rozstanie czy trwanie dla dobra dzieci?

Powodów Twojej obojętności może być milion. Terapia? Jak najbardziej.

Czy myśląc o zdradzie, masz już kogoś konkretnego na myśli? Czemu pytam... bo to by wiele wyjaśniało. Zmęczona problemami, poznajesz kogoś, kto Cię fascynuje. Pożycie małżeńskie nie do końca jest udane, więc naturalnie jesteś spragniona czułości.
Masz zbyt wiele pretensji i żalu, żeby otworzyć się na męża, więc myślisz, że ktoś (ten nowy) da Ci to, czego potrzebujesz. nic bardziej mylnego.

Przemyśl sobie tę terapię. Rozstać się zawsze zdążycie. A zdrady nigdy nie cofniesz.

w twojej wypowiedzi przoduje slowo NIE
jestes na przeciw zmianom bym powiedziala.
zyc w zwiazku i miec facetow na bok...sama pomysl? to jest glupie:)
jedyna sluszna decyzja to albo sie rozstac albo byc razem
do powodzenia terapi potrzebne sa twoje checi.
pomysl ze terapia moze pomoc mezowi zrozumiec ciebie wiec moze poradzicie sobie, w najgorszym przypadku bedziesz miala swiadoosc ze zrobilas wszytsko dla waszego zwiazku.

ze strony praktycznej, wyobrazasz sobie rozstanie??
podzial majatku, utrzymanie sie, zajmowanie sie dziecmi??

aha - no i nie dziwie sie ze zaczal sie 'cisnieniowac' jak powiedzialas mu: 'badzmy razem dla dzieci ale w kazdej chwili moge znalezc kogos innego i spac z kims innym'. No przeciez to bardzo dobrze o nim swiadczy ze tak sie zachowal! Tzn ze jest normalnym czlowiekiem, a no ty tutaj jakbys zapomniala to dzieciach nawet, o nim (paradoksalnie) a ponioslo cie szalenstwo jakies, chec szalonego 'szczescia'. No bo nie powiesz mi ze to jest normalny uklad i zdrowa sytuacja dla dzieci, kiedy jest mamusia i tatus a mamusia sypialaby z kims innym, a tatus tez bylby zadowolony i w ogole byloby wszystko git???

Suppi,
moim zdaniem Twój problem polega na tym, że niezbyt dobrze rozumiesz co to znaczy normalne, stabilne i w sumie bezproblemowe życie. To moim zdaniem zresztą bardzo powszechny problem wśród kobiet. W związku po kilku latach jest przede wszystkim przyjaźń i kumplowanie się. Oczekiwanie czegoś więcej jest niedojrzałością. Zasadnicza częśc kobiet w Twojej sytuacji uznawałaby, że ma fajne życie, stabilną sytuację rodzinną i dobrego męża, którego kocha. Tobie brakuje uczucia. Nie wiem czy to jest powszechne, ale przeprowadziłyśmy kiedyś w grupie kilku koleżanek - mężatek ze stażem od 8 lat w górę dyskusję na temat tego co czujemy do swoich mężów. Każda z nas opisywała w bardzo podobny sposób swoje życie i relację z mężem, bo też każda ma raczej dobre i stabilne życie. Natomiast bardzo różnie opisywałyśmy swoje uczucia względem męża. Jedna z koleżanek opowiadała, że swojego męża kocha strasznie i poszłaby za nim w ogień, inna jako ojca swoich dzieci, który tworzy z nią dobrą parę do opieki nad maluchami, jeszcze inna jako swojego przyjaciela, choć nie odczuwa w stosunku do niego jakiś szczególnie głębokich uczuć damsko-męskich. Ale mimo to ta ostatania koleżanka nie rozpaczała, nie zastanawiała się czy być z mężem czy nie być, zostawić go, zdradzić, poszukać porywu serca. Ona po prostu uznawała, że tak wygląda dorosłość, a jej sytuację od naszych sytuacji różni tylko to, że nie umie z siebie wykrzesać emocjonalnie niczego więcej. Przez chwilę nawet utrzymywała, że te z nas, które mówiły jak strasznie kochają mężów po prostu się oszukują, albo są nieco inaczej skonstruowane emocjonalnie i skłonniejsze do większych uczuć. I coś w tym jest. Wszystkie małżeństwa były podobne i sytuacje życiowe podobne. Podobne były też relacje z mężami. Cała różnica zawierała się w uczuciach, jakie potrafimy z siebie wykrzesać.
Gdybyś rozejrzała się po swoich rodzicach i ich znajomych, rodzinie itd. To sądzisz, że wszystkie małżeństwa są wynikiem wciąż trwajacej wielkiej miłości? Przypuszczam, że większość z nich to efekt kumplowania się, przyjaźni i przyzwyczajenia. Nie rozumiem, choć takich historii jest pełno, dlaczego takie małżeństwa uznaje się za złe? Dlaczego znudzonym wspólnym życiem kobietom radzi się rozwody, rozstania itd. Moim zdaniem, choć może zostanę zakrzyczana. Ty masz zbyt wielkie oczekiwania i nie rozumiesz po prostu, że tak dokładnie wygląda życie. Pozwól sobie na odrobinę szaleństwa, rozstan się z mężem, zwiąż z kimś innym i odkryj, że za 10 lat będziesz w dokładnie tym samym miejscu. Jak dla mnie znudzenie i brak jakiś szczególnych emocji w stosunku do męża to strasznie słaby powód do rozstania. Małżeństwo to jednak naprawdę coś trochę poważniejszego niż chodzenie. A tym bardziej małżeństwo z dziećmi, tym bardziej, ze sama piszesz, że mąż to dobry ojciec. Naprawdę w życiu rzadko można mieć wszystko, więc może naucz się cieszyć tym co masz. dlatego popieram poprzedniczki i proponuję terapię, ale moim zdaniem wymagasz jej w dużej mierze Ty, a nie Twoje małżeństwo.
Pozdrawiam

Hej, dzieki wielkie za konstruktywne odpowiedzi, bardzo to doceniam.

To, ze zaproponowalam mu taki 'uklad'(brzmi idiotycznie) bylo nie tylko wynikiem tego, ze z egoistycznych pobudek chcialam jak mowicie sprobowac 'szalonego szczescia'. Wiele razy w klotniach on sam mowil o rozstaniu i zawsze podkreslal, ze gdyby nie dzieci to dawno bysmy nie byli razem. Wiele razy tez mowil ze 'musimy sie rozstac'na co ja bylam obojetna, bo jestem racjonalistka, zdaje sobie sprawe, ze to nie jest pstrykniecie palcem i o! jestesmy sobie osobno i nagle wsyztsko uklada sie idealnie. Myslalam, ze on tego na prawde chce i tez do mnie nic nie czuje! Co zreszta sam w klotniach mi mowil. Kiedy wiec przyszedl moment kiedy sama zaczelam sie zastanawiac nad rozstaniem powaznie, on jakby sie tego przestraszyl. Teraz okazuje sie, ze to jego gadanie wczesniejsze bylo najwyrazniej po to, zeby mnie wystraszyc, zaszanatazowac emocjonalne? Tak jak pisalam wczesniej, zbywalam te przykre slowa, bo wierzylam , ze cos sie jeszcze da naprawic i ze trzeba byc razem dla dzieci. Teraz natomiast kiedy ja sama przestaje w to wierzyc okazuje sie, ze on mnie jednak kocha. Szkoda, ze nie myslal o tym jak to okazac przez ostatnie 2 lata...
co do zarzutu, ze mam 'za dobrze' to faktycznie pojawiaja sie takie opinie wsrod moich niektorych znajomych dla ktorych moj partner przy ich , sorry za okreslenie, wiesniakach w stylu 'baba ma robic to czy tamto...' to na prawde zloty facet. Oczywiscie wazne jest tutaj do czego chcemy rownac, do dolu czy do gory? Znam mezow, ktorzy pomagaja w domu i przy dzieciach I dbaja o partnerke.
Tak jestesmy skonstruowani, ze dazymy do idealu. Potrafie zaakceptowac wiele jego wad, ale nie te przez ktore moje uczucie do niego wygaslo. Np wazna czescia mojego zycia jest zycie socjalne. Lubie spotykac sie z ludzmi, spedzac czas z dziecmi, itd...On nie potrafi nawiazywac znajomosci. Potrafi byc blyskotliwy, zabawny,itd, ale nigdy z tego nie wynika nic wiecej, ludzie postrzegaja go jako egocentryka i to zawsze ja musze wszystko nakrecac. Mi to przeszkadza, bo chcialabym zeby on mial swoje grono znajomych, kolegow z ktorymi spedza czas,itd..Moze pomyslicie, ze wymyslam, ale ma to duzy wplyw na to jak postrzegam jego meskosc. Kolejna rzecz to dbanie o kobiete. U niego wyglada tak ze mowi po przyjsciu ' o, mialem Ci kupic kwiatki ale zapomnialem karty..' - to u niego liczy sie jako 'dalem jej kwiaty' i na jakis czas ma z glowy. To jest moze smieszne, ale pomyslcie, ze po 5 latach zwiazku, ja nie mam nawet glupiego symbolicznego pierscionka. To tez wplywa na to jak postrzegam jego meskosc. Nie jest tez o mnie zazdrosny doslownie w ogole.
Ja wiem, ze przy problemach typu 'maz mnie bije, nie daje kasy' to wyglada wrecz zalosnie. Ale w dalszym ciagu nie poradze nic na to, ze go nie kocham a co gorsza przez te lata traktowania zwiazku organicznie do granic mozliwosci, nie widze w nim faceta.
Myslalam tez nad tym o czym pisze powyzej Krynolina ze moze tak wyglada normalne zycie...Ale normalnosc to pojecie wzgledne...Mi jak na razie ciezkko pogodzic z tym, ze w wieku 27 lat jestem skazana na brak milosci przez reszte zycia.

Moim zdaniem powinnaś spróbować terapii. Porywy serca charakteryzują początki zauroczenia, moim zdaniem każdy związek po pewnym czasie przeradza się w bycie razem, we wzajemny szacunek i zrozumienie.
Ja Ci bardzo zazdroszczę, bo właśnie podjęłam decyzję o rozwodzie - mój mąż (13 lat razem, 8 po ślubie, 3 dzieci), nie zajmuje się niczym. Ani dziećmi, ani domem, ani zarabianiem. Ja opiekuję się dziećmi i domem, nie pracuję, mam na życie od 4 do 8zł dziennie, zależy czy kupię mleko czy nie. Mój mąż mnie wyzywa, obraża, szarpie i oskarża mnie o to, że jestem z nim tylko dla kasy (?!) cokolwiek ma to oznaczać. Na Twoim miejscu robiłabym wszystko, żeby związek przetrwał, bo faceta, który dba o dzieci i dom to dzisiaj chyba ze świecą szukać..
Pozdrawiam i życzę powodzenia!

W sumie trudno cokolwiek doradzić, bo większość osób napisze Ci "na tym polega małżeństwo, nie ma już motyli w brzuchu tylko przyjaźń, dorośnij" (w sumie uważam podobnie), ale co z tego, skoro Ty  nie chcesz juz z nim być? Pomysł z romansami na boku, ale wspólnym życiem (dla dobra dzieci?!) jest idiotyzmem. Dzieci nie są głupie i pokażecie im spaczony obraz rodziny, gdzie zdrady są ok.

Uważam tak jak ktoś wyżej, że zostawisz męża w poszukiwaniu miłości, a prawdopodobnie za 5 lat będziesz w tym samym miejscu co teraz.
I być może skończy się na tym, że co 5 lat będziesz zmieniać partnera w nieustannym poszukiwaniu motyli w brzuchu.

Z drugiej jednak strony - życie u boku kogoś, kto zupełnie nie jest dla Ciebie męski, z kim seks nie jest chociaż trochę przyjemny (a jest chyba wręcz odpychający, jak zrozumiałam), do kogo nie masz ochoty się przytulać i kto nieustannie Cię wkurza, nie ma sensu, zwłaszcza w tak młodym wieku.
Przed Tobą trudne decyzje i właściwie nikt Ci nie pomoże ich podjąć.

psycholog wystarczy jeżeli to jedynie jej "problem" a że jest to małżeństwo, problem zawsze jest po oby stronach. więc lepiej udać się wzajemnie do niego.
W takich sytuacjach najbardziej zawsze cierpią dzieci...

Niech sobie autorka będzie dowolnie niedojrzała i znudzona monotonią życia małżeńskiego, niech sobie szuka adrenaliny i mocnych wrażeń. WOLNA wola...
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ponosi z racji powołania na świat dzieci. CÓŻ one winne, że rodzic(e?) niefrasobliwi?
Zdaje się, że dzieci TEŻ mają uczucia?

Profilaktyka jak najbardziej! Oczywiście, że lepiej zapobiegać niż leczyć, ale u was już chyba za późno na profilaktykę.
suppi odnoszę wrażenie, że Ty już podjęłaś decyzję.  Już postanowiłaś, że z mężem się rozstaniesz, bo jesteś tak mocno na "NIE", nic do Ciebie nie dociera, koniecznie chcesz nas tutaj przekonać, że tak masz rację, nic dobrego Cię już z tym człowiekiem w życiu nie spotka, a tak naprawdę usprawiedliwiasz się sama przed sobą. I czekasz. Czekasz, aż ktoś Ci napisze: "tak, masz rację, Twoje życie z nim to beznadzieja, zasługujesz na coś lepszego", żebyś bez wyrzutów sumienia mogła rzucić się w wir ekscytujących wrażeń w ramionach nowego kochanka.

Czy chociaż raz zadałaś sobie pytanie: co ja mogę zaoferować mężowi, który się stara??
Nie, tylko skreślić, wyrzucić stare, niepotrzebne uczucie, jak śmieć, bez żadnej walki, chęci naprawy.

Rób jak uważasz, ale UWAŻAJ JAK ROBISZ.

Ja rozumiem autorkę tematu. Miałam podobnie. I też miałam "wszystko", tylko co z tego skoro nie byłam szczęśliwa. Fajnie jest jak miłość przeradza się w "dojrzałą miłość", ale nie zawsze tak jest. Chodziłam do psychologa i niestety to potwierdził. Zycie jest tylko jedno i człowiek powinien być po prostu szczęśliwy [ jest to pojęcie względne - dla każdego oznacza ono co innego].  Jestem świeżo po rozwodzie, jestem sama, moja sytuacja finansowa się bardzo pogorszyła, ale mimo to jest mi dobrze - poczułam ulgę. Bycie z kimś dla dzieci, z przywiązania uważam za złe. Ojciec będzie zawsze w życiu dzieci i skoro jest dobrym ojcem to dalej nim będzie.

Uważam też, że pomysł z terapią jest dobry. Oboje zrozumiecie co naprawdę czujecie i będziecie wiedzieć, że zrobiliście wszystko co można było zrobić.  Lepiej zmarnować parę miesięcy na terapię i mieć pewność, że nie dało się uratować związku, niż zastanawiać się resztę życia co by było gdyby. I kiedy dzieci będą pytać wolała bym im powiedzieć, że wszelkimi sposobami próbowałam ratować związek, ale nie było możliwości, niż powiedzieć po prostu było mi źle - odeszłam.

kiedyśbyłam - podziwiam Twoje rozsądne podejscie, dojrzałość.
suppi, z Twoich postów wynika obraz męża :
-  była z nim szybka ale gorąca miłośc, szybko dziecko, dom.
Potem problemy materialne, spoowodowane nowym domem, negatywne podejście do drugiego dziecka w okresie ciązy potem zmiana o 180 stopni, kocha dziecko, pomaga, daje pieniadze, zajmuje sie dziecmi, pomimo kryzysu w Waszym małżeństwie chce wo nie walczyć, nie chce sie łatwo poddać, chce iśc na terapię par.
- Ty - w wyniku codziennych frustracji, zmęczenia, braku dbania o związek, zniecheciłaś sie do męża, wydaje Ci się nie atrakcyjny, niemęski, denerwuje Ciebie, wiesz już na pewno że nie odbuduje się uczucie do niego, chcesz związku otwartego dla dobra dzieci ( !!??!!) ,
Oczekujesz dojrzałej miłości, bliskości, przytulenia.

Nie widzisz sprzeczności w tym co piszesz ?
Oczekujesz dojrzałej miłości a odrzucasz faceta który jest, kocha, walczy o Ciebie, dba o Ciebie, pomaga, utrzymuje, a le odrzucasz go bo po 5 latach wspólnego życia w wyniku codziennych obowiązków znudziło Ci się przebywanie z nim, jest "niemęski" ( co to dla Ciebie znaczy - męski facet? ), - gdzie miejsce na dojrzałośc w Twoim zachowaniu ?
Chcesz otwartego zwiazku i tłumaczysz to dobrem dzieci - to jest dojrzałe, rozsądne by dzieci były w domu którego tak naprawdę nie ma, bo nie ma w nim rodziny ?
Niby zgadzasz się na terapie ale i tak wiesz jaki bedzie jej wynik - to jest dojrzałe podejście ?

Wiesz podziwiam Twojego męża i współczuję mu.
Niewielu jest facetów którzy po takim traktowaniu, nie machnęli by ręką i powiedzieli ... "baba  z wozu, koniom lżej",
i poszłoby używać życia.
Widocznie on kocha za bardzo... biedaczek.
Nawet bez seksu jest przy Tobie. Facet ma faktycznie nieźle porypane w głowie. Po co mu meczyć się z wiecznie niezadowoloną z niego "babą" ? Lepiej dać sobie na luź, olać, zostawić z dziecmi i samemu poskakac z kwiatka na kwiatek, beż żebrania o miłość u Ciebie....
Tacy najczęściej dostają do głowie, bo są za dobrzy, za dużo dają siebie innym którzy to traktują za oczywistość wykorzystuja.
Pewnie martwi się o dzieci, nie wyobraża sobie życia bez nich, bez Ciebie...
Jest tu taka "metoda bagsa" iluś tam kroków które powinien wykonać odrzucony.
Główne przesłanie - olej, nie odzywaj się, pokaż że potrafisz być szczęsliwy bez nie/niego, zajmij się sobą a nie innymi.
Pokaż mu je. Może zmądrzeje.

Niby wiesz że miłość to nie etap przeżywania motylków w brzuchu, niby oczekujesz dojrzałej m iłości ale jednoczesnie pragniesz faceta "męskiego", atrakcyjnego, ktory... no i co dalej ? chciałbys się przytulic, potem dobry seks ?
Przecież ten  niemęski, nietrakcyjny wspaniały ojciec chce przytulenia, seksu.
To Ty masz marzenia o kimś innym i proponujesz wolny związek w celu swobodnego polowania na facetów, byc moze któryś będzie nie tylko godny przytulenia i seksu aloe nawet zajmie sie jego dziecmi...
Horror..

Co dla Ciebie znaczy "dojrzała miłość" ?
Jakich elementów tej dojrzałej miłości, której oczekujesz, nie ma w Waszym małżeństwie.

Co możesz dla niej zrobić ?
Gdzie jest ten facet, o którym po 4 miesiącach znajomosci, wiedziałas że to jest ten który ma byc ojcem Twoich dzieci?
Czy to on się zmienił, czy Ty się zminiłaś ?

Szukająca "dojrzałej miłości" z męskim facetem.... czego Ci brakuje ?

Na koniec parafrazując :
" nie pytaj co mąż może zrobić dla Waszej rodziny, spytaj Siebie co Ty możesz dla niej zrobić"

No proszę bardzo tak jakbym czytał to co myśli i mówi moja przyszła była żona.Też oznajmiła mi ,że chce szczęścia i miłości ale nie ode mnie.No to niech buduje sobie to super szczęście.A do skwitowania Twoich odczuć i myśli mam tylko jeden cytat mojego porucznika z wojska "Przyszła wiosna i się w dupach poprzewracało".
Niektóre kobiety dałyby dużo żeby mieć męża który zajmuje sie domem,dziećmi i chce jeszcze naprawiac małżeństwo.No cóż jak ktoś wcześniej napisał tacy najgorzej dostają po dupie.

sorry, ale to, ze facet zajmuje sie dziecmi i domem na rowni ze mna to nie jest dla mnie jakies wybitne osiagniecie tylko ze wzgledu na to, ze ejst FACETEM. Sredniowiecz minelo, kobiety pracuja tak samo jak mezczyzni wiec mezczyzni maja pomagac w domu. A to, ze w zacofanej Polsce takie okazy zdarzaja sie rzadko i sa z miejsca wystawiane na oltarze za to, ze laskawie dbaja o SWOJE dzieci i o SWOJ dom to tylko efekt tej dziwnej mentalnosci.
Wspomnialam o tym wlansie ze wzgledu na dzieci a nie dlatego, ze uwazam, ze to wystarczy zeby faceta kochac. Oprocz takich prozaiznych rzeczy, ktore dla mnie sa normalnoscia chcialabym zeby istaniala miedzy nami jakas sfera uczuciowa i on niestety nie ma takiej potrzeby. chce zebysmy byli razem dla dzieci i po prostu boi sie tez moze zmiany. Nigdzie nie twierdze, ze to latwe zadanie i przeciez nawet nie podjelam decyzji. Dalej twierdze, ze szczesliwi rodzice to i szczesliwe dzieci, no wiec ja szczesliwa w tym zwiazku nie jestem i to widac.

Cieszę się, że tak to uszczegółowiłaś. Teraz jaśniej widać problem. Ten problem to niesprawiedliwość, nierównowaga w tym, co dajesz i co otrzymujesz. I oczywiście dzieje się to na poziomie nieświadomym.
Nie otrzymałaś od męża wsparcia "dawno temu", więc teraz jesteś "niemiła" i obojętna. Tak to sobie wyrównujesz, tylko że to pozbawia Cię szczęścia.
Na terapii wyjdzie to mniej więcej tak: czuję się skrzywdzona Twoją obojętnością na mnie, więc oczekuję zadośćuczynienia. I wynegocjujecie na czym to zadośćuczynienie ma polegać.
Ale można zrobić coś szybciej.
Wybacz mu.
Znajdź stronę Instytutu Radykalnego Wybaczania, pobierz Arkusz Wybaczania i wypełniaj, aż Ci przejdzie poczucie krzywdy. Wielokrotnie. Do skutku.

Z terapii nie rezygnuj. Poczytaj o metodzie ustawień rodzinnych Hellingera, może to będzie dla Was jeszcze skuteczniejsze niż tradycyjna, długotrwała terapia. A może nie.

Zaś co do poczucia bycia szczęśliwą - szkopuł tkwi w tym, na co kierujesz uwagę. Jeśli będziesz skupiona na tym, co przeszkadza Ci być szczęsliwą, będziesz się czuła nieszczęśliwa. Poszukaj tych drobnostek, które sprawiają, że uznajesz dzień za udany: smak kawy, śpiew ptaków, uśmiech dziecka, zajmujący film...

hej
1. przychodzą kłopoty sielanka trwać nie może. ciąża. on proponuje aborcję. jaki to wpływ miało na  twoje postrzeganie męża. poddał się, nie podołał, może to tak zmieniło twój stosunek do niego.

2. jak chcesz by był bardziej męski to nie pozwalaj na 10 min zbliżenia, pokaż mu że jesteś jego kobietą i popracuj nad charcami w łóżku. doda to wam energi i może skoncentruje ku sobie

a....męża ktory dobrze się dziećmi zajmuje to naprawde ze świecą szukać. większość robi  cały dzień, pomaga żonm w obowiązkach domowych procent niewielki ale dzieci.... oj faceci zarobieni to do odpoczynku