Moi rodzice nie są już razem - proszę o pomoc...

trochę chore jest to, że dzieci cierpią przez błędy rodziców. rozumiem, ze Twoj brat jest młodszy ?
niestety nie mozesz zrobić nic. to są sprawy między nimi. jedynie mozesz wspierać mamę jak tylko potrafisz. a z tatą.. pewnie masz ogromny żal do niego, ale nie zrywaj z nim kontaktu.

Tylko ciężko jest nie ingerować gdy mama raz ciągle pytać co u ojca a raz zakazuje mi się z jego cala rodzina spotykać,
kolejną rzeczą jest że wszystkie listy wszystkie pytania wszystkie wiadomości idą przeze mnie
I tak, mój brat jest młodszy.

A co zrobić z bolem spowodowanym przez ojca? jak pogodzić się z tym ze ma inna o 6 lat ode mnie starszą skoro brzydze się nim nie umialabym na niego spojzec  a za razem nie chce go stracic? jak poradzic sobie z ta całą sytuacją skoro jestem przez rodzicow w nia wplatana mimo woli..

Ja bym ojcu nigdy nie wybaczyła... nie dlatego, że znalazł kochankę tylko dlatego, iż cały czas kłamał

Matka wie o kochance dlatego tez jest wrogo nastawiona w stosunku do mnie i brata ze my tez ja zostawimy..
ale wszystko ma swoje granice i macie racje ze nie może mną manipulować tylko dlatego ze chce odizolować nas od ojca, tylko to jest dziwna sytuacja i ciężko mi się w tym odnaleźć stało się to tak szybko ze nie nadążam.Chcę dobra dla każdego dla obojga rodziców i brata ale pytanie czy mi to wszystko odpowiada. W dalszym ciągu jestem za granicą w pracy i w środę dopiero wracam do domu. Nie spotkałam się z mama oko w oko i nie rozmawiałam jeszcze o tej zdradzie ojca, tak samo nie widziałam się z ojcem. Bardzo się boję powrotu, mam bardzo wrażliwy charakter i wszystko bardzo przeżywam. Chłopak mnie ciągle wspiera ale to nie zmienia nic. Minęło 1,5 miesiąca odkąd się dowiedzieliśmy że ojciec ma inna, a boli tak samo. Myślę że w najbliższym czasie gdy nie dam rady sobie z ta sytuacją, skorzystam z pomocy psychologa. Myślicie że to dobry pomysł? Korzystała któraś z jego porad?

Jeśli uważasz, że to potrzebne, idź do psychologa, ale przypuszczam, że kiedy wrócisz, spojrzysz na to z innej perspektywy. Teraz nerwy biorą górę. Nie rozmawiałaś jeszcze właściwie z ojcem, może uda ci się z nim dojść do porozumienia.

Bądź stanowcza także w stosunku do matki, podkreśl, że nie opowiadasz się po żadnej ze stron, oboje są twoimi rodzicami, tak szczerze mówiąc, twoja matka zabraniając tobie i bratu kontaktów z ojcem łamie prawo, oczywiście włściwie to mam na myśli twojego brata, bo ty jesteś pełnoletnia.

Co do ultimatum - nie ma znaczenia, czy rodzice są w trakcie rozwodu. To prosta sprawa, po prostu mówisz, że ojciec może robić co chce, to jego życie, ale nie chcesz bezpośrednich spotkań z tą kobietą. Trudno to nazwać ultimatum, masz do tego prawo, ojciec nie może cię do tego zmuszać. Spotkania z ojcem to nie spotkania z kochanką, masz prawo do intymności w relacjach z ojcem. Obca kobieta będzie ku temu przeszkodą, szczególnie, iż nie czujesz do niej sympatii (delikatnie mąwiąc). Twierdziłaś, że jesteś bliska ojcu, więc raczej cię zrozumie. Jeśli będzie naciskał na to, byś tę kobietę poznała, powiedz, że teraz nie chcesz, że być może to przyjdzie z czasem, ale teraz nie czujesz się na siłach.

Zgadzam się z tym, weź sobie wypowiedz annasweet do serca

Musisz zacząć żyć własnym życiem, mamę wspierać psychicznie, rozmawiać, na trudne tematy mówić "oj mamo przestań, już to przerabiałyśmy, zacznijmy żyć normalnie, jak córka z mamą" wiem, że to ciężkie słowa. Sama wychowałam się z rodzicami alkoholikami, codzienne kłótnie do 4 rano - moi rodzice od roku nie piją (jak na 20 lat picia dobrze im idzie). Wszystko może się zmienić, głowa do góry!!

Naprawdę zmotywowałyście mnie i podniosłyście na duchu. Teraz bardziej boję się spotkania z Ojcem. Ale sądzę że mimo wszystko nie jestem gotowa by się z nim wgl spotkać. Muszę najpierw ustabilizować sytuację w domu. Szczerze mówiąc to wgl nie wiem jak będzie wyglądać nasz kontakt. Bardzo mnie zranił, ale otworzyło mi to oczy i teraz wiem że każdy ma dwie twarze.. Moje jedyne wsparcie to chłopak, mimo że się stara to mało. Stałam się nieufna w stosunku do ludzi, nie uważam tego na dzień dzisiejszy za wadę. Pogubiłam się ale jestem dobrej nadziei , mimo że się boję.

pewnie twoja mama wiedziała o kochance swierza...
pewnie ukrywała to przed tobą i bratem, bo miała nadzieję, że twój tata sie opamięta i zostanie z wami
może dawała mu szansę
może walczyła o waszą rodzinę

zobacz, wieszałas na niej psy, 'stawiałaś ją do pionu" - a ona nie zdradziła ci tego, co wiedziała, albo co podejrzewała ze strony waszego ojca
to dobrze o niej świadczy

teraz oczywiste jest, że jest emocjonalnie rozdarta
fakt, że zabrania wam kontaktu z rodziną ojca może wynikac z jej złości - czy nie podejrzewasz czasem, że może babcia wiedziała o kochance taty (mieszkał tam...) i go kryła???
pewnie wszystko ma swoje przyczyny
emocje twojej mamy są uzasadnione
szanuj jej, ale oczywiście nie pozwól jej na podejmowanie decyzji za ciebie..
ty tez masz emocje i masz do nich prawo
ojciec powinien wiedzieć, że czujesz się zdradzona i oszukana przez niego - że nie spodziewałaś się po nim, że będzie nieuczciwy i będzie miał kochankę...
powiedz mu, że to zachwiało twoją wiara w związki i masz prawo być teraz rozząlona
dziewczyny mają rację, że masz prawo odmówić kontaktów z kochanką
mogłaby być, kurna twoją starsza siostra... brrrrr
opiekuj się bratem

teraz mama jest w totalnym dołku
a wy macie siebie - tylko ty i on rozumiecie, co czujecie

powodzenia
szanuj swoje uczucia i swoje potrzeby
nie daj soba manipulowac

moja koleżanka mówi - jak nie wiesz co zrobić, położ się na podłodze, wycisz i posłuchaj serca.. ono odpowie ci najlepsze rozwiazanie.

End_aluzja, To nie jest tak, że facet ma kochankę i już jest skazany na ogień piekielny! Zauważ może, że piszemy z córką tego mężczyzny, nie z jego żoną! Od kiedy to romans ojca ma całkowicie przekreślać kontakty z córką? No? Od kiedy?
Relacje rodziców inna sprawa, związek emocjonalny z rodzicami - inna.

Być może jako zdradzona widzisz nader wypaczony obraz tejże matki, jako nieledwie cierpiętnicy, pragnącej do końca swych dni być kapłanką domowego ogniska, a tu... Według ciebie wiedziała, wciąż czekała, podsycana nadzieją, gaszona lękiem, chroniąca dzieci przed obnażeniem potwornej prawdy...
Ja uważam, że to nieprawda. Poczytaj sobie posty swierzej dokładnie, spójrz na mamusię sceptycznie, teraz jest manipulantką, egoistką. Naprawdę twierdzisz, że z cudownej, kochającej kobiety zrobiła się taka osoba? A może ona też ma dwie twarze, co?

A tak w ramach dygresji: nie wszyscy ludzie zdradzający współmałżonków zasługują tylko na wykluczenie ze społeczeństwa! Nie można ich szmacić na dzień dobry, bywa różnie, przyczyny są różne, to też bywają ludzie którzy kochają, pomagają, rozumieją. Może na bok stereotypy?
Człowiek, który zdradza, też może być skrzywdzony!!!
Kłamać każdy potrafi jeśli trzeba. Bywają ludzie ciężko chorzy, którzy latami ukrywają chorobę, kłamią, by nie krzywdzić bliskich. Czy ich też trzeba deprecjonować, ponieważ nauczyli się kłamać jak z nut?
Bynajmniej nie porównuję chorego ze zdradzającym, chcę tylko wytłumaczyć, że umiejętność kłamstwa to nie żadna wada.

Powiem tak całkowicie zgadzam się z annasweet, podpisuję się dwiema rękami. To naprawdę dobre rady. Ojciec to ojciec. Przykre jest tylko, że Twoja matka nie rozumie jaka jest granica pomiędzy sprawami ich małżeństwa, a sprawami Twoimi z ojcem.

Masz prawo być "egoistyczna", a Twoja matka nie ma prawa wymagać od Ciebie konkretnych zachowań.

Przypuszczam, że ta twoja "wina" to fakt, że byłaś z ojcem związana emocjonalnie bardziej niż z matką. Ale na zdradę nie miałaś wpływu. Zapamiętaj to. Może dziś, pod wpływem emocji, wydaje ci się, że powinnaś lepiej oceniać matkę, trzymać wcześniej "jej stronę", ale to totalna bzdura.

Nie wiem, czy związek twojego ojca się rozpadnie, nie takie różnice wieku się zdarzają. Jednakowoż podejrzewam, iż twój tato pierwotnie traktował to jak przygodę, a później się zaangażował. Warto, by zadał sobie pytanie, czy ona też się zaangażowała.

Jak już powiedziałam, wyrzuć z siebie wszystkie swoje wątpliwości podczas spotkania z ojcem, jeśli potrzebujesz - płacz, nie bój się emocji. Jeśli nawet zawiedziesz się na ojcu (chociaz mam nadzieję, że tak nie będzie), przekazanie mu twojego punktu widzenia pomoże ci bardziej, niż jakakolwiek rozmowa z przyjaciółką, chłopakiem, matką...

Zrób wszystko ze swojej strony, by zmyć te ogromne rysy na waszych relacjach. A tym właśnie będzie szczera rozmowa, bez świadków, nie przez telefon, patrząc mu w oczy. A co zrobi ojciec?Okaże się.

Akurat z dwoma twarzami się zgodzę, ostatnie dwa tygodnie były dla mnie koszmarne. Wierzę, że ludzie mają dwa oblicza, po tym co mi się przydarzyło już nie będę nigdy taka sama i zawsze będę na wszystkich inaczej patrzeć.
Dasz radę na pewno!
Głowa do góry!! Ulży Ci po rozmowie, zobaczysz <przytul>

Cześć. W sumie też zauważyłam że zachowujesz się jak rodzic twoich rodziców. Masz poczucie winy że oni się rozstali ?! O co tu chodzi?
Pozdrawiam.

Cześć. Ja ci coś tam doradziłam, ale to zostało skasowane, nie wiem czemu...albo tego nie puściłam w eter...w każdym razie....w każdym razie, po prostu chce coś napisać, dać jakiś znak, że Cię czytam i staram się altruistycznie Ciebie zrozumieć, twój problem. Napisałaś swój mail swierza1@tlen.pl w niku, co tym bardziej podkreśla fakt, by do Ciebie pisać i z tobą "rozmawiać", przy okazji dzięki temu nabieram dystansu do własnych problemów i spraw, które wyolbrzymiam albo za bardzo nad nimi marudzę, podczas gdy mogłabym robić wiele innych ciekawych rzeczy. Pozdrawiam