Nie chcę z nikim być

Mam 19 lat i nigdy nie byłem w żadnym związku, nawet nigdy nie całowałem się z dziewczyną a przytulałem z jakąś nie z rodziny może 3 razy w życiu. No i wszystko by było dobrze, ale problem zaczyna się z tym że dziewczyny się widocznie mną interesują. Nie jestem przystojny ani wysoki (178cm) czy dobrze zbudowany, za to nie koloryzując jestem ładny z twarzy i zbyt dużo myślący. Nie raz nie dwa byłem "adorowany" przez całkiem ładne osobniczki płci przeciwnej, ale za każdym razem starałem się to ignorować przez co zapewne myślały że jestem strasznie nieśmiały bo nie dawały mi spokoju. A ignoruje dlatego że od razu staje mi przed oczami związek z taką osobą, widzę te wszystkie negatywne strony szczególnie gdy patrze co robią koledzy w związkach - monitorują je, grożą każdemu kto do nich napisze, jeżdżą na jakieś imprezy z nimi itp. No ja bym tak nie potrafił, widzę to tak że przez związek jest więcej problemów niż szczęścia. Pewnie zaakceptowałbym to i żył tak jak i inni gdyby nie to że mam fobie społeczną... czerwona twarz, trzęsące się nogi, łzy w oczach, spocone dłonie i rwący się głos raczej nie pomogłyby mi w podbiciu serca dziewczyny, nawet nie wyobrażam sobie jak miałbym się z nią spotkać.
Krótko mówiąc mam dość patrzenia na tych wszystkich szczęśliwych, wolałbym być brzydki bym zgodnie z naturą został wyeliminowany z społeczeństwa. Bo to jest okropne gdy gdzie nie pójdę widze jak jakieś dziewczyny się na mnie patrzą, czasami nawet cośtam wydukają licząc że się uśmiechne i rozpoczne rozmowe, a ja z nerwów moge co najwyżej nie patrząc na nie uciec czym prędzej odpowiadając cośtam pod nosem
Tak właśnie jestem skazany na samotność, i choć jednego dnia wcale mi ona nie przeszkadza, drugiego jestem przybity przez to że pewna zauroczona we mnie dziewczyna ewidentnie przezmnie cierpi tylko dlatego że nie potrafie sie dostosować do życia
Chciałem się tylko gdzieś wyżalić, już sobie ide