fatalny stan bezwładnosci czyli cd. problemow w relacjach k-m

Wiem napewno dalczego nie probujesz dac jej wiecwj niz ona ci daje. To proste, cos do niej czujesz i obawisz sie ze ona nie i ze jesli powiesz jej o swoich uczuciach ona nie bedzie chciala sie z toba widywac i sracisz zupelnie kontakt z nia. To zrozumiala obowa nie masz jej milosci ale mozesz ja widywac i wiesz co sie znia dzieje. Ale jesli naprade ci na niej zalezy zdobadz sie na odwage zanim ktos ci ja sorzatnie z przed nosa a ty jako jej kumpel bedziesz musial udawac ze sie ciszysz jej szczesciem i przygladac jak ktos inny daje jej to co ty chcesz jej dac

Teraz ja chyba zrozumiałam. Ona pewnie uważa,z e do mężczyzny należy pierwszy krok. Może nić nie mów, ale przynieś kiedyś na spotkanie kwiaty, dotykaj jej niby przypadkiem, spraw, aby czułą się zaproszona i w ogóle jak na randce.

jezeli chodzi o, jak to okreslilyscie, wykonywanie 1szego kroku, to nie jest to osoba, ktora czeka na ruch faceta, chyba tylko w moim przypadku.

co do tego wprowadzania w blad... nie do konca wprowadzilem ja w blad, dlatego, ze na prawde wole rzadko sie widywac, po 3 miesiacach powinno byc juz latwiej, niz samemu robic sobie krzywde rozwalajac myslami sciany w glowie.

wiem, wiem, pierwszy krok powinien nalezec do faceta, ale ja nie potrafie jej traktowac jak inne dziewczyny, zbyt dlugo i dobrze sie znamy, tez jestem szczesliwy jak sie z nia spotykam, tez o niej mysle, i nie jest tak, ze nie traktuje jej wyjatkowo, ale widocznie nie potrafie nikomu na tyle zaufac by opowiedziec co czuje, bo komu latwiej niby mialbym to przekazac jak nie osobie ktora znam tyle lat?! ale wcale latwo nie jest. obawa odrzucenia, nie wiem... zawiodlem sie na niej kilka razy w przeszlosci, ona  pewnie na mnie, w swoim mniemaniu tez, i moze to jest powodem, ze ani ja ani ona nie potrafimy o tym rozmawiac. nie jestem aniolkiem i nie chce sie wybielac, ale wiekszosc niezdrowych sytuacji spowodowala sama ona, najrozniejszych dla mnie czasami bardzo smutnych i nieprzyjemnych sytuacji w ktore celowo zostalem wmanipulowany.

jedyne rozwiazanie na jakie sie zdobylem to to o czym wam pisalem, i bede czekac na efekt...
zobaczymy...

give any solution

Aneks, koniec koncow sytuacja sie rozwiaze, taki stan "zawieszenia" nie moze trwac w nieskonczonosc przeciez. Jaka szkoda, ze czasem z powodu obaw i naszych lekow, nie podejmujemy krokow, na by sprostac sytuacji, na ktorej tak nam zalezy. Tak tez jest w moim przypadku.
Wam mezczyznom jest chyba jeszcze trudniej mowic o uczuciach, tak to juz jest.
Nie smuc sie, przeciez nie jest tak, ze jedna nasza decyzja przesadza o wszystkim

nie wiem czy kogos to wogole interesuje ale cos sie stalo, w jakims stopniu sprawa sie wyjasnila -dowiedzialem sie, ze skoro tego chce niech tak bedzie... moze to lepiej, moze jak bede ja rzadko widywal to naucze sie traktowac ja tylko jako kolezanke. czas przeciez musi pomoc.
dobrze, ze moge to chociaz napisac, troszke mi lzej na duchu.

Myślę, że się zakochałeś:) Sam sobie tego jeszcze nie uświadamiasz, ale chyba właśnie tak jest:) Znacie się całe życie, przyjaźnicie, zawsze miałeś pewność, że ona gdzieś jest, że możesz się odezwać i z nią porozmawiać. Teraz pozbawiłeś się tego na własne życzenie i cierpisz... Przerwij to, zadzwoń do niej. Dobrze by było, gdybyście się spotkali i szczerze pogadali.

PS: Pisząc to zastanawiam się co czuje chłopak, który podobnie jak Ty twierdzi, że powinniśmy przerwać to, co jest między nami, że tak będzie łatwiej, chociaż wyraźnie ciągnie nas do siebie od ok.9 miesięcy i zdarzają się między nami pocałunki... Może też coś jest na rzeczy, a on się boi? Nie mam pojęcia.

no i coz... z postanowieniem chyba stalo sie tak, jak z "postanowieniami" noworocznymi. znow dzisiaj sie widzielismy, co prawda niezbyt dlugo ale mielismy przeciez sie nie spotykac? nie wiem dlaczego, ale kiedy pyta czy mozemy sie spotkac nie potrafie odmowic, ale staram sie nie odzywac, ona mowi ja czasami cos dodam. nadal rozmawiamy tylko o codziennych sprawach.
ciezko jest udawac, ale stagnacja wydawala sie jeszcze gorsza. teraz juz nie jestem pewien.
przeciez oan jako inteligentna kobieta tez musi sie zastanawiac nad ta sytuacja?

prosze was kobiety sprobojcie mi chociaz rozjasnic, jaki jest prawdopodobny to jej myslenia, bo chyba jak wiekszosc facetow jestem na to za glupi.

mozliwe, ze tak jest, ale w takim razie bylbym chyba jedynym facetem do ktorego cos czuje i ukrywa to przed nim. znamy sie od bardzo dawna i nie wydaje mi sie by kiedykolwiek miala z tym problem.