jak się wam żyje na obczyznie ?

Jestem w Manchester, a Londyn to dla mnie najokropniejsze miasto w UK
Za duże, za nudne, za głośne. Sama nie wiem. Manchester też nie jest jakimś szczególnym marzeniem, ale już się do niego przyzwyczaiłam.

Jak się żyje ?
Ja zawsze chciałam mieszkać za granicą, a więc od razu odpowiadam, że super
Wiem, że moi rówieśnicy będą mieli zdecydowanie gorszy start do tego dorosłego życia, co jest dla mnie przykre.
Ja cieszę się, że nie jestem w Polsce. Nie wrócę już tam.
Kocham ten kraj za to, że tam się urodziłam, że są tam piękne góry, mazury i morze. Ale niestety, nic poza tym ..

Uwazam, ze zycie w ojczyznie to luksus. Moc rozmawiac w macierzystym jezyku, czytac prase w swoim jezyku, smiac sie z kulturowych zartow i podziwiac rodzima sztuke. Polska jest kopalnia pieknych miejsc, ale rowniez kulturalnych wydarzen/dziel, nie wspominajac o historii (niektore wydarzenia, ktore choc wydarzyly sie dziesiatki lat temu wicaz na nas oddzialywuja i tworza nas Polakow, takimi jakimi jestesmy).

Od czasu kiedy granice stanely nam otworem, a w ostanich lasach, kiedy wyjezdzaja mlodzi wyksztalceni, ojczyzna traci coraz wiecej. Bo przyjrzelismy sie blizej (badz choc liznelismy) innym kulturom, a chyba przede wszystkim stosunkowi placy do wyksztalcenia (!) i standardowi zycia. Owszem biedota jest wszedzie, ale jak czlowiek chce to zapracuje na "decent life". Przykladowo opieka socjalan z krajow skandynawskich (czy Francji) jest dla naszego polskiego umyslu dosc szokujaca. 

Im dluzej jest sie na imigracji, tym blizej nam do zaadoptowania "drugiej ojczyzny". Im jezyk i kultura bardziej zrozumiala, tym bardziej jestesmy u siebie. Latwiej zadomowic sie w miejscach kosmopolitycznych, gdzie asymilacja z "tubylcza" ludnoscia nie ma juz takiego znaczenia. Jestem zdania, ze w takich aglomeracjach jak Londyn, Berlin, Wieden jej mieszkancy tworza nowa kulture, zlepek wielu, badz...zadna ?

Czyżbym nagabywała emigrację do powrotu w ojczyste progi ?Nic z tych rzeczy! :-) Mój post miał znaczenie jak najbardziej apolityczne!  Każdy odczuwa więź z krajem, w którym mieszka oraz z krajem, w którym się urodził na swój szczególny sposób.
Ja sama nie mieszkam w Polsce. Uważam, iż moje miejsce będzię tam, gdzie ludzie, których kocham....gdzie serce...

... poza paroma miejscami jest nudna i szara...

Flavia co mam przez to rozumieć? Uważam że jest mnóstwo przepięknych miejsc w Polsce...mamy ogrom zabytków,zakątków,pałaców i pałacyków...tylko jezdzić i zwiedzać...
Trzeba najpierw poznać swój kraj,dostrzec jego piękno...
Co jest takiego we Wiedniu czego nie ma w Polsce-kasa za którą można sobie kupić dom,samochód,biżuterię...?

Witam!

Każdy ma wolną wolę...co to znaczy być szczęśliwym...co nam pozwala na to abyśmy byli szczęśliwi...na czym polega szczęście?
Mi się wydaje że szczęście jest w nas samych,nie ważne gdzie jesteśmy,co robimy... ludzie wciąż gonią za kasą,chcą otaczać się w świecie materialnym,mieć,mieć i mieć a gdzie jest nasze BYC ISTNIEC I ZYC?Co z naszymi uczuciami?Jejku ale świat wariuje,ja także ale nie dam się temu,dążę do miłości samej w sobie a tym samym do ludzi,wszystkiego co mnie otacza,tego najbardziej w świeci pragnę!!!

Jestem na Islandii,wyjechałam aby zarobić na mieszkanie,bo w polsce nie mam gdzie się zatrzymać i dać mojemu synkowi kąt w którym zawsze znajdzie schronienie...będąc tutaj dochodzę do innych wniosków...co jest w życiu najważniejsze....wiem,pewnie sobie pomyślicie-miłością człowiek sie nie naje i zgadzam się z tym,ale są sprawy ważne i ważniejsze od których zależy nasze samopoczucie...
Pieniądze są ważne ale nie najważniejsze,dopomagają szczęściu...
Za czym tak ludzie gonią i dlaczego?

Ja od roku mieszkam w Szkocji. Jeszcze będąc w Polsce planowaliśmy z mężem, że tylko na parę lat..., ale im dłużej tu jestem, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że juz do Polski nie wrócę. Oczywiście tęsknię za rodziną, przyjaciółmi, znajomymi, ale tu jest mi dobrze, na wiele więcej można sobie pozwolić, nie trzeba się martwić jak związać koniec z końcem, no i ludzie są tacy pogodni i życzliwi.

Ja bym pewnie też wyjechała, bo wiem, że za granicą ludzie młodzi mają lepszy start, więcej możliwości i dostatniejsze życie. Pewnie bym wyjechała ... gdybym tylko mogła zabrać ze sobą absolutnie wszystkie ważne dla mnie osoby. Inaczej cały wyjazd nie ma dla mnie sensu.

ja mieszkam od 2,5 roku w usa. jestem juz tutaj piaty raz, bo wczesniej przyjezdzalam jako studentka, a teraz zostalam dluzej, choc mialam byc tylko 3 miesiace. nigdy bym nie powiedziala, ze polska jest szara i nudna! wogole nie mozna porownywac naszego kraju do krajow europejskich czy usa. mamy inna histore, ktora caly czas za nami sie ciagnie, inna kulture, inna mentalnosc. to prawda, ze w pl, zyje sie ciezej, ze wiele rzeczy latwo dostepnych za granica, w polsce jest tak trudno osiagalne. ale patrze na moich rodzicow i na moje rodzenstwo, ktore mieszka w pl, ma rodziny i calkiem niezle sobie radzi. podsumowujac, w usa mieszka mi sie bardzo dobrze, wiem, ze tutaj chce mieszkac, ale powodem jest chlopak, a nie finanse.

mieszkam w anglii juz od 4 lat,mam tu rodzicow,siostry,coreczke i partnera.najwiekszym problemem jest nieznajomosc jezyka.przez 4 lata nie poznalam go ani troche,staralam sie,ale mi nie wyszlo.mimo tego jest mi tu dobrze.w polsce bylo mi bardzo ciezko dlatego przyjechalam i zostalam,nie wiem czy na stale ta decyzje zostawiam mojemu partnerowi.piszecie ze dla pieniedzy ze materialisci..i tak i nie.przyjechalam bo nie mialam pieniedzy na dziecko na siebie..a zostalam (bynajmniej na razie) bo w polsce nie potrafie sie odnalezc,jade na wakacje i po tygodniu czuje sie jak obca.najblizsze mi osoby w polsce to babcia z dziadkiem i przyjaciolka.tylko tyle mam w swoim kraju.

niestety dla mnie tak.od poczatku pobytu w anglii dookola byli sami polacy,zarowno w pracy jak i poza nia.zapisalam sie nawet do szkoly ale przez rok nie bylo miejsca a potem chyba przestalam wierzyc w siebie.dom,praca,dziecko,nie bylo czasu.teraz pracuje krotko i mogla bym sie pouczyc ale na sama mysl robi mi sie slabo.moj partner gdy przyjechal nie znal nawet jednego slowa a teraz smiga po angielsku.wstyd mi strasznie ale przestalam wierzyc ze ogarne ten jezyk..

Od 4 latach w Hiszpanii. Teraz najprawdopodobniej przeprowadze sie do Barcelony, na jak dlugo, nie wiem. Slonce swieci, jest razniej, lepiej sie znosi kryzys.

witam was mieszkam od roku z mezem w niemczech i nie narzekam .Maz sam pracuje ja wychowuje dziecko 20 miesieczne .W polsce przez ten okres co tutaj jestesmy bysmy sobie nie pozwoili na rozne rzeczy ktore tu kupilismy .Na poczatku bylismy odziernie z mezem ja z synem w polsce maz w niemczech tesknilismy za soba maz za dzieckiem tesknil 2 tygodni nie umial wytrzymac bez nas tylko piatek byl po pracy sie wykapal zjadl na szybko i w auto wsiadal i jechal do nas tak trwalo 3miesiace .Maz wziol nas z polski i nie zalujemy jestesmy razem .

A ja od ponad 3 lat mieszkam w Irlandii,w Polsce bylam dwa razy i raczej nic mnie tam nie ciagnie,jak chce zobaczyc rodzine to sciagam ich do siebie na wakacje   Na poczatku bylo trudno,zero angielskiego,same obawy jak sobie poradze,moj chlopak byl tu juz pol roku.
Znalazlam prace,zaczelam uczyc sie anglika,awansowalam ze tak powiem w pracy i moj angielski jest byl coraz to lepszy
teraz calkiem dobrze sobie radze.   Nie  wiem czy tu zostane czy wroce do Polski? Czas pokaze.  Narazie czuje sie tu dobrze.
Momentami lepiej jak w Polsce,zwlaszcza w pracy,kiedy szef sie nie wydziera i wywyzsza tak jak w Polsce.

Obecnie mieszkam w Polsce i szczerze powiem , że bardzo tęsknię za Holandią! Mieszkałam tam 4 miesiące i mam już jakieś porównanie. W Polsce czuję się źle. Tam jest  pięknie;) Tutaj jest szaro-buro i ponuro. Nie lubię tylko Polaków którzy tam mieszkają, bo zajmują się tylko plotkami i uprzykrzają ludziom życie. Holendrzy są mili i uprzejmi (przynajmniej Ci, których ja poznałam).
W mojej kochanej Holandii to policja nawet jest miła, a nie to co tutaj... czepiają się o wszystko. Szczerze? Gdyby nie obowiązki, to już by mnie tutaj nie było, ale cóż... Życie;/

Mieszkam w Irlandii Pln. od 5 lat. Jak wracam z Polski z wakacji mowie wracam do domu. Tutaj sie lzej oddycha i w sklepach nie traktuja klienta jak intruza idioty ktory chcialby  otrzymac reklamowke zeby spakowac towar za ktory zaplacil kupe forsy. To ostatnio temat rozmow Polek wracajacych z Polski.  Tylko taki obrazowy przyklad jeden z miliona.

Ja obecnie przebywam na Islandii.Piękne są tu tylko widoki i nic poza tym niestety ;/ siedze tu juz dwa lata i czasami mam tego wszystkiego po dziurki w nosie.Nieustannie problemy.Z podatkami, kłopoty w urzędach i gdzie nie pojdziesz to nic nie wiedza i nic nie mozna wytlumaczyc.W nastepnym roku na wiosne planuje jechac do Anglii.Mam nadzieje ze chociaz tam bedzie lepiej:):) Nie tęsknie zbytnio za polska tylko za znajomymi i rodzina:)

hej;) mieszkam w Belgii od czerwca tego roku.
Od listopada z miasta tetniacego i zatloczonego przenioslam sie do malego miasteczka pod Bruksela; Jak sie zyje? Wspaniale!
Moze dlatego ze tutaj znalazlam swoje szczescie...:). Ale generalnie za granica czuje sie o wiele lepiej niz w Polsce. Od wyjazdu jeszcze nie bylam w kraju i bardzo jestem ciekawa samej siebie w czasie takiej wizyty...Chce tu zostac tym bardziej ze w Polsce nie mam juz rodzicow i tak naprawde nic mnie tam nie ¨ciagnie¨.
W zartach czasem mowie ze emigracja uratowala mi zycie i tak do konca to nie sa zarty...
Pozdrawiam:)

Już prawie 5 lat mieszkam we Wiedniu i nie czuję się jak w raju! Całym sercem jestem związana z Polską, przyjechałam z Warszawy , która mam wrażenie o wiele bardziej tętni życiem.Fakt, nie mam tu żadnych problemów finansowych, jednak mentalność nudnych Austriaków i poczucie wyższości nad wszystkimi i wszystkim, co pochodzi ze wschodu doprowadza mnie do szału. Jadąc do Polski ubolewam nad niezaradnością i brakiem organizacji w kraju, ale jest mnóstwo ludzi, którym zależy na postępie. Jestem mamą córeczki i ogromnie pragnę zaszczepić w niej miłość do Polski.   
Wiedeń - miasto skostniałych zabytków i taki tu panuje klimat...

Sama się zastanawiam nad wyjazdem. Mój chłopak nie wyobraża sobie życia w PL i ja właściwie też (politycy w kraju uświadamiają mi coraz bardziej, że tu się szybko nic nie poprawi, z resztą ludzie w PL są smutni i zakompleksieni) ale zastanawiam się co z tęsknotą za rodziną i przyjaciółmi? Jak znaleźć pracę nawet ze świetną znajomością angielskiego (mówię o UK) i studiami? Czy dzieci wychowuje się tak samo, czy inaczej? I czy rodząc dziecko w UK nawet mając partnera - polaka będę w stanie nauczyć maluszka języka? Dobrze mówię po angielsku ale polski to polski...

dzisiaj bezsilność wypełnia moją duszę.

mieszkam w rosji od 2 miesięcy (na szczęście wracam za 3 tygodnie do kraju). dzięki tym tygodniom na obczyźnie wiem jedno - nigdy więcej nie chcę nawet próbować mieszkać za granicą. niby polak i rosjanin są podobni do siebie, ale tylko na pierwszy rzut oka. mamy inną mentalność. na każdym kroku wykorzystują to, że jest się obcokrajowcem. trzeba wszystko, ale to wszystko sprawdzać osobiście.

przykład: jade marszrutką (zwykłym busem), kupuję bilet. było ogromne zamieszanie przy tym (mały pojazd, multum ludzi, kupowałam jeszcze bilety jakimś ludziom, którzy stali za mną. dodam, ze kierowca jechał jak pirat po ruchliwej drodze, jednocześnie prowadził, sprzedawał bilety, wydawał reszte, palił fajkę i rozmawiał ze swoim koleżką siedzącym obok. jednym słowem sajgon ). w koncu poprosił mnie o 10 rubli (1 zł), ja nie zauważyłam, ze dałam kolesiowi 1000 rub (100zł). te pieniądze wszystkie są do siebie cholernie podobne. no i koleś to wykorzystał. zyskał 99 zł. jak zorientowałam sie w sklepie, to myślałam, ze usiądę i się rozpłaczę.

przykład z wczoraj: wzięłam pieniądze z BANKOMATU, wieczorem poszłam do klubu, kupuje piwo, daje 1000rub (100zł) i co się dowiaduje? że pieniądze są fałszywe! nie mają znaku wodnego. PIENIĄDZE Z BANKOMATU SĄ FAŁSZYWE!! ręce mi opadły! w tym momencie miałam ochotę pojechać po swoje rzeczy i pierwszym samolotem wrócić do polski. gdyby nie moje zobowiązania, zrobiłabym to.

nawet jak ma się zielone światło na przejściach dla pieszych, trzeba bardzo uważać. ruscy kierowcy nie za bardzo zwracają na to uwagę.

w sklepie ciągle wszyscy się pchają, przepychają, jeżdżą wózkami po nogach. rzadko kto powie przepraszam.

chleją tu wszędzie. w metrze, w autobusie, na ulicy, w McDonaldzie! jedzą sobie obiad, wyciągają plastikowe kubeczki i impreza!

są też oczywiście bardzo sympatyczni ludzie, którzy doceniają, ze polacy chcą sie uczyć ich języka, interesują sie rosją. są naprawdę bardzo mili. jednak 3/4 to chamy.

jestem rusycystką. rosja zawsze mnie fascynowała. byłam przygotowana na to, że będzie ciężko, inaczej, ale nie do tego stopnia. dzięki tej przygodzie wiem, że nie chcę tu mieszkać. owszem, mogę tu przyjechać na wakacje, w interesach, ale na pewno nie na stałe.

przepraszam, za taki monolog, ale musiałam siew  końcu wyżalić.

Ja mieszkam za granica już w sumie 10 lat,tyle ze w dwóch rożnych krajach.Tęsknota za PL zawsze będzie,jeśli ktoś się tam urodził , ma rodzine pozostawiona, szczególnie rodzine z która dobrze żyje.O dziwo,myślałam,ze im dalej od Polski,tym tęsknota wieksza.Ale mysle ze odleglosc nie ma w tym przypadku znaczenia.

To ,czy komus sie podoba za granica i nie teskni, jest moim zdaniem uzaleznione od tego jak wyglada jego zycie na obczyznie.I to nie tylko materialnie,ale co bardzo ważne,jak wyglada jego życie socjalne.Czy znalazł przyjaciół,ma stałe znajomosci,nie wspominając o członkach rodziny.

Ja zawsze mówiłam,ze gdyby chociaż moi rodzice mieszkali ze mną za granica,czulabym się tu o wiele lepiej.

Bo nasz dom jest tam,gdzie są ludzie których kochamy i którzy nas kochają.Wtedy mniej ważne jest gdzie żyjemy.

Miszkam od kilku lat w Niemczech. Do Polski nie mam zamiaru wracac. Owszem jezdze do Polski jesli tylko moge,
ale ze wzgledu na rodzicow i znajomych. Mysle, ze gdyby nie to, nie mialabym takiej potrzeby, aby tam jezdzic.
Zycie na obczyznie to nie miod. Trzeba ciezko pracowac aby osiagnac to czego sie w zyciu oczekuje. Niczego
nie dostaje sie za darmo i nikt nie nauczy cie obcego jezyka, jesli sam tego nie chcesz. Ale uwazam, iz znacznie
mniej ludzi probuje utrudnic ci zycie, tak jak w Polsce.

Witajcie Od prawie 7 lat mieszkam w Niemczech, początkowo było bardzo ciężko, nie byliśmy w ogóle przygotowani nie, zdawaliśmy sobie sprawy jak trudno może być, na pomoc rodaków choćby w poszukaniu pracy nie można było liczyć, mieliśmy duże szanse znaliśmy język, daliśmy sobie ze wszystkim sami rade i teraz jest super. Zycie tutaj dało nam pewnego rodzaju swobodę , której nie mieliśmy w Polsce, swobodę finansowa, łatwość życia , nabywania wszelkiego rodzaju dóbr, nawet pracując jak mój mąż początkowo za minimum socjalne mogliśmy zaoszczędzić. Nie chce wracać do Polski ale i tez nie polecam przyjazdu do Niemiec ( myślę ze rynek pracy jest już zapełniony) a dla kogoś kto nie zna języka może być tutaj bardzo ciężko.

Oj zgadzam się z Toba, tez się tego obawiam, moi bliscy nadal mieszkają w Polsce , myślę ze Polska nie jest przygotowana gospodarczo i socjalnie  na walutę Euro, będzie wtedy bardzo ciężko w PL.

tak bardzo dobrze Cię rozumiem!!! ja bardzo tęsknie za polską! i powodem który mnie trzyma w b. jest mój chłopak. ale może uda mi się go namówić...

Ja dopiero po wyjeździe z PL poczułam jak bardzo jestem związana z moim krajem i miejcami bliskimi mojemu sercu. Mieszkam w Niemczech, więc na szczęscie, dosłownie w momencie mogę być w domu (tak, w domu czyli w PL)
Czy wrócę? Na pewno nie prędko! Niestety. Chciałabym mieć takie możliwości w PL jakie mam w DE.
Ale często zastanawiamy się z mężem nad przyszłością -gdzie się zdecydować osiąść? Myślę, że ostateczną decyzję będziemy podejmować (jeśli nic wcześniej nie "zadecyduje" za nas) gdy nasze dzieci dorosną do wieku szkolnego. A ponieważ dzieci narazie nie mamy, to jeszcze sporo czasu jest:P

Mija juz rok od kiedy wrocilam do Polski. Od razu po studiach wyjechalam do Niemiec, mieszkalam tam 3 lata, studiowalam i pracowalam w swoim zawodzie, kokosow nie bylo, ale praca w moim fachu tak, co w Polsce graniczy z cudem, nie mowiac o honorarium. Potem wyjechalam do Anglii za moim owczesnym facetem, wszystko czego sie dorobilam w Niemczech, zostawilam dla niego. Zwiazek sie rozpadl i bylam zmuszona wrocic do Polski z powodow finansowych (do Niemiec nie moglam, bo sie juz oficjalnie wyrejestrowalam, nie mialam mieszkania ani pracy). Wlasnie, zmuszona. Mieszkam tu juz rok, u rodzicow (wstyd wracac po 14 latach wyprowadzki!), w zasadzie mnie utrzymuja, bo ja choc niby pracuje, nie dokonca w swoim zawodzie, to nie mam z tego tutaj praktycznie zadnych pieniedzy, mimo, ze jeszcze i tak dorabiam robiac co innego. Jestem przerazona wizja takiego zycia.
Mysle o ponownym wyjezdzie, ale jednoczesnie - jestem rozdarta wewnetrznie. Tu, w Polsce, jest moj dom, moi rodzice, dziadkowie, przyjaciele, kocham moje miasto. Ale nie mam tutaj szans ani na samorozwoj, ani na spelnienie swoich marzen, ani na prace w zawodzie. Zeby nie bylo - tak, probowalam. Za granica wiem, ze jest praca, wiem, ze mnie docenia, ale tym razem jest mi o wiele ciezej wyjechac, przyznam, ze sie boje samotnosci. Nie jestem osoba zbytnio kontaktowa, trudno mi zawierac nowe znajomosci, zwlaszcza w obcym jezyku.
Jestem nieszczesliwa, ze zeby robic to co chce i byc tym kim chce musze wyjechac ze swojego kraju, ale widac nie mam wyjscia. Tylko skad znowu wziac odwage??

Dzieki Klauducha. Tez mieszkasz za granica?
Dzialam, odkladam kase, bylam na interview o prace, wlasnie na dniach mam sie dowiedziec, czy dostane, jestem cala w stresie, bo od tego wszystko zalezy. Ja o prace musze sie starac nawet juz rok wczesniej, taki mam zawod, wiec nie wszystko mozna ustalic, na pewno nie moge po prostu wyjechac i szukac na miejscu, to nie wchodzi w gre.

Na pierwszym celu stawiam Niemcy, ale przyznam, ze tesknie do Anglii i Londynu, ale, wszystko pokolei.

Pozdr.

Dokladnie tak samo uwazam. A no dokladke jak czytam te posty od tych co im nic w PL nie pasuje to tak sobie mysle, ze lepiej iz wyjechali. O paru malkontentow mniej:)

Wracajcie, wracajcie. Polska juz i tak narzeka ze ma milion ludzi mniej.
Podniescie im statystyki
Tymczasem ja zostane w niemczech i poddam sie doskonalej opiece zdrowotnej,
dofinansowaniem do szkoly i takim tam roznym innym eksperymentom.

"Im" bo tam nie mieszkam i nie wroce, dlatego statystyk tez nie podniose.

Co do "germanizacji", to w dzisiejszych czasach okresla sie to mianem integracji,
ale wiadomo Polska juz do konca bedzie zyla wojna.

Mylisz sie kochana, jak wiele innych.

Ja dobrze wiem kim jestem, chociaz to jest niezle zagmatwane.
Nie jestem ani 100% polka ani 100% niemka. Urodzilam sie w polsce z
niemieckimi papierami. Moj dziadek byl niemcem ktoremu kazano zmienic nazwisko
na polskie. Z kazdym zalatwianiem jakiegokolwiek papierka mam problemy, bo
wszystko wystawiane jest na inne nazwisko.
Odkad pamietam moj tata pracowal w niemczech, bo nasza sytuacja w polsce go
do tego zmusila, wiec jakby to ujac "wyzywily mnie niemcy".

Z moimi dziecmi na pewno bede rozmawiala po polsku, ale tylko dlatego, zeby mogly
sie w przyszlosci porozumiec z rodzina. Niemieckiego naucza sie same.

Czuje sie bardziej niemka niz polka, poniewaz moja sytuacja wygladala tak,
a nie inaczej. Jak czuja sie inni, nie wiem, ale przypuszczam iz rodowitych
polakow zawsze bedzie cos ciagnelo spowrotem, nawet jesli w polsce nie wiodlo
im sie najlepiej.

Asymilacja czy integracja, wychodzi na to samo.
Czlowiek ktory wyjezdza za granice i nie jest w stanie zyc tym zyciem, jakie sie tam
prowadzi nie da sobie rady. Jestem o tym w 100% przekonana.