Status materialny faceta, jakie ma dla Was znaczenie?

Ja gdy poznawałam swojego partnera nie interesowałam się gdzie pracuje i ile zarabia. Nie interesowało mnie np. że ma na swoim kilka długów. Jesteśmy 5 lat i nadal nie ma dla mnie znaczenia ile zarabia. Liczy się tylko on i to jak czuje się przy nim.

Wydaje mi się, że masz rację, Im facet starszy tym więcej się od niego oczekuje. W sensie finansowym też. W końcu to ma być ojciec rodziny, samiec alfa itp

Takie ma znaczenie, że nie lubię spotykać się z mężczyznami zarabiającymi znacznie więcej ode mnie. Nie spotykałabym się też oczywiście z totalnym niedorajdą nie mającym i nie szukającym pracy.

Zarabiający znacznie więcej są problematyczni, bo będą proponować spotkania, na które nie mogę sobie pozwolić. Mam negatywne doświadczenia związane z mężczyznami proponującymi, że zapłacą nawet niewielkie kwoty (z wielkimi doświadczeń nie mam na Malediwy żaden mnie jeszcze nie zaprosił, a szkoda ;p): którzy, mimo że sami proponowali, czuli się z tego względu potem wykorzystani albo sądzili, że mam mają prawo cokolwiek ode mnie wymagać. Dlatego lubię płacić za siebie i przyjmuję zaproszenie tylko w wyjątkowych sytuacjach.

(Chociaż potrafię zrozumieć kobiety, które je przyjmują - w końcu mężczyzna za tą samą pracę dostaje średnio kilkadziesiąt % więcej niż kobieta. Nie wspominając nawet o znacznie wyższych kosztach na antykoncepcję oraz urodę - nigdy nie zrozumiem dlaczego podcięcie włosów kobiety jest droższe niż mężczyzny. Więc w sumie nawet ma to jakiś sens.)

Z niepracującymi/ nieedukującymi się nie spotykałabym się, bo mielibyśmy zupełnie różne priorytety a to kiepska podstawa związku.

Gdy się ma naście lat to najważniejsza u faceta jest uroda. Parę lat później już uroda+charakter. Gdy się ma więcej lat to wtedy pierwsze skrzypce gra charakter i status materialny jak ty to sam określiłeś. Jeżeli planuje się przyszłość z przedstawicielem płci przeciwnej to ważne jest by on dał radę utrzymać dom wspólnie z żoną bądź sam gdy żona zostanie bez pracy.

Jestem studentką, więc to mnie nie interesuje, ale to, że chłopak dorabia sobie na wakacjach świadczyć może tylko o jego zaradności. Jeżeli nie studiuje prace mieć powinien, a nie siedzieć w domu. Jednak nie zwracam na to na początku dużej uwagi. Jeżeli facet jest przed trzydziestką i nie pracuje to bardzo źle o nim świadczy.

Czy pieniądze naprawdę są tak ważne?

A co świadczy o jego zaradności?
Jeśli ma pracę, samochód, a np. mieszkania już nie, bo wiemy jakie są jego ceny.

Status materialny u faceta nie ma dla mnie najmniejszego znaczenia, może to dlatego że nie zamierzam mieć dzieci, ani brać ślubu, a utrzymać potrafię się sama.

Ufff, odetchnąłem trochę z ulgą.
Jeśli facet się dokształca, ma pracę, ale z awansem trudno, to chyba nie jest tak źle.
Czy faceci, którzy uczciwie pracują, dokształcają się, ale stanowisko nie zawsze mają perspektywiczne zostają skreśleni? Zaradni, samodzielni, inteligentni, ale praca zwykła bez kosmicznych dochodów, mają u Was szanse?

Toż mówię, że u mnie mają. Gorzej jak brak jakichkolwiek ambicji i chęci.Albo jak człowiek nic już nie robi, jest niezadowolony z pracy,pensji, ale nie szuka lepszej,tylko marudzi jakie to ma małe zarobki i jeszcze twierdzi, że nic sie ku lepszemu nie da zrobić.

FacetCzytelnik1981, mam wrażenie, że wszedłeś tutaj z przekonaniem, że jeśli facet nie pracuje na stanowisku prezesowskim, nie ma co najmniej pięciocyfrowej kwoty na koncie i nie jeździ najlepszym samochodem to jest w ogóle niewidzialny dla kobiet. To tak, jakby powiedzieć, że kobieta brzydsza od Megan Fox (czy wstaw tu dowolny kobiecy symbol seksu z Hollywood) nie ma najmniejszej szansy na znalezienie sobie partnera...

Wypowiem się za siebie (hipotetyzując, bo partnera już mam): status materialny faceta ma dla mnie teraz znaczenie, bo patrzę na mężczyzn pod kątem wspólnego życia i dzielenia gospodarstwa domowego. Jak ktoś wcześniej słusznie zauważył, uczuciami i wspaniałym charakterem dzieci nie wykarmisz, stąd zainteresowanie statusem mężczyzny. Ale nie oczekuję, że będzie zarabiał tyle, że będzie nas stać na dziesięć wycieczek zagranicznych w roku, niech zarabia po prostu tyle, bym ja nie musiała go utrzymywać i by starczało nam spokojnie od pierwszego do pierwszego. Co do stanowiska i awansów - lubię facetów ambitnych, ale niekoniecznie chciałabym związać się z kimś aspirującym na dyrektora czy prezesa (pewnie pomyślałabym od razu, że lubi mieć władzę i postrzega swoją wartość przez pryzmat tego, co robi zawodowo, a takich ludzi w życiu raczej unikam). Najważniejsze, żeby facet miał pracę, którą lubi i która przynosi mu satysfakcję. Dodam, że trudno o satysfakcję, kiedy zarabia się najniższą krajową, a sfrustrowany swoją pracą człowiek jest marudny, wiecznie niezadowolony i ogólnie mało "atrakcyjny" dla otoczenia.

Mówienie, że status materialny mężczyzny nie ma dla kobiety żadnego znaczenia, jest jak mówienie, że uroda kobiety nie ma znaczenia dla mężczyzny. Zawsze patrzy się na to w mniejszym lub większym stopniu.

Dla mnie status materialny, jak dla wielu z was, ma znaczenie i to dosyć istotne. Jak mówicie zależy to od kobiety, choć dodam, że chyba głównie od tego w jakich warunkach takowa kobieta mieszkała i była wychowywana, bo przecież ktoś z bogatszej rodziny, kto zawsze spełniał swoje kaprysy, nie będzie zadowolony, kiedy będzie skazany na oszczędzanie i odmawianie sobie dotychczasowych dóbr:)

Nie no skad.
Przyszedl tutaj zeby znalezc dziewczyne ktorej zwisa stan materialny i sie z nia umowic

No to albo zaradny i samodzielny albo oczekujacy na awans. Jedno drugie wyklucza. Mozna byc inteligentnym ale jak komus wystarcza srednia krajowa to raczej nie swiadczy o wysokiej ambicji.
Doksztalcajacy sie? Ale to doksztalcanie mu wymiernych korzysci nie przynosi? No to jakiz sens? Albo sie doksztalcamy i cos z tym robimy albo sie doksztalcamy i kolejna kwalifikacje dodajemy do zakurzonego stosu innych niewykorzystanych uprawnien i dokumentow. Nadal nie ma to sensu.

Nie oczekuje od faceta miliona kwalifikacji i kursow ale np jednego przynoszacego mozliwosci ktore zostaly w pelni wykorzystane. Trzymanie jednej sroki porzadnie za ogon a nie 10 ale byle jak.
No jak to bylo....jak cos jest do wszystkiego to jest do niczego

Nie patrzę na status materialny - patrzę na pracowitość, zaradność, inteligencję i ambicję ;]

Kiedy się poznaliśmy oboje byliśmy dosyć biedni ale wtedy byliśmy na utrzymaniu rodziców. Po kilku latach zdobyliśmy umiejętności, zaczęliśmy porządnie zarabiać. Ale i tak to nie zarobki są najważniejsze - uwielbiam jego dążenie do samodoskonalenia się, kształcenia, jego pasję w pracy

Ludzkość ewoluuje, ale pewne cechy faceta z czasów pierwotnych jeszcze są i będą u mężczyzn pożądane, kobiety owszem mogą sobie same wmawiać, że tak nie jest, ale i tak i tak pierwotnie mamy to wszczepione niejako.
Facet ma przynosić do domu jedzenie, zadbać o ciepło w zimie no i w ogóle o dach nad głową dla swojej kobiety i dzieci. Zadanie kobiety jakim jest wychowanie dzieci jest już i tak bardzo obciążającym zadaniem i odpowiedzialnym, choć bardzo powaznie niedocenianym.
W moim przypadku oczekiwanie wobec partnera zmieniło się w trakcie mojego zycia. Gdy dzieci były małe i jeszcze spoczywał na nas - rodzicach obowiązek alimentacyjny ja oczekiwałam od męża, że poświęci swoja pracę i pieniądze dla rodziny. Gdy juz pracowałam również moje dochody szły na dom. Teraz mam dzieci dorosłe i trochę inaczej patrzę na finanse męzczyzny. Na dzień dzisiejszy oczekuję aby facet sam sie utrzymał, abym ja nie musiała go karmić. Dobrze również jeśli stac go będzie na zapłacenie rachunku w restauracji od czasu do czasu czy na bilety do kina.
Co do mieszkania absolutnie nie jest ono warunkiem czy tez kryterium oceny męzczyzny, wszak miliony ludzi mieszka w wynajętych mieszkaniach i jesli para chce mieszkac razem to sposób znajdzie.
Wracając do okresu posiadania małych (na utrzymaniu) dzieci. Te wszystkie panie, dla których kasa nie ma znaczenia zapytam, co zrobia jesli nie daj Bóg dziecko zachoruje, ale nie na kaszelek a poważnie? Szpitale, kliniki, lekarze, leki, łapówki itd itp... ja to przerobiłam. Facet MUSI pracować i zarabiać przynajmniej tyle, aby w takich kryzysach kobieta mogła na nim polegać, to daje poczucie bezpieczeństwa - najbardziej elementarna potrzeba. Wcale nie materializm a podstawowa potrzeba.
Słyszy się wiele, że kobiety wymagają nie wiadomo jakich gwiazdek z nieba, pewnie tak, ale to już wybór faceta czy chce te zachcianki spełniać i czy taka partnerka mu pasuje. Jesli tak to wszystko w porządku, jesli nie, niech szuka innej bo z tą będzie w wiecznej wojnie narazony na ustawiczne niezadowolenie i narzekanie.

Amen.
Latwo sie mowi ze pieniadze nas nie interesuja jesli mamy na utrzymaniu tylko wlasny zadek. Ewentualnie wlasne kaprysy.
Z chwila kiedy zycie kopie po dupie to wlasnie zaczynaja sie schody. Najczesciej finansowe....

N4VV no ale przeciez uzgodnilismy ze wszystko co wyciagniete do ekstremum jest szkodliwe i chorobliwe.
Jesli komus pasuje zycie o chlebie i wodzie po oplaceniu rachunkow i nie czuje potrzeby starania sie o lepsze stanowisko to wolna wola. Tylko dziwi mnie odsetek zazdrosnikow, zazwyczaj tych na nizszych szczeblach kariery...
Ja tam ambicje mam. Czy chorobliwa to nie wiem ale jakos nikt nie narzeka A mnie samej ona nie przeszkadza

Rozumiem, że żyjesz o chlebie i wodzie, dlatego czujesz potrzebę starania sie o lepsze stanowisko.
Ja natomiast mógłbym sie starać tylko o stanowisko ciekawsze.
Musze nad tym pomyśleć - w sumie czemu nie.

Zle rozumiesz

Nie mial dla mnie status zadnego znaczenia jak bylam siksa mloda- dwadziescia pare lat, imprezy w glowie itp. Niestety (a moze raczej stety), z wiekiem sie nauczylam, ze miloscia sie nie zyje. Mialam takiego chlopaka, ktory choc "do rany przyloz", byl najbardziej nieambitnym, ciapowatym egzemplarzem jakiegokolwiek spotkalam, i wlasnie ten Pan skutecznie mnie wyleczyl z patrzenia zabujanymi oczami na facetow. Oczywiscie, charakter jest najwazniejszy, potem nic porozumienia, jakas wspolna wizja przyszlosci, ale, naprawde bym sie ciezko musiala zastanowic czy by mi to wystarczylo, gdyby facet poza tym golymi czterema literami swiecil, szczegolnie okolo czterdziestki.

Uważam, że przede wszystkim tyle, ile wymaga się od ewentualnego partnera powinno się najpierw wymagać od siebie.

O wlasnie.
Skoro ja moglam zaczac ze ?100 w kieszeni i rozwinac to nieco dalej i wyzej to nie rozumiem jakim cudem ktos w zblizonym wieku nie potrafi.

To może zatrudnij młodą gospodynię domową, sam jej narzucisz elastyczne godziny pracy i będziesz wypłacał te tysiące, o których marzysz;) zarobi, posprząta, ugotuje;)

A tak na poważnie, status materialny mężczyzny jest istotny, szczególnie po 30-tce- wystarczy,że facet ma głowę na karku, ręce do pracy i ambicję to możliwości nie brakuje. Znam takich, którzy tylko pracą własnych rąk osiągnęli w życiu wiele. Idąc dalej, jeśli facet ma stabilną pracę to i mieszkanie, choćby 16 m kawalerki..ale ma, co świadczy o zaradności, życiowych celach, a samochód ? nie mówimy tutaj o luksusowych jaguarach, bmw, mercedesach, wystarczy volvo;) wystarczy, auto kl. A,B, które jeździ i facet o nie dba:) a mnie osobiście, kolokwialnie mówiąc kręci, że się zna na motoryzacji i  przy okazji może poszperać w moim, prowadzi auto z taką pasją jak ja:). Dziwnie czułabym się mając obok siebie faceta, który czeka, aż ja przyniosę zwierzynę, którego ja przez cały czas wożę moim samochodem, może dlatego, że mam doświadczenie niekoniecznie przyjemne. Stąd wiem czego nie chcę, czego chcę, że miłość miłością, a głód głodem, co zabija wszelkie pożądanie, a tym samym miłość. Za statusem materialnym faceta kryje się biologia, imponują nam Mężczyźni którzy mają ambicje i potrafią zapewnić bezpieczeństwo potencjalnym dzieciom-atawizm:) Ciapom mówimy Nie.

Jestem tu, bo chcę poznać Wasze, kobiece zdanie.
Ostatnio spotykam takie, które przede wszystkim są zainteresowane statusem materialnym. Wiem, że to ważne, ale czyż poprzeczka finansowa nie jest podniesiona czasem zbyt wysoko?

Dla mnie nie ma znaczenia.
Gdy sie poznalismy z moim M stracil firme i jezdzil starym Bmw.
Dzis Co prawda nie mamy milionow ale mamy duze mieszkanie i lepsze Auto.

Z boku to musi dobrze wyglądać. W związkach tacy dobrze sie reprezentujący z reguły prezentują się już gorzej.

Adamajkis, z boku? O jakim boku Ty facet prawisz? Przeciez to sa normalne komforty bez ktorych raczej trudno zyc, no chyba, ze ktos wyznaje jakas ascetyczna filozofie, albo bawi sie w mnicha buddyjskiego (zeby bylo jasne, nic do takowych postaw nie mam, ale nie jestem zainteresowana). Raczej alarmujacym dla mnie by bylo gdyby dorosly mezczyzna nie mial takich podstawowych dobr i poziomu zatrudnienia.

"Wysoko" - własne mieszkanie w ekskluzywnej dzielnicy, samochód maksymalnie 3-letni, kierownicze stanowisko z pensją 10 000 brutto.
Poniżej tego kandydaci są skreślani?
Zdarzyło mi się, ze na pierwszym spotkaniu dziewczyny pytały od razu o pracę, umowę, zarobki i samochód. Potem zacząłem robić swoisty test: o pracy mówiłem tyle, ze jest (żadnych szczegółów) oraz nie posiadam samochodu. W większości przypadków test został oblany...Nie wzbudziłem zainteresowania. Może zamiast mnie na randkę powinien iść mój samochód:)
W moim wieku (prawie 32 na karku) czuję, że status materialny ma znaczenie. Oczywiście, że ma. Jednak wywołując tę dyskusję chcę dodać jedno "ale". Czy ten "status materialny" musi być na pierwszym planie? Oczywiście świadczy on o pewnych cechach charakteru, ale czy to nie sprowadza się do traktowanie drugiego człowieka, w tym przypadku "faceta" jako kandydata na pracownika? Czy randka nie przybiera cech rozmowy kwalifikacyjnej? Jedna z Was wspomniała, że jak się było młodą siksą to myślało się w innych kategoriach, imprezy itp. Racja. Wtedy ten status materialny miał jakby mniejsze znaczenie. Wtedy było to gonienie króliczka, uwodzenie, gra, podchody, powroty, kłótnie, zazdrości, "kto pierwszy się odezwie przegrywa", spacery itp. Czas leci niestety, tęskni się za tymi czasami:) Prawdą jest, że emocjami, charakterem, romantycznym usposobieniem nie wykarmi się rodziny, nie zapłaci się rachunków. Sam nie toleruję ludzi, którzy siedzą w domu i narzekają na "ten kraj", nie robią nic, czekają na zbawienie. Pracuję od 14 roku życia (oczywiście wtedy dorywczo poza szkołą) w różnych firmach, zawodach. Traf chciał, że w domu było ciężko i trzeba było mamie i młodszym braciom pomóc, bo tatuś sobie gdzieś pojechał. Dziś jestem już trzeci rok w Holandii. Jeszcze nie jestem ustawiony, choć nie wiem co to znaczy dokładnie:) Domu nie mam, wynajmuję, samochód jest, praca jest, nie taka jak sobie wyobraziłem, ale rozglądam się za inną, oszczędności są. Robię kursy, certyfikaty, uczę się języka, jest coraz lepiej. Ale wciąż z niepokojem patrzę w przyszłość. Kiedy kobieta najpierw interesuje się moim statusem materialnym to mnie to trochę zniesmacza, niepokoi, zraża. Może przesadzam, może trochę wiary w siebie brakuje, ale tak mam.

Ciekawy punkt widzenia. Tylko w pewnym momencie, kiedy wracasz po raz "enty" do pustego mieszkania zaczynasz się niepokoić, zastanawiasz się "czy coś ze mną jest nie tak?". Wszyscy mówią "poczekaj, zajmij się sobą" - ale życie jest tylko jedno, czyż nie po to jest, aby kochać i być kochanym? Tak, wieje tu "bycie potrzebującym", ale czy każdy z nas nie ma potrzeby mieć partnera?

Uwierz mi, że są dziewczyny, które na pierwszej randce pytają o status materialny. Mieszkanie, zarobki, samochód. Analizują sytuację i komentują...

Ale to sa chamki, ktorym sloma ze szpilek wystaje, a nie dziewczyny.

No, niezupelnie. Moze byc mily, przyjazny, przystojny, inteligentny...itd, ale jak nie ma pracy, juz nie mowiac o braku mieszkania czy oszczednosci, to za dobrze to o takim panu nie swiadczy. Po prostu nie wyglada na kandydata na meza