Jak zapomnieć o koledze z pracy? - Netkobiety.pl

Odpowiedz sobie na pytanie jak chciałabyś aby zareagował Twój mąż gdyby był w takiej sytuacji jak Ty teraz....
Poza tym jeśli macie problemy łóżkowe z mężem to może warto skupić się na tym jak ich się pozbyć? Masz w ogóle jakąś pewność, ze z tym nowym panem takich problemów nie będzie? Nie masz żadnej. Pan póki co uśmiecha się tylko do Ciebie. Myślisz, że będzie chciał brać na swoje barki związek z kobietą, która ma dziecko? Uśmiechy i motylki w brzuchu to jedno, a podjęcie dojrzałej decyzji o pakowaniu się w taki związek to drugie. Motylki miną i przyjdzie życie codzienne. Pytanie czy warto niszczyć rodzinę dla tych chwil. Uważam, że powinnaś się skupić na mężu i rodzinie, podjąć jakieś działania razem z mężem, aby było "jak kiedyś." zamiast skupiać się na fantazjach o człowieku, którego tak na prawdę nie znasz.

A co ma dać w sytuacji Autorki, odpowiedź na to pytanie? Rozumiem, że chodzi o zamiecenie pod dywan jej potrzeb, bo ważniejsze jest samopoczucie męża.

Szczerze to samo nie przejdzie. Albo dasz temu upust i pójdziesz z kolegą do łózka (tylko z tego mogą być problemy), albo np. zmienisz pracę.

Jak pracować na problemami w małżeństwie, gdy nie można powiedzieć o tych problemach? Myślisz, że np. lekarz postawi dobrą diagnozę i zastosuje dobre leczenie, gdy nie powiesz mu co ci dolega?

A co stoi na przeszkodzie, żeby porozmawiali? Dlaczego nie mogą  mówić o problemach?

Czyli z mężem macie kryzys, z którym radzisz sobie w ten sposób, że znalazłaś sobie poza związkiem obiekt westchnień i odpływasz w myślach?
Jak myślisz dokąd to Ciebie doprowadzi?

Jesli kiepsko wam sie rozmawia to moze sprobuj jakas kolacje, troche winka, rozluznij atmosfere skoro oboje nie potraficie z mezem rozmawiac....
Wyobraz sobie krok dalej : odplyniesz z kolega, dowie sie mąż, rodzine rozwalisz, rozejdzie sie wasz romans po pracy... chcesz tego??

Jeśli dobrze zrozumiałam, to z wypowiedzi Autorki wynika wręcz, że tam problemem nie jest, że im coś nie wychodzi, ale że tego seksu zwyczajnie nie ma.

Mamozuzi, w takiej sytuacji zrobić można naprawdę wiele, ale też zamiast biernie czekać, najpierw trzeba samemu (tutaj: samej) wyjść z inicjatywą, postarać się, w efekcie sprawić, żeby w sypialni coś zaczęło się dziać.

Bo wiesz, łatwiej jest zacząć coś od nowa, niż podjąć wysiłek naprawy czegoś, co już istnieje.

Możesz wyjść z inicjatywą w ciągu dnia, szeptać jakieś pikantne teksty, nastrajać was na seksy. Tylko czekaniem w łóżku nie ożywisz życia seksualnego.
Pogadaj szczerze z mężem czego brak, czego oczekujesz. Coś was połączyło, skoro jesteście małżeństwem.

Mi to wygląda trochę tak że Ty masz oczekiwania w stosunku do męża, mówiłaś mu że brakuje Ci spontaniczności, ale przecież Ty jesteś nieśmiała, więc na niego spada odpowiedzialność żeby było fajnie, tak jak Ty sobie wymarzyłaś. Mąż odczuwa presję i sobie z nią nie radzi...
Co do ostatniego zdania, żeby nas pewne rzeczy w życiu spotkały - czasem trzeba im pomóc, nie wystarczy tylko oczekiwać aż same się pojawią...

Aż dziw, że nikt nie zwrócił na to uwagi. Może mnie od czci i wiary odżegnacie, ale od zawsze powtarzam, że budowanie rodziny z pierwszym poważnym partnerem w życiu to gwarancja problemów. Sorry, ale taka jest prawda. Żeby się zdecydować na wspólne życie z kimś, trzeba mieć jakiekolwiek porównanie. Inaczej po kilku latach wspólnego życia okazuje się, że są inne schematy związków, inne cechy partnerów, inne bodźce emocjonalne/seksualne, etc.
Idź na zakupy do wielkiej galerii handlowej. Kup jakąś szmatkę w pierwszym sklepie do którego wejdziesz. A potem nie rezygnuj z zakupów i obejdź wszystkie pozostałe sklepy. Uważasz, że nic więcej już Ci się nie spodoba?

Opisałeś mechanikę na której działa tinder, czyli, a może z kolejnym swipem trafi się ktoś lepszy od tego Mietka z którym aktualnie piszę. W części przypadków takie coś kończy się po prostu źle, ale nie mówię, że to jest złe. Wszystko jest dla ludzi. Według części psychologów to nie jest dobre.
Jak ja lubię powtarzać ludzie są różni. Podstawa to rozmowa, zadawanie pytań, szczerość.
Jak osoba podoba mi się fizyczne, duchowo nawiążę z nią jakąś więź to nie idę dalej szukać w galerii lepszej wersji, a zajmuję się obecną.
Jak coś się psuje w relacji to próbuje naprawić, a nie idę szukać, nowej lepszej partnerki.

Mówisz o porównaniu. Spoko, ale wiele osób nie ma do czego porównywać, bo spora część przeszłości to same toksyczne relacje. Zresztą jak ktoś nie ma takiego zaplecza to od tego mamy fora, grupy dyskusyjne, terapeutów.
Ważna jest świadomość samego siebie. Zdefiniowania samego siebie.

Ja jestem zdania, że jak ktoś ma ciągoty do skoku w bok to po prostu taki jest i tyle. Absolutnie nie oceniam, to ludzkie. Ważne aby znaleźć partnera któremu to pasuje, który to rozumie.
Niezależnie ilu by miał partnerów przed czy związków i tak go będzie ciągnąć do innych ludzi. Ważne aby przy tym nie ranić partnera. Nie każdy zrozumie skok w bok jako coś normalnego.

Nie zaprzeczam.
Jakby tak było to świat byłby za piękny Nie, nic nie gwarantuje. Wystarczy popatrzeć na wątki na forum, gdzie kobiety wpadają z toksyczności w toksyczność. To gwarantuje dopiero świadomość którą można mieć i bez związków.
Od tego czy się tkwi w toksycznym związku czy nie są również przyjaciele, fora, grupy, terapeuci. Dlaczego ludzie sądzą, że w takich sytuacjach są sami jak palec? Wystarczy przełknąć dumę i zapytać/pójść po pomoc.

Myślę, że to działa inaczej i albo ktoś zna siebie, swoje potrzeby, więc wie czego potrzebuje albo nie zna siebie, szuka sam nie wie czego i patrzy, gdzie trawa jest bardziej zielona. Można mieć i 10 partnerów, ale nie wyciągnąć z poprzednich relacji wniosków albo bardzo niewiele i dalej być w tym samym miejscu albo niewiele dalej, co się było 10 partnerów wcześniej, nie wiedząc czego się chce i szukać nie wiadomo czego i kogo dokładnie.

Poza tym zauważ, że przy osobach zdradzających często przewija się motyw jak to oni szukają swojego szczęścia i oczekiwania, że ta nowa osoba odmieni w cudowny sposób ich życie na lepsze. Co niestety tak nie działa. Albo ktoś potrafi być szczęśliwy sam ze sobą i sam potrafi odmienić swoje życie na lepsze, jeśli czuję taką potrzebę albo nie i szuka, żeby mu inni robili w życiu nieustającą imprezę, święto, itp. Problem jest w tym, że kogoś takiego nigdy nie znajdą. To są nierealne marzenia, których nikt nie będzie w stanie spełnić, chyba że to życie będzie bardzo krótkie.

Nie ma takich ludzi.

No bez przesady, to nie jest fizyka kwantowa, żeby określić swoje pragnienia i potrzeby. Kto ma człowieka znać lepiej niż on sam?