Miłość przez internet

ABC, masz 21 lat, więc nie rozumiem Twojej obawy "jak powiedzieć rodzicom"? Jak to jak? Normalnie. Jeśli masz z nimi dobry kontakt, to nie powinno być żadnego problemu. Co złego w tym, że poznałaś chłopaka przez internet? Spotkaliście się już kilka razy, więc wiesz jaki on jest. Następnym razem nie kłam, powiedz że idziesz spotkać się ze swoim chłopakiem, zaproś go do domu. Jesteś dorosła przecież, możesz spotykać się z kimś innym niż koleżanka. Opowiedz rodzicom o nim, powiedz jaki jest, że chciałabyś aby go poznali. Nie musisz od razu mówić skąd jest i jak go poznałaś. Niech go zobaczą, poznają... po co takie "podchody"

Yyy sorrry ale nie wiem w czym problem ? wchodzi do Ciebie, mówisz mamo i tato oto mój chłopak - i tyle

Mój jeden związek rozpadł się właśnie ze względu na odległość... Ja wyjechałam do Anglii, chłopak został w Polsce. Nie udało nam się tego utrzymać. Internet oczywiście umożliwiał codzienny kontakt, ale ostatecznie doszliśmy do wniosku, że to nie to samo i wszystko się rozpadło.

Serio? To w jaki sposób poznaliście się przez Internet?

Ja próbuję swoich sił na portalach randkowych. Na razie mi się podoba, ale nie odważyłam się jeszcze z nikim spotkać:)

Witaj

Tak to możliwe,aby ze znajomości internetowej zrodziło się
prawdziwe uczucie.Oczywiście  nie tylko z pisania,czy
rozmów przez skypa,czy też inne czaty,portale itd.
Muszą być spotkania,obcowanie ze sobą........................

Powodzenia życzę I więcej odwagi

BetiBet a na jakim portalu sie zalogowałaś? Ja próbuje na polish souls i jestem zaskoczona ile osób z mojej okolicy jest tam zarejestrowanych

Ja prawie identycznie

gratuluję i życzę powodzenia;))))))

tak trzymać;)

Swojego męża poznałam 7 lat temu na portali ilove spotkaliśmy się po 2 tygodniach pisania, mieszkaliśmy blisko siebie
Na kolejnym spotkaniu zaiskrzyło i po półtora roku wzięliśmy ślub

Poznałam mojego obecnego męża przez internet na portalu randkowym. Pisaliśmy do siebie najpierw na portalu a potem wymienilismy się numerami telefonow. Były smsy a potem pierwsze spotkanie i wiele kolejnych, długie rozmowy telefoniczne. bo tez dzieliła nas duża odległość. Po roku stwierdziliśmy że dalej nie potrafimy tak zyć i wzięliśmy slub wynajęliśmy dom a ja przeprowadziłam się w jego rodzinne strony. Mimo ze jestem starsza od Ciebie Autorko to też trochę miałam tremę jak powiedzieć rodzicom gdzie się poznaliśmy ale najpierw powiedziałam im że kogoś mam a potem przy okazji świąt zaprosiłam go i przedstawiłam miom rodzicom ( uprzedziłam ich że go przyprowadzę). Obecnie jest ich ulubionym zięciem

ja również byłam z kimś na odległość, mimo że się kochaliśmy to nie przetrwało z mojej winy. za bardzo tęsknilam i czułam się osamotniona. trochę szkoda .
tak samo jak ty bałam się powiedzieć mamie ze poznałam go przez internet to skłamałam że to kolega mojej przyjaciółki i jak kiedyś był przejazdem w mojej miejscowości to się z nim spotkała i ja byłam z nią na tym spotkaniu i tak się poznaliśmy. później długo pisaliśmy aż postanowił do mnie przyjechać. trzeba umieć wymyslać jakieś historyjki, podać parę szczegółów żeby nic nie podejrzewała i tyle

Podobna sytuacja co do mojej. Co prawda odległość między nami jest mniejsza ale związki tego typu są jak dla mnie zbyt skomplikowane. Mi nie wyszło.

Znałam się z jednym facetem ponad 5 lat, początkowo wiadomo przez internet - istny przypadek, bo nie był to typowy portal randkowy. Jest rok starszy ode mnie. Po dość długim korespondowaniu postanowiliśmy się spotkać (łącznie spotykaliśmy się przez te 4,5 roku) ale na zasadzie że przyjeżdżaliśmy do siebie (pierwszego dnia on przyjechał do mnie). Gdybym wiedziała że będzie taki koniec to nigdy bym się nie zdecydowała na tego typu związek i pewnie już się nie zdecyduje. Fakt może jestem przeczulona już ;-). 

Od początku był problem z jego przyjazdami - tłumaczył się bardzo szczeniackimi wykrętami. Widocznie wtedy nie był jeszcze tak silnie zaangażowany - ja byłam od pierwszego dnia, kiedy go ujrzałam. Ah wciąż tli się łezka w oku na samą myśl. Bywały miesiące że pojawiał się raz czy dwa na miesiąc. Więc stwierdziłam, że sobie odpuszczę - bo po co mi taki facet. Na początku oczekiwał - pamiętam - związku wolnego.
Po 2 latach dopiero coś się ruszyło z jego strony, zaczęliśmy wyjeżdżać w różne miejsca on odwiedzał mnie zdecydowanie cześniej i ja jego. A może tylko to była moja zła interpretacja tego już nie wiem.

Tak czy tak mnie ta sytuacja (związku na odległość) strasznie irytowała. Wiadomo to nie to samo co się ma kogoś na codzień. Starłam się znaleźć jakieś wyjście zamieszkać u niego (ma domek jednorodzinny) albo coś wynająć. Był przeciwny tym wszystkim pomysłom. Najpierw tłumaczył, że to niemożliwe do zrealizowania, potem że boi się odpowiedzialności.
Czekałam aż skończy te studia i dojdziemy jednak do czegoś - a nie stało się nic. Dopiero jak zerwałam z nim jakieś półtora tygodnia temu to desperacko się bronił nagle zmieniając zdanie - że bez problemu mogę się wprowadzić, że mnie utrzyma, że pozwoli mi kontynuować edukację. Ah zaznaczę jeszcze, ze on skończył mgr a teraz rozpoczął licencjat i jest na 1 roku. Więc teoretycznie oboje byśmy studiowali albo ktoś by musiał zrezygnować z nauki(zgadnijcie kto).
Jego zachowanie sugerowało (według mnie), że zwyczajnie nie chce dlatego już nie jesteśmy ze sobą.
Strasznie się ciężko wyleczyć z tych facetów.

Nadal nie wiem czy dobrze zrobiłam, serce kłóci się z rozumem

Podziwiam drogie panie Was, że byłyście na tyle wytrwałe i jesteście szczęśliwe z tych związków ;-)

Co do 1 postu:
Przyznam szczerze, że nie byłam na tyle odważna aby powiedzieć rodzicom w jaki sposób się z nim poznałam. I tu kolejny błąd. Te kłamstwo ciągnie się za Tobą. Musisz uważać, żeby przypadkiem ktoś (kto wie) nie powiedział za dużo i musisz sie pilnować z tym co Ty mówisz a czasem pewne rzeczy mówi się od tak. Znacznie łatwiej jest jak otwarcie powiesz rodzicom - dla nich najważniejsze jest aby widzieli u Ciebie szczęście. Przecież chcą dla Ciebie jak najlepiej. Myślę, że docenią Twoją szczerość.

to tez dobra frma poznania innych osob . i czemu ta drogo niemoze zdazyc się uczucie

Nie było w rozmowach z nią tego tematu czy coś pozmyślałaś?