Jak rozumieć te słowa chłopaka, czy ze mną jest cos nie tak?

Ja jak miałam lat osiemnaście i spotykałam się z pewnym chłopcem to też zarzucałam mu, że jest zbyt "łagodny", że zgadza się na wszystko co powiem, tak jakby nie miał własnego zdania. Strasznie mnie to wtedy irytowało (nie wiedzieć czemu). Koniec końców zbyt długo razem nie byliśmy, choć on darzył mnie dużym uczuciem. Po prostu z mojej strony było to tylko zauroczenie. Podobał mi się jak musiałam o niego zabiegać. Gdy tylko okazało się, że ja jestem dla niego ważna (zbyt ważna), przestraszyłam się i chciałam się wycofać. Niestety byłam wtedy bardzo niedojrzała i zamiast powiedzieć mu wprost, że nic z tego nie będzie na siłę próbowałam znaleźć wymówkę dla zerwania, najlepiej taką, która nie stawiałaby mnie w złym świetle. Stąd też moje próby zrzucania tego na niedopasowanie charakterów.

Nie twierdzę, że w Twoim przypadku jest tak samo, ale ja bym się zastanowiła. W końcu jak się kogoś kocha to nie narzeka się na brak kłótni.

wiesz, niby mówi że mnie kocha i wszystko na to wskazuje, zrobiłby dla mnie wszystko tylko nie bardzo wiem czego on chce? czy jest mu ze mna nudno i szuka "atrakcji" jak mam z nim rozmawiac jak sie zachowywac?

Ja jestem zwolenniczką rozmów.
Musisz po prostu szczerze z nim pogadać. Przedstaw mu swoje obawy i pytania. Powiedz jak jego dziwne zachowanie wygląda dla Ciebie. W końcu jesteście dorośli i jeśli jest jakiś problem ( a ewidentnie jest) to chyba uda się wam go razem rozwiązać.

no ale proszę was!! to już trzeba się na siłę kłócić, żeby w związku nie wiało nudą?

Zwykle w tym wieku człowiek nie myśli o związkach. Jeśli uczepił się tej teorii to może nie mieć pojęcia kiedy przestać wyzwalać konflikty i może mieć problemy z wczyciem się w uczucia osoby, którą "testuje".  Wasza szarpanina może trwać w nieskończoność. Nigdy nie będzie przekonany, zawsze będzie miał wątpliwości.
Wydaje mi się, że  najlepiej bedzie go zdemaskować. Jego plan upadnie. Musicie szczerze porozmawiać czego naprawdę się boicie i oczekujecie od związku tylko czy jesteście na to gotowi? Czy oboje wiecie czego chcecie? To nie są łatwe problemy.

Jeśli będziesz opanowana i nie dasz się sprowokowć to się rozstaniecie bo on będzie uważał, że udajesz. Jeśli on jednak stwierdzi, że jednak trochę Ciebie poznał to może odpuścić, jeżeli nie jest tak jak napisałem powyżej. Do tego tanga trzeba dwojga, musisz pamiętać czego Ty chcesz od związku i jak ma on wyglądać. Powinno dać się wybadać jaka jest jego postawa, może rzeczywiście wie gdze leży granica albo nawet zrezygnuje z takiego podejścia. To zależy jaki on jest.
Zrobisz to na własne ryzyko, doradzać jest łatwo ale podałaś niewiele informacji(sam nie wiem ile by wystarczyło). Przemyśl sprawę wtedy ewntualnie zdemaskuj go. Problem trzeba zdusić w zarodku, im wcześniej tym lepiej.

Paradoksalnie to prawda, że zbyt idealny związek nie ma większych szans na przetrwanie. Z prostego względu. Kto nigdy nie był w sytuacji kryzysowej, nie potrafi sobie w niej obiektywnie rzecz biorąc poradzić. Jeśli wiecznie między wami jest idealnie, w którymś momencie gdy przyjdzie jakiś konflikt... z pozoru błahy, nagle okaże się, że nie potraficie się dogadać.
Poza tym stare jak świat przysłowie mówi, że po dobrym nadchodzi złe i odwrotnie. Idąc dalej tym tropem... jeśli jest ciągle idealnie... to ciągle przed nami to złe.
U mnie przez pierwsze dwa lata związku było idealnie, cud, miód, malina. Zero kłótni, zero nawet jakichś zgrzytów, po prostu sielanka. Ale gdzieś to nade mną wisiało, też właśnie obawiałem się, że coś jest nie tak.
To działa na zasadzie ciszy przed burzą, taka cisza na dłuższą metę jest niepokojąca.
Związków idealnych nie ma. Jeśli w związku jest zbyt idealnie często (choć oczywiście nie zawsze) oznacza to, że któraś ze stron coś tłumi. Z różnych przyczyn... ale głównie w imię miłości... lub jest to spowodowane idealizacją partnera. Ta frustracja zbiera się przez jakiś czas, aby któregoś dnia wybuchnąć, bo któraś ze stron już będzie miała dość tłumienia negatywnych emocji. A te zawsze się znajdą, bo nie ma dwójki ludzi, którzy by się nigdy nie pokłócili, którzy by się dosłownie we wszystkim zgadzali ze sobą.
Niestety tak to już jest, że zbyt idealny związek nie jest dobry, tak samo jak skrajnie nieidealny. Najzdrowiej znaleźć coś po środku.
Druga sprawa to zwykła chemia... póki ona działa w związku jest idealnie, bo chemia powoduje, że idealizujemy partnera, brak nam skłonności do wchodzenia z nim w konflikt. Gdy chemia opada zaczynają się kłótnie. Normalka.