Migracja za chlebem.

Ja jestem taką powsinogą. Nie wyobrażam sobie spędzić całego życia w jednym miejscu, choć z przeprowadzką do nowego zawsze wiąże się jakaś boleść, ale to chyba normalne, że człowiek odczuwa taki wewnętrzny żal, gdy zostawia coś, czemu poświęcił czas, uczucia, w co włożył zaangażowanie. Marzy mi się przeprowadzka właśnie do Stanów. Bardzo podoba mi się mentalność Amerykanów, wydaje mi się, że jest bardzo zbliżona do mojej. Natomiast wiem, że tam też nie zagrzałabym zbyt długo miejsca w jednej lokalizacji.

Myślę, że ludzi przed przeprowadzkami, szczególnie ze wsi, bądź małych miasteczek do dużego miasta, powstrzymuje strach. Strach, że się nie odnajdą, że sobie nie poradzą, że nie podołają nowemu życiu, które nabierze innego tempa i charakteru.

Skąd to współczucie ?

Wolałbym nie rozwijać tematu publicznie.
Najprościej będzie powiedzieć, że niezbyt cenię mentalność typowego Amerykanina.
Mam większy szacunek do mentalności Irakijczyka .

Cat : nie będę polemizował z sensem budowania solidnego domu na terenie stale zagrożonym tornadem.

Nie mieszkałem w Stanach.
Oglądając amerykańskie filmy nie zauważyłem jednak zbytniej solidności tamtejszych zabudowań. Również znajomi mieszkający tam "na bieżąco" uważają, że słowo dom wywołuje u przeciętnego Amerykanina skojarzenie zupełnie odmienne od skojarzenia przeciętnego Polaka.

Wracając do tematu: odnoszę wrażenie, że większość narodów szczycących się bogatą historią i kulturą (jak np. większość narodów europejskich i azjatyckich) jest dużo mniej "mobilna" od Amerykanów i ich migracje nie są tak powszechne.
Zupełnie inaczej wygląda sytuacja, gdy żyje się na jakimś terenie od wielu pokoleń, a inaczej, gdy jest się pierwszym pokoleniem "kupionym" przez nową "ojczyznę".

Wracają do tego, co napisałem we wcześniejszym poście: w Polsce również mieliśmy do czynienia z ogromną migracją. Dotknęła ona głównie pokolenie wyrosłe w czasie wojny i tuż po jej zakończeniu.
Najpierw przesiedlono miliony ludzi pod przymusem, a potem ci "podli komuniści" przekształcili kraj gnojówką płynący w przemysłowego potentata i co za tym idzie ogromna ilość mieszkańców wsi przeniosła się do miast.
Migracja była wtedy bardzo popularna. Ludzie migrujący nie mieli jednak niczego, co mogło ich trzymać we wcześniejszym miejscu zamieszkania.

Mnie nic z tych rzeczy nie wygnało z moich rodzinnych stron. Chciałam wyjechać za granicę, żeby się usamodzielnić. Do tego potrzebowałam pracy, a w Polsce wiadomo jak jest. Wcześniej już byłam za granicą, było ok i postanowiłam znowu wyjechać ale tym razem do innego kraju. Tutaj jest inne życie, wszytsko jest takie normalne i nie ma problemów na każdym kroku jak w Polsce. Zamierzam zostać na stałe, ale czy się uda to zobaczymy.

Gratuluję
Ja jedno idealne już prawie miałam, nawet zaliczka była wpłacona, ale ostatecznie nie dogadaliśmy się z właścicielem. No i szukamy dalej, a że interesuje nas tylko konkretna lokalizacja, to pewnie trochę potrwa, bo nowe ogłoszenia rzadko się pojawiają.

Wiesz co jest najśmieszniejsze?
Moje idealne mieszkanie znajduje się w odległości 100m od mieszkania, które wynajmowałem jako dwudziestolatek .
Nawet dawni sąsiedzi mnie sobie przypomnieli .
Jeżeli chodzi o lokalizację to szukając ideału uwzględniałem kilka (a raczej kilka lokalizacji wykluczałem). Ważniejsze była dla mnie konstrukcja budynku (dzięki nietypowej konstrukcji tego ostatniego mam zapewnioną naturalną cyrkulację powietrza ), widok z balkonu (i rozmiar tego ostatniego), rozkład samego mieszkania, powietrze, którym w tym mieszkaniu oddycham (napływa z pobliskiego lasu ), oczywiście bliskość szkoły, przychodni i dobrze zaopatrzonych sklepów spożywczych . O względnej ciszy pomimo bliskości głównego węzła komunikacyjnego już nawet nie wspomnę .

Pomyślałem trochę i przypomniałem sobie kilka programów o amerykańskich lokalach. Przypominam sobie jakąś "wymianę żon" gdzie kobiety z odmiennych rodzin były osadzane w środowisku zupełnie im obcym i programy (których bardzo nie lubię), gdzie dewastowany jest najpierw stary dom, a potem w jego miejsce budowany nowy.
Z całym szacunkiem, ale domy które dane mi było w tych programach zobaczyć ustępowały solidnością polskim kontenerowcom socjalnym, o budynkach miejskich nawet nie wspominając.
Oczywiście mogę się mylić w swojej ocenie.

Cat : przepraszam za ślizganie się wokół tematu.
Moje serce dobrze czuje się w moim mieszkanku i dlatego nie mam ochoty nigdzie migrować . Myślę, że na podjęcie decyzji o migracji decydujący wpływ ma osobisty stosunek do miejsca, w którym się mieszka. Nie każde "przykuwa" tak mocno serce .
Jeżeli człowiek czuje się dobrze w danym miejscu, to gotów jest poświecić wiele, by tego miejsca nie musieć opuścić.
Myślę, że ma to duży związek z tematem .