Wiecie co jest gorsze od samotności gdy faktycznie nie ma nikogo koło Ciebie .? Mieć wszystkich na około a czuć że nie ma nikogo..
Zacznę od tego że gdy byłam mała straciłam dwójkę rodzeństwa , ciężkie do przeżycia ? prawda.?
Cieżko jest codzień wstawać ze świadomością że ja żyje oni nie.. Drugą sprawą jest fakt że mój najlepszy przyjaciel umarł mi na rękach , miał raka nie dali mu żyć.. Ale do czego nawiązuje .? Słyszałam teksty typu ,, powinnno Ci to pokazać jaką wartośc ma Twoje życie '' czy ,, Ciesz się ze Ty żyjesz '' . Ale powiedzcie mi z czego ja się mam cieszyć . ? Z tego że czuje się sama .? Całkiem sama..
A wokół mam kochającego chłopaka , rodzine , przyjaciół . ? Poodobno nie doceniam tego co mam..
Ale takie sytuacje wcale nie są łatwe, człowiek czuje wewnętrzne rozdarcie .. Chce życ , a nie może ..
Spowdziewam się komentarzy typu ogarnij się żyj , było mineło. Fakt mineło.. Ale nie we mnie..
Podobne tematy
- Paweł-1979
- Netchłopak
- Nieaktywny
To że czujesz się źle jestem w stanie zrozumieć ,kiedy odchodzą bliscy umiera też część ciebie, ale nie umieraj do końca i ty ,myślisz że ci wszyscy którzy odeszli, chcieli by widzieć cię w takim stanie? Otrząsnąć się z tragedii nie jest łatwo ale żadne słowa które usłyszysz lub przeczytasz nie postawią cię na nogi jeśli ty sama nie będziesz tego chcieć. Twoi bliscy też pewnie się zamartwiają widząc cię jak toniesz w smutku..
3maj się...
- oh!illusion
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Mówi się, że nieszczęścia chodzą parami - moje nie chciały się rozdrabniać, przyszły całym plutonem. Zbierz się do kupy póki jeszcze możesz. Ci, których straciłaś, nie mają już takiej szansy. Nie chcę tu robić licytacji kto przeżył więcej tragedii, ale uwierz mi, mam ich za sobą nie mało i paradoksalnie to kolejna śmierć uświadomiła mi, że czas się pozbierać. Niestety zdążyłam wiele przegrać, zanim się pozbierałam. Zamartwianiem się nikogo nie wskrzesisz!
- Tulawiedźmula
- Szamanka
- Nieaktywny
POWIEM Ci,że Cię rozumiem wiem jak się czujesz,nierozumiana przez wszystkich.Miałam tak po śmierci mojego pierwszego dziecka ,nie widziałam sensu życia nic mnie nie cieszyło , żyć mi się nie chciało ,próbowałam więc je zakończyć.Dziś cieszę się ,że mi się nie udało, bo mam dwoje cudownych dzieci i kochającego męża,ale ból po stracie i tęsknota zostanie z Tobą na zawsze.
To że czujesz się źle jestem w stanie zrozumieć ,kiedy odchodzą bliscy umiera też część ciebie, ale nie umieraj do końca i ty ,myślisz że ci wszyscy którzy odeszli, chcieli by widzieć cię w takim stanie? Otrząsnąć się z tragedii nie jest łatwo ale żadne słowa które usłyszysz lub przeczytasz nie postawią cię na nogi jeśli ty sama nie będziesz tego chcieć. Twoi bliscy też pewnie się zamartwiają widząc cię jak toniesz w smutku..
3maj się...
Twój post mnie szczególnie zainpisrował, a szczególnie to ,,Otrząsnąć się z tragedii nie jest łatwo ale żadne słowa które usłyszysz lub przeczytasz nie postawią cię na nogi jeśli ty sama nie będziesz tego chcieć '' Całkowicie sie z Tobą zgadzam , ale ja nie wiem czego chce , po tym wszystkim nie wiem już nic .. Przytłacza mnie przeszłośc , chcę wstać a coś ciągle ciągnie mnie w dół . Są rzeczy których nie mówi się nikomu ? może tylko gołym ścianom, w zimnym łóżku, pustym domu. Później nocy. Kiedy oczy na świat otwierają się bardziej. Pryzmat nijakości rozwiewa obawy. Marzenia gniją w obojętności potrzeb. A my przewracając je z boku na bok, istniejemy w słabej iluzji ich znaczeń.Boję się i żyję cicho płacząc..
- nieznajoma85
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ja myślę, że Ty już wiele wartościowych rad usłyszałaś od bliskich. Ale wydaje mi się, że chyba jednak sama sobie z tym nie poradzisz...
Czy myślałaś kiedyś o jakiejś terapii?
Pójść do specjalisty?