiem ze sobą rozmawiać.

Szarlotkanagoraco, dziękuję. "Potrzebujesz więcej czasu" przewija się tu najczęściej... Nie daję sobie czasu, karcę się, a powinnam bardziej sama siebie przytulić i pozwolić sobie na te emocje.

alpengold - no cóż, rzeczy które wymieniłam, można dosyć obiektywnie ocenić Jestem szczupła, figurę mam niczego sobie. Dlaczego się z tego nie cieszyć, nie chwalić się tym? Ciężko na to pracuję, ćwiczę, dbam o siebie. To z moimi emocjami jest problem, tu akurat nie mam się czym szczycić. Dlatego tu wpadłam, żeby mi ktoś pomógł je jakoś poukładać.

ciemna - no to witam, chyba mamy podobnie Może nas tu naprostują

hej ponoc mowi sie ze na stara miłość najlepsza jest nowa miłość skoro masz jak napisałaś adoratorów to moze sprobuj zwiazac sie tak w powazny związek i zakochać sie na nowo.powodzenia ;]

Nie może albo nie chce. Wszystko siedzi w psychice...

Wczesna, ja ekspertem zadnym nie jestem, sama jeszcze czesto - gest osie motam we wlasnych odczuciach i emocjach.

CZy blad? Nie wiem. Spotkalas sie - stalo sie juz, nie ma sensu sie zastanawiac czy blad czy nieblad. Bardziej - co zrobic z wiedza ktora masz po spotkaniu?

Kochasz go ? a moze tak jak ja swojego jm? Tez mysle czasem ze jeszcze go kocham, ale chyab tylko dlatego bo on nie kocha mnie.... bo to on mnie zostawil, nie chcial itd i nadal zdania nie zmienil. Czesto naprawde mysle ze gdyby teraz to on tak chcial, to ja nagle moglabym jednak juz nie chciec. Moze jest jakos podobnie u Ciebie? Skoro zylas sobei rok, kupe osiagnelas i tak naprawde do przetrwania potrzebny Ci nie jest.

No a jesli kochasz naprawde.... no ale piszesz ze on nie. To wlasnie najgorsze i najbardziej niebezpeiczne. No bo niby piszesz ze wiesz ze koniec, ze sie nie da, ze na spokojnie pogadacie.... no ale koniec koncow o co Ci chodzi? Jesli go kochasz to logiczne ze chcialabys zeby on kochal Ciebie, chcia lz Toba byc i wtedy na pewno (po mimo watpliwosci) zdecydowalabys sie sprobowac. Piszesz ze to neimozliwe - a no dlaczego ? Glownie bo wiesz ze on nie chce.

No i teraz. Co z tym zrobisz? no takei sa fakty. Nie chce to juz nie bedzie chcial. Uwazam ze nic nowego nie wyniknie - chyba ze postanwoisz sie krzywdzic i bedziesz utrzymywala z nim 'kolezenski' kontakt przez jakis czas, az wrocisz na poczatek drogi prawie, z rykiem, no ze jednak tak sie nie da. Nie da sie. Wiec generalnie, moim zdaniem powinnas sie utwierdzic w czyms co juz wiedzialas - ze nie jestescie i nie bedziecie razem, bo niezalezeni juz od powodow, on tego nie chce.

Zmotywowac sie i zyc dalej, a czas Ci bedzie pomagal . (pod warunkeim ze nie bedziesz miala z nim kontaktu)

Ja nie potrafię, po prostu boje się, że ktoś bardzo szybko w podobny sposób mnie zrani, a ja naprawdę łatwo przywiązuję się do ludzi, a większość niestety mnie tylko rozczarowuje i rani.

wczesna - powiedz mi, jak dzisiaj czujesz się po tym spotkaniu. Przynajmniej podoba mi się, że wiesz, że to jest dla Ciebie złe.

Tak jest, Teo.

ASOS - ostatnie dni to dla mnie męczarnia, nie mogę więc powiedzieć Ci obiektywnie, czy coś mi to pomogło. Na ten moment jest mi bardzo ciężko, ale wiem też, że to za każdym razem tak jest przy jakimkolwiek kontakcie, a co dopiero spotkaniu. Na razie cierpię.

Po co wywalać. Bez sensu wywalać z siebie, jeśli on nie ma potrzeby tego wysłuchać. Jeszcze być sobie pogorszyła.

Teo, ja może za mądra ostatnio to nie jestem, ale mi się wydaje, że takie wyrzucenie z siebie otwarcie i to jemu co ona myśli i jak bardzo źle myśli to nie jest dobry pomysł. Po co to mówić człowiekowi, który nie dość, że nie jest tym zainteresowany, to jeszcze pewnie go to nie obejdzie?... Lepiej sobie samemu wnioski na przyszłość wyciągnąć, albo list napisać i do szuflady go schować. Tak ja myślę. U mnie trzeba było tyle czasu, żeby on zajarzył i chciał wysłuchać co ja myślę. Gdyby nie chciał, to bym po prostu to zostawiła na papierze, czy tam w kompie, bo ja taki list napisałam. Dla siebie, żeby z siebie wywalić. Nie przypuszczałam, że on będzie chciał to wiedzieć. Chciał - czyli wypowiedzenie tego na głos miało sens. Bo może kiedyś i jemu pomoże w życiu, może już nie popełni takich błędów, nie porani kogoś innego. Odniesie jakiś skutek. A nie spłynie w rynsztok...

Coś musi być na rzeczy, że nie chcesz zapomnieć. Jakiś rodzaj kary dla siebie, albo pęd do samounicestwienia. Pisałaś coś o sportach ekstremalnych. Z reguły jest tak, że sporty ekstremalne, podwyższonego ryzyka uprawiają osoby z pociągiem do śmierci z niskim poczuciem własnej wartości (tak proszę państwa, na zewnątrz bohater, w środku mała zakompleksiona dziewczynka/chłopiec szukający poklasku na zewnątrz, żeby móc się dowartościować w tym obrazie siebie).

Musisz chcieć zdać sobie z tego sprawę, że masz takie ciąguty, CHCIEĆ zamknąć ten etap życia i pójść dalej. Terapia sama w sobie nic nie zmieni. Dobrze, też o tym wiesz .

To co pomaga na pewno:
1. Zrobienie listy pt. "Mam do ciebie żal o..."  i wypisanie swoich żali do byłego. Czytanie tej listy każdego dnia!
2. Zrobienie listy pt. "Moje warunki" - to jest lista teoretyczna warunków (w zasadzie systemu wartości), pod jakimi przyjęłabyś swojego delikwenta jeszcze raz do swojego życia. W większości wypadków, te warunki nie są w stanie spełnić nasi ex, dlatego tak wiele ludzi uświadamia sobie wtedy, jak taki związek nie ma sensu, a partner im nie odpowiada i nie chcą z nim iść dalej przez życie. Czytane co dziennie!

Czeeeeesc Wczesna )

ja tez tu nadal jestem hehe )

Ja nie wiem co Ci napisac madrego. Jakie sa pwoody tego, ze wciaz myslisz - ja tez mysle i tez nie wiem po co i dlaczego o swim jm. Moze wlasnie dlatego ze jeszcze nie mamy rozwodu, choc nie wiem czy az tak wiele w mojej glowie to zmieni.

Co do Ciebie to jedyne co mi przychodzi do glowy to ze mimo wszystko mieliscie kontakt - tak iczy siaki, ale byl. I to bylo bez sensu i przez to, ciezko zebys miala tak naprawde wystartowac na nowo. Tak mi sie wydaje. Mi bez praktycznie zadnego kontatku a i tak zmory wracaja czasem...

nie wiem, miedzy czasie poczekaj na ta jakas terapie, a noz Ci cos pomoze, a znim po prostu upewnilabym sie ze jednak zamykam to raz na zawsze.

JA juz tak zrobilam - fizycznie nie mamy zadnego kontaktu juz od wielu miesiecy, poza kilkoma smsami, nawet nie telefonami, a po rozwodzie no to nie bedzie juz zupelnie powodow do kontaktu i wierze ze po prostu kiedys to wszystko minie tak zupelnie.

kiedysbylam - czy Ty tu kochana jeszcze jesteś?
Bo tu wróciłam i to z konkretem, cho na moment

On podjął decyzję, rzucił wszystko, przeprowadził się do mojego miasta i zapowiedział, że będzie mi udowadniał, że chce być ze mną na stałe. 2,5 roku minęło. Jestem przerażona.

Cześć,  wtrące się.
Mija 2,5 roku a Ty nadal kochasz?
Tyle czasu a On rzuca wszystko?
Puk puk kto tam?
To ja miłość.

Rzuć się na żywioł, co Ci szkodzi. Gorzej juz i tak nie będzie.

Znam podobna historie ;d zeszli sie po 2 latach a teraz sa naprawde szczesliwi. Nie dziwie sie, ze sie boisz bo jednak mieliscie juz swoje 5 min ale przez ten czas wiele sie w Was rowniez zmienilo wiec moze byc tak, ze musicie poznac sie na nowo.
Zycze szczescia!

Autorka sama zdecyduje co dla niej lepsze i czego potrzebuje.
Jak nie udało się zapomnieć to może trzeba teraz odwrócić wahadelko i spróbować innej metody?

Elle ja nigdzie nie leżę, raczej wygodnie siedzę i obserwuje otaczający mnie krajobraz.
A jak tam w Twoim związku ?

And love ofkors.

.. i pomimo tego nie jestę w związku!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! <olaboga>

Chyba - cytując poetę -"umieram" ;P

pondro

Bo skoro już mam się realizować na Forum to niech to będzie chociaż starannie i ładnie <3

A humor mam raczej dość wredny i wisielczy - i tak się bardzo pilnuję