poważna choroba chłopaka, a nasza miłosc. Pomocy!

Jestem w Twoim wieku i przy okazji sześcioletnim związku. I choć między nami bywało różnie, czasem naprawdę źle, to gdyby przytrafiło się to mojemu chłopakowi, nawet bym się nie zastanawiała. Przyjęłabym to do wiadomości, kochała go nadal tak samo mocno i nie pozwoliła, by się tym zamartwiał.
Równie dobrze mogłoby to spotkać Ciebie i mnie - co wtedy czułabyś Ty lub ja, gdyby chłopak zaczął mieć wątpliwości? Jasne, pewnie rozumiałabyś pobudki, jakimi by się kierował, lecz na pierwszym miejscu byłby ogromny ból i zawód, że jednak nie chce być przy Tobie/przy mnie mimo to.

Teraz nie planujecie dzieci. Jesteście ze sobą naprawdę niedługo. Kochacie się, czujecie się przy sobie doskonale, chcecie być razem - po co to utrudniać? Jego wyniki nie są wyrokiem.
Równie dobrze możecie rozstać się za kilka lat, nie planując jeszcze dzieci, równie dobrze Wasze dzieci mogą tego nie odziedziczyć, a nawet jeśli, to w dalszym ciągu to o niczym nie przesądza...

Za dużo myślicie, za mało dajecie z siebie w chwili obecnej.

Nie wyobrażam sobie myśleć o innych facetach w takiej sytuacji.

Owszem, wybór należy do Ciebie, ale uważam, że traktujecie to nazbyt serio. Dopowiadacie sobie czarne scenariusze i zamartwiacie (umartwiacie), zamiast cieszyć sobą i młodością.

Ach ta "miłość" kiedy podwija się ogon i zmyka z horyzontu przy pierwszych poważniejszych problemach....

Tę mutację genów mogącą prowadzić do raka ma całkiem sporo ludzi. Tylko niewielu to sprawdza. Na pewno, gdy w rodzinie był ktoś, kto chorował, można mieć podejrzenie. A w większości rodzin ktoś gdzieś kiedyś chorował. Babcia, dziadek, ciotka, wujek... już nie mówiąc o rodzicach - to wszystko może oznaczać, że i my mamy predyspozycje.
Potencjalnie możemy być też nosicielami wielu innych schorzeń, o czym jeszcze nie wiemy. Alzheimer, parkinson... oj wiele jest przypadłości, które mogą nas dopaść w przyszłości.

Gdybyś miała zrezygnować z tego chłopaka, to przy spotkaniu kolejnego musiałabyś poprosić o szczegółowe badania na różne obciążenia mogące w przyszłości wywołać jakieś choroby.
No ale w pierwszej kolejności musiałabyś wykonać takie sama.

Dobrze że wie. Dzięki temu może o siebie dbać, regularnie się badać...
Rak we wczesnej fazie jest na ogół możliwy do wyleczenia.

Moja babcia chorowała na raka, choć nie słyszałam, by ktoś wcześniej z jej rodziny był chory.
Pewności nie ma nigdy...

Skoro sobie nie wyobrażasz końca związku, to po co o nim myślisz?

Postawiłam się w Twojej sytuacji i napisałam Ci wyczerpujący post. Tobie natomiast radzę postawić się w sytuacji swojego chłopaka i zastanowić, jak Ty byś się czuła i czego oczekiwałabyś od ukochanej osoby.

To, że ma przewlekłą chorobę wywołaną mutacją genetyczną może, ale NIE MUSI prowadzić do nowotworu - sama tak napisałaś.
Także po co się zadręczać?
Gdybym szła Twoim tokiem myślenia, nie wchodziłabym w żadne związku z obawy, że za rok, dwa, kilka lat na coś poważnie zachoruję ja albo mój partner. Bo szanse mamy na to takie same, jak Twój chłopak, uwierz. I nie chodzi tu o posiadanie jakichś genów czy komórek rakowych, tylko dzieło przypadku.

Nikt nie wie, co nas czeka w przyszłości, dlatego, uważam, nie warto się tym przejmować na zaś.

Kochasz go, to z nim bądź. Jak  już pisałam wcześniej - nie masz pewności, czy będziecie mieli dzieci (czy się nie rozstaniecie wcześniej) oraz czy potencjalne dzieci w ogóle to odziedziczą. Także zatruwanie Waszej relacji takim negatywnym myśleniem nie jest najlepszym pomysłem.

No właśnie, mój chłopak miał coś podobnego do zawału, pewnie dlatego, że taki ma tryb życia, że często praca itp, a poza tym dużo Coli.. ale wiem, że nie będzie pił tego szajsu i na pewno będzie lepiej. Boję się o niego, ale nie ma co za dużo rozmyślać

Ja myślę, że nawet w razie genetycznej choroby zdecydowałabym się na dziecko. Uważam, że w tym przypadku ryzyko opłaca się. Zresztą, jest wiele chorób genetycznych, które dziecko może po nas mieć, ja np mam policystyczne jajniki, Hashimoto prawdopodobnie i możliwe, że dziecko też będzie miało. Z tym, że gdyby każdy myślał, że nie będzie mieć dziecka, bo może być chore, to połowy populacji by nie było. Dlatego ja nie zamierzam rezygnować z macierzyństwa, o nie

No i tak jak piszesz, ta choroba nie musi prowadzić do nowotworu, a nawet jeśli, to teraz medycyna poszła do przodu, to żaden wyrok. Pewnie z wielu nas ma geny, które mogą prowadzić do nowotworu, ale nawet o tym nie wiemy.

Moniko, Tobie nie wstyd takich rzeczy pisać? Twój chłopak, którego kochasz, który jest dla Ciebie ważny przeżywa teraz tragiczne chwile a Tobie jedyne co wpada do głowy to zostawienie go? Jesteś nic nie warta powiem szczerze. Z Twoich postów wynika że nawet dokładnie nie wiesz co mu dolega. Dowiedz się co to za choroba, masz internet - spróbuj skontaktować się z ludźmi, którzy na to chorują. Zbierz informacje o leczeniu, skutkach, dobrych lekarzach. I nie wiem po co pytasz innej osoby jak było z nimi skoro Twój chłopak może chorować na coś innego i u was może to zupełnie inaczej wyglądać. Ja również jestem nieuleczalnie chora i wiesz co zrobił mój chłopak kiedy się o tym dowiedział? Nie zrobiło mu to żadnej większej różnicy Chociaż choroba może mnie zabrać w każdej chwili, moje dzieci też mogą być chore. I co? Mogę na niego liczyć, wspiera mnie, pomaga, rozmawia. Prawdziwy skarb. Ty nawet nie wiesz w jaki sposób odbywa się dziedziczenie ani jak postępuje choroba. Wypłakujesz sobie oczy przez własną głupotę i niewiedzę. Moja rada dla Ciebie - zostaw tego biednego chłopaka, on zasługuje na coś lepszego a nie na dziewczynę, która w najgorszym momencie jego życia zastanawia się czy go nie zostawić! Boże, jakby ludzie się zostawiali przez choroby to większość z nas byłaby samotna. A tak poza tym za 5lat też możesz zachorować i życzę Ci żeby wtedy Twój obecny partner miał dokładnie takie rozterki jak Ty.

Na dzień dzisiejszy kompletnie nie radze sobie z ta sytuacja, nie moge się na niczym skupić ciągle myślę o tym, w dzisiejszych czasach ciężko jest spotkać normalnego chłopaka a tu tak wszystko się dobrze układało aż tu nagle wiadomość o tej chorobie. Moja mama mówi że jestem jeszcze młoda i w każdej chwili moge spotkać kogoś innego, ale nie umiem być z kimś na siłę. Czy wy wyobrażacie sobie życie z chora osoba? Przyznam że moge nie wytrzymać tego psychicznie gdyby trafił do szpitala itp. Co ja mam teraz robić?

Kobieto, weź go lepiej zostaw. Przecież i tak będziesz go już traktować jak coś wybrakowanego.

On ma tylko genetyczną skłonność do raka. Tak jak wiele, wiele ludzie. Tylko niewielu to sprawdza. Będziesz domagać się od kolejnego szczegółowych badań.
Bądź uczciwa i sama najpierw wykonaj. Bo sama nie wiesz co tam w Twoich genach możesz przenieść.

Ludzie nie są wolni od chorób. A co do raka to już na pewno nikt nie może być pewien, że mu się nie przydarzy. A przecież i innych chorób jest masa.

Jakby tak pomyśleć, to naprawdę z nikim by się nie można było wiązać. Bo w rodzinie mógł być rak, cukrzyca... alkoholizm (więc może mieć do niego skłonność)... i masę masę innych.

Ludzie, jeśli kochają, decydują się na życie z kimś, kto już chorował na różne choroby (np. na raka), co daje większe prawdopodobieństwo, że sytuacja może się powtórzyć. Osobiście sobie nie wyobrażam, by ukochanemu powiedzieć, że nie mogę z nim być, bo być może zachoruje w przyszłości.

Ale naprawdę zostaw go, bo go zamęczysz po prostu, bo sprawisz, że jego poczucie wartości spadnie do zera... że sam uwierzy, że jest wybrakowany.

Aż strach pomyśleć co byłoby gdyby Twój "ukochany" teraz zachorował na tego raka. No chyba z miejsca byś go zostawiła. I uważałabyś, że tak jest ok. Rozejrzyj się. Oczywiście są różni ludzi, wielu jest takich jak Ty... ale bardzo dużo jest ludzi, którzy naprawdę są ze sobą na dobre i złe.

A ja uważam żebyś jeszcze przemyslala to, do póki jesteś młoda i masz jeszcze wybór. Jeśli psychicznie nie dasz sobie rady to po co się męczyc?

Nie jesteś tak znowu młoda, ale myślenie faktycznie masz na poziomie 15-latki. Przepraszam, ale zupełnie nie rozumiem w czym jest problem. Może to dla Ciebie szok, ale nie wszyscy ludzie na świecie są zdrowi. Przeciwnie. Im starsi, tym więcej jest chorych. Prawdopodobieństwo, że Ty albo Twój przyszły mąż (kimkolwiek byłby) nie będzie nigdy miał żadnej przewlekłej lub śmiertelnej choroby jest coraz mniejsze. Takie czasy. A gdybyś miała 30 lat i męża od 5 lat, ale nie miałabyś dziecka, i taki mąż byłby chory z szansą na raka, to też byś się zastanawiała co robić?
Zdecyduj się cyz go kochasz czy nie. Kochasz, to zostań z nim i przestań o tym myśleć. Albo zrób sobie badania, może się okaże, że Ty też masz jakąś onko-mutację i będziecie jechali na tym samym wózku. Mnóstwo ludzi ma takie geny a tym nie wie. Są też tacy, którzy nie mają znanych i zbadalnych mutacji, a będą mieli raka. Itd. To czysty egoizm co Tobą kieruje. Pomyśl, Dziewczyno, czy mamę też byś zostawiła, gdyby miała raka?
A i uważam, że mimo to powinnaś tego chłopaka zostawić. Bo skoro w ogóle to rozważasz w tych kategoriach, w jakich rozważasz, to go nie kochasz i tyle. Zostawisz go tak czy owak, a szkoda jego czasu na Ciebie.

I jeszcze jedno;
"Przyznam że moge nie wytrzymać tego psychicznie gdyby trafił do szpitala itp. " Głupia jesteś i tyle. Ty byś nie mogła tego wytrzymać? Ty? A może byś przez chwilę pomyślała o nim? O tym, że on by musiał to wytrzymać? Naprawdę Twój problem polega na tym, że jesteś najważniejsza i widzisz wyłącznie czubek własnego nosa.

Rozumiem twoje zmartwienie ale nie powinnaś się tym martwić, bo on będzie kiedyś chory albo i nie. Los wystawił twoją miłość na próbę i tylko od ciebie zależy czy jej podołasz. Jeżeli go kochasz to nie zostawiaj...

"Wiedziałam że zostanę tutaj nie najlepiej oceniona, tylko jak tu ktoś napisał jestem jeszcze młoda, w każdej chwili moge poznać kogoś innego, a z tym chłopakiem przecież nie muszę kończyć kontaktu całkowicie. Mam jeszcze wybór, dużo czasu przede mną. Na dzień dzisiejszy kocham go ale boję się odpowiedzialności."

Mogłabyś to napisać z każdego innego powodu. I każda w Twoim wieku w jakimkolwiek związku mogłaby to napisać. I pytam raz jeszcze. Pomyśl, że masz 30 lat i męża, ale nie masz dzieci. Wtedy też mogłabyś to napisać. Twój problem to nie bycie młodą, ale niedojrzałą, infantylną i egocentryczną. Byłoby wielką ironią losu, gdybyś kiedyś znalazła kogoś, zapadła na chorobę i on Cię zostawił. Ciekawe jak będziesz się czuła.

I powtarzam: zostaw tego chłopaka, on nie zasługuje na bycie tak traktowanym. I żeby była jasność: nawet na dzień dzisiejszy, jak piszesz, go nie kochasz. Ludzie, którzy kochają nigdy nie myślą w takich kategoriach jak Ty. Gdyby tak było dzieci chore byłyb porzucane w szpitalach, a chorzy dorośli i starsi byliby sami jak palce. A tak nie jest, bo ich najbliżsi wiedzą co to miłość. Ty tego nie wiesz. I Twoje powtarzanie nic nie zmieni. Liczą się czyny, Koleżanko.

Brzmi gorzej niż gdybyś napisała "zerwę z nim". Tak byłoby uczciwie, skoro wiesz, że Cię to przerasta.

Myślę, że już wkrótce dość mocno zaczniesz się rozglądać na boki, by znaleźć zastępstwo chorego chłopaka. Póki co jeszcze nie jest z nim tak źle, możesz poudawać "wielką miłość".

No... oczywiście nie musisz z nim kończyć całkowicie...  w ramach ukojenia Twojego sumienia zaproponuj mu przyjaźń. Na pewno się ucieszy, że co prawda jest zbyt chory by być Twoim chłopakiem, ale jakiś ochłap w ramach przyjaźni dostanie.

Rzeczywiście jesteś młoda. Z całą pewnością brakuje Ci dojrzałości. No i co to miłość też na pewno jeszcze nie wiesz.
Daj mu spokój. Nie rań go odchodzeniem na raty. Na pewno zerwij zanim zaczniesz szukać zdrowego okazu.