Nie potrafię o nim zapomnieć

Nie powinno się myśleć, tak jak Ty napisałaś "Nie mogłam pojąć jak taki ktoś zainteresował się moją osobą. A jednak."

A możesz zdradzić jaki był prawdziwy powód rozstania i co Cię przerosło?

No dobra, jeżeli na początku Ci przeszkadzało to Jego rozemocjonowanie to pomyśl jak On by mógł się zachowywać w okresie "po motylkowym"?

Czyli jeżeli On jest szczęśliwy, to po prostu zamknij raz na zawsze ten rozdział.

Popełniłaś błąd Twoim zdaniem, więc na drugi raz zastanów się dobrze i panuj nad emocjami.

.

Masz strasznie zaniżoną samoocenę.

Spoko, pisz tak, na razie masz w sobie do Niego uczucia, ale uwierz te uczucia zaczną z czasem "blaknąć".
Tylko musisz sobie wmówić, że zasługujesz na każdego, który jest Ciebie wart.
Przy czym oczywiście, żebyś nie wmówiła sobie, że jesteś ponad... .

Jest taka stareńka już piosenka "Wymyśliłam cię" https://youtu.be/NCvE0GnHGfY
Jakoś wyjątkowo pasuje mi do Twojej sytuacji.

To Ty przydałaś temu człowiekowi mnóstwo wspaniałych cech, a w rzeczywistości był, jak opisujesz: "niezorganizowany, niesłowny, trochę rozchwiany emocjonalnie".  Można to czytać tak, że nie był Tobą zainteresowany w takim stopniu, jak Ty nim. Jednym słowem "przeinwestowałaś".

Za Twoją postawę wyobrażeniową, może być po części odpowiedzialny dystans, jaki Was dzielił i niemożność codziennego skonfrontowania tego, co o nim myślisz z rzeczywistym obrazem.

Z Twojego wpisu wynika też, że realnie spędziliście ze sobą mało czasu, a Ty cierpisz jak po rozpadzie wieloletniej relacji...
W rzeczywistości tęsknisz nie za nim, lecz figurą, którą skonstruowałaś w swojej wyobraźni.
Gdyby jemu zależało na Tobie, pragnąłby podtrzymywać kontakt, wyjaśnić różne sporne kwestie, zabiegałby o kontakt z Tobą. Niesnaski między Wami, tylko ułatwiły mu znalezienie właściwych drzwi do zamknięcia tej historii. Byłaś tak uprzejma, że nawet zrobiłaś to za niego i wskazałaś mu kierunek "ewakuacji".

Jasne, że nie chcesz innego. Taki wymyślony, wyidealizowany, odległy - jest bardzo pociągający.

Myślałam nad tym już wcześniej. Próbowałam przekonać samą siebie, że jest tak jak piszecie. Że go idealizuję... I być może tak jest. Ale nie potrafię zmienić myślenia. Staram się przywoływać gorsze chwile, te złe wspomnienia. I co? I nic.

Słuchaj u mnie jest sprawa o wiele świerzsza niż twoja, też zerwałam i żałowałam, ale wiem ,ze cos sie kończy coś zaczyna głowa do góry dziewczyno.
Ja się staram nastawiac pozytywnie ,a gadanie ze nie spotkasz nikogo tak fajnego jak on jest śmieszne. Powiedz sobie ,ze on nie spotka juz takiej fajnej laski jak ty i do góry głowa dziewczyno Podobno czas żałoby po zwiazku to połowa jego trwania u mnie to się zawsze sprawdzało
Masz jedno swoje życie , jakos trzeba zagłyszyć tęsknote a jak ona minie poszukac może kogoś innego ,a moze ten inny chłopak będzie miał wiecej dla ciebie czasu i sama sie zdziwisz za kilka misiecy , alt ,ze jednak lepszy model istaniał

Autorko, jesteś jak samonapędzający  się samograj- to bez sensu. Wydaje ci się, że poznając tego faceta udało ci się chwycić pana Boga za nogi, bo facet aż tak ci się spodobal. Nie wszystko jednak było w tym chłopie az takie fajne, skoro co jakis czas nawiedzała cię irytacja, zniechęcenie i na koniec aż z nim zerwałaś. Mija czas, a ty ciągle wyrzucasz sobie, że mogłaś zrobić to albo tamto i że dziesiaj byłabyś z nim taka szczęśliwa. Budujesz w swojej głowie MIT FACETA I MIT WIELKIEJ NIESPEŁNIONEJ MIŁOŚCI- bez sensu. Facet został pogoniony przez ciebie i proszę bardzo, duzo czasu nie minęło, a on już zaczął z inną i na dodatek jest bardzo szczęśliwy. Ty zostałaś sama i cierpisz. Targają tobą wielkie emocje i sama nakręcasz się na takie stany emocjonalne.
Niczego na siłę nie przyśpieszysz- widocznie masz taką a nie inną konstrukcję psychiczną, że faktycznie musisz swoje odcierpieć. Zależało ci po prostu na tym facecie i dlatego masz takie wielkie poczucie niedosytu i niespełnienia- on wprost przeciwnie. Ma ciebie w doopie i kto wie czy w ogóle kojarzy jeszcze ciebie z imienia i z nazwiska? Ma inną dziewczynę i zwyczajnie sobie żyje, pojęcia nawet nie mając, że aż tak zawrócił ci w głowie.
Napisałaś, że facet ten był niesłowny, że miewał jakieś zachwiania emocjonalne i nie był dobrze zorganizowany- to cud, że przy takim bałwochwalstwie, jakie ty uprawiasz na jego punkcie, jesteś w stanie dostrzec w nim az takie przywary. Widocznie nie jest z tobą aż tak źle. Niesłowność i zaburzenia emocjonalne, to moja droga wcale nie taka  błahostka- może skup się więc na tych jego przywarach? Jeśli uważasz, że przy tej drugiej on nagle stał się słowny, zrównowazony emocjonalnie i dobrze zorganizowany, to jesteś w wielkim błędzie- on dalej taki jest, był taki i takim pozostanie. Bycie z facetem o takich ułomnościach naprawdę nie ejst takim miodem- nie wyobrażaj sobie, że ta druga nie ma z nim żadnych problemów. On ma identyczne z nim problemy, tylko nie wiadomo na ile jej to w nim przeszkadza, a na ile ona jest w stanie tolerować takie huśtawki. Jeśli ona dobrze znosi jego niesłowność, to prawdopodobnie mniej się go czepia niż ty. Może ona sama ma problem ze słownością albo z tym, by dobrze się zorganizować? Przeceiż ludzie bywają różni- a skoro tak by było, to znaczy, że ta dwójka dobrze się dobrała. I niech wiedzie się im jak najlepiej. Ty jednak nie patrz na nich, tylko patrz na siebie, bo jesli chodzi o ciebie, to niestety, ale nijak do tego chłopa nie pasowałaś. Tobie akurat wszystkie te jego przywary mocno nie pasowały, a skoro tak, to jak ty sobie wyobrażasz, by między wami było dobrze? Nie byłoby dobrze i tyle. Tybyś się z nim męczyła, a on męczyłby się z tobą- po prostu ten facet nie był dla ciebie, a ty nie byłaś dla niego.
Zapomnij o tej znajomości i przestań bujać w obłokach.
Potem, być może, jeszcze do ciebie napiszę. Teraz troszkę się spiesze.
Głowa do góry.