brak chęci do życia...

Witam, powiedz mi czy ty myślisz racjonalnie ? Samobójstwo? Chcesz tym pomóc sobie czy zranić wszystkich bliskich? Mój chłopak popełnił samobójstwo miesiąc temu i uwierz ulżył tylko sobie, nie mi, bo mnie zranił, szybciej wybaczyłabym zdradę niż to że zostawił mnie na zawsze. Zacznij wierzyć że  życie jest piękne ale tylko wtedy gdy sami dojdziemy do tego wniosku. Jeśli masz dla kogo żyć to żyj, bo zranisz go jeśli zechcesz popełnić samobójstwo. Jeśli masz nawet plany samobójcze czy myśli to zgłoś się do psychologa bo może być to początek depresji lub załamania psychicznego. Ktoś dał Ci to życie, Ty nie masz prawa odbierać sobie tego życia. Ja wiele już przeżyłam mimo młodego wieku, ale żyje dalej mimo że też mam nie raz ochotę zdechnąć ale wierze że kiedyś będzie lepiej. Życie jest paskudne, ale co jeśli każdy by odbierał sobie życie? Nie myśl tylko o sobie, pomyśl o nich że jeśli byś odeszła to inni cierpieli by gorzej niż Ty teraz. Spróbuj uwierzyć w siebie, wychodź do ludzi, nie bój się porażek, bo po tym przychodzi sukces. Wierze w Ciebie, w Tobie drzemie siła, tylko Ty decydujesz o wszystkim, nie podejmuj decyzji które zranią wszystkich. Bądź silna. Trzymaj się.

Bo nie wierzysz w to że może być lepiej. A co będzie czuł Twój chłopak, pomyślałaś o tym? Nie myśl tylko o tym że Tobie jest najgorzej, bo inni cierpią i żyją nawet gdy mają ciężkie choroby, chcą żyć. a Ty bez zastanowienia wszystko chcesz mieć gdzieś? Wiesz jak wielką krzywde wyrządzisz tym innym ?

Ludzie znajdują sie na dnie, tylko po to, aby znów się z niego odbić. Samobójstwo to nie jest żadna droga. To koniec wszystkiego. Wystarczy rozejrzeć się dokoła, pełno jest ludzi którzy stracili bardzo wiele. I walczą o swoje dobro i nadal żyją. Po prostu idź dalej. Nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Ale to jest właśnie życie. Naprawdę warto je przeżyć, choćby wydawałoby się, że nie ma w tym żadnego sensu.

Szukaj w swoim życiu dobrych rzeczy, za które jesteś wdzięczna, nawet drobnych. Do swojego życia przyciągasz sytuacje i emocje, na które kierujesz najwięcej energii.

Wiem jak się czujesz i rozumiem cię, też przez to przechodziłam. Ale warto zmienić myślenie i nastawienie do życia. Zacząć się cieszyć drobnostkami. Bo życie składa się z chwil. Dla nich warto jest żyć. Życie jest bardzo krótkie i ulotnie. Uwierz, że może być lepiej. Od twojej wiary wiele zależy .

Niech to będzie cokolwiek, mała rzecz na początek, nie wierzę, że nie ma nic, za co możesz być wdzięczna.
Za słoneczny dzień, za dobry obiad, za zdrowie, za przyjaciół, za muzykę, za coś co lubisz. Jeżeli w tej chwili nie widzisz takiej rzeczy to zacznij je tworzyć, dostrzegać. To, że teraz jesteś w ciężkiej sytuacji, masz depresję, nie znaczy, że zawsze musi tak być. Może ta sytuacja ma cię czegoś nauczyć, wyciągnij wnioski. Jeżeli jest ci źle, a chcesz, żeby było ci dobrze, to zmień swoje nastawienie.

Z dnia na dzień jest tylko gorzej. Nie potrafię już zmienić swojego myślenia, wiem jak to się skończy. Tylko na to czekam...Zbyt ciężkie jest to życie dla mnie. Nie potrafię go udźwignąć.

Na pytanie po co miałabym chcieć sobie pomóc? Poprostu nie znam odpowiedzi. W tym problem, że nie mam celu, nie mam chęci, nie mam nic...to pytam po co miałabym dalej tu być.

Żadnych leków nie będę brać. Pomyślałam o psychoterapii... Jestem DDA i wiem już, że większość moich problemów jest właśnie przez to.

Myśl o sobie jako nie o kimś kto jest DDA, ale jako o kimś kto jest po prostu sobą. Zajmie Ci to kupę czasu. Ale warto.

Pewnie jakby tego nikt nie nazwał, i nie czytałabyś definicji zjawiska to byś przytuliła inny schemat. Na tym polega poszukiwanie siebie również. Po prostu nie wiesz co masz ze sobą dalej począć. I DDA nie DDA. Ci co wypisują te definicje często sa tylko ludźmi, sa omylni, sami w życiu nic nie przeżyli, i maja wątpliwości co do swoich badan i teorii.

Dlatego nie przywiązuj sie do ich wniosków. Ale dobrze, ze o tym czytasz. Znaczy sie jesteś na dobrej drodze do odnalezienia siebie.

Ano nie zawsze.

Zamiast się męczyć, lepiej skonsultować się z lekarzem i pobrać chwile jakieś antydepresanty. One nie gryza. Fakt ciężko czasem dobrać. Ale w moim otoczeniu jest wiele ludzi, starych, młodych, którzy niechlubne epizody z depresja w życiu mieli. Każdego możne dopaść (śmierć bliskich, pożar domu, utrata pracy). To trochę jak ...walka z przeziębieniem. Nie idziesz na zwolnienie, bo  musisz pracować, bo szef będzie zły, bo inni będą psioczyć za plecami, że ty sobie wypoczywasz a oni muszą za Ciebie pracować. W efekcie, chodzisz do pracy, jesteś mało wydajna, i cały czas skupiasz się na tym, że cieknie Ci z nosa, w kręgosłupie łamie a w kościach strzyka. Choroba się wydłuża, a Twoja wydajność spada, do tego inni muszą i tak więcej robić, bo ludzie zarażają się od Ciebie i też idą na zwolnienie itp itd.

Także weź leki, choroba szybko minie i skupisz sie na tych właściwych ( ważnych ) sprawach, a nie doraźnych objawach. Poczujesz, że zaczynasz żyć.

Powiedz mi, co ma zrobić dziewczyna która ma 18 lat i jest w krytycznym stanie, bo ma białaczkę a chce żyć? Dlaczego ona cały czas walczy, wie że może nie przeżyć kolejnej godziny a Ty bez problemu odebrałabyś sobie to życie ? Wiem że wolałabyś oddać jej to życie, ale ona jest w gorszym stanie niż Ty. Ludzie chorzy chcą przeżyć, zrobią wszystko i będą walczyć, a Ty chcesz sobie odejść? Skoro żyjesz, to ktoś zaplanował Ci dalszy ciąg. A Twoja mama po co Cie nosiła 9 miesięcy pod sercem by stracić Cie teraz? Jeśli nie masz siły walczyć dla siebie, zawalcz dla innych, bo możesz później żałować że nie zrobiłaś czegoś. Myślisz że nie mam ochoty odejść z tego świata? I możesz mówić że pierdole bez sensu ale wierze w lepszy czas.. Każdy dzień jest darem, bo mogłaś akurat urodzić się chora i nie myślałabyś nawet o takim czymś bo opiekowaliby się Tobą, ale jednak sama musisz zaopiekować się swoim życiem.. Zrób to dla mnie i pomóż sobie, udaj się na terapię ale taką w której będziesz mogła czuć się swobodnie..

O widzę zmiana awatarka, czyzby to Mordin z Mass Effecta, my love:).

Niby czemu skoro piszesz, że masz udane życie. Może też spróbuj z lekami. Próbowałaś?

EDIT: Przebrnęłam z ciekawości przez Twoje wpisy ( z grubsza oczywiście:)) i normalnie jakbym czytała o sobie... Tyle ze ja ciut młodsza jestem .

Znam odpowiedz na zadane pytanie. Nie musisz odpowiadać.