Dużo dzieci=dużo problemów czy=dużo radości?

to nie są czasy aby zakładać rodziny wielodzietne
trzeba się zastanowić co będzie za 5 czy 10 lat,co z tego że kogoś stać dzisiaj na 5 dzieci? za 5 lat będzie może tak źle że nawet jednego nie będzie się w stanie wyżywić

Sama mam trzy siostry. To co utkwiło mi w pamięci to... problemy finansowe rodziców. Nie było łatwo ubrać i wykarmić całą czwórkę, a co dopiero mówić o tym, żeby każde dziecko mogło pojechać na szkolną wycieczkę, dostać wymarzony prezent itp... Niewątpliwie dla rodziców dużo dzieci to dużo radości, ale dla dziecka dużo rodzeństwa to... dużo wyrzeczeń.

Coś w tym jest.. Chociaż ja mam tylko jednego brata, a u nas w domu tez się nie przelewało. To chyba zalezy od zaradnosci rodziców Za to pamiętam, jak byłam mała, jak zazdrościłam koleżance, która miała 5 rodzeństwa Zawsze jak wchodziłam do ich domu, to czuło sie w powietrzu jakieś "ciepło" - ciężko to nazwać, ale atmosfera była bezcenna. Teraz mieszkam w sąsiedztwie rodziny z szóstką dzieci i widzę, jak one o siebie dbają i jak bardzo są do siebie przywiązane i to jest piekne Chociaż faktycznie jest u nich biednie. Dziewczyny przychodzą do nas na ciastka, bajki i malowanie (bo nie mają w domu kartek...).

Wiecie, ja - niezaleznie od tego ile będę miała dzieci - każdemu w chwili urodzenia zakładam konto i wpłacam tam tyle miesięcznie na ile mnie stać. Jesli dzieci mają dostać jakies duperelkowe prezenty, to proszę o przelew na ich konto; dzięki temu nie ma problemu z kupnem rowerka itd. Po prostu zamiast setek zabawek za 5zł kazda dostają jedną porządną za 300zł ). No i mam nadzieję, że z tych pieniędzy będziemy mogli w przyszłości sfinansować ich naukę, albo pomóc w starcie życiowym... Ale macie rację, przy wiekszej ilości dzieci na pewno można na nie wydać trochę mniej.

tartinka, pytanie do ciebie. Gdybyś mogła sobie wybrać, życie takie jakie miałaś, lub z mniejszą ilością rodzenstwa, wolałabys, żeby było was mniej? Wiem, ze to trochę abstrakcyjne, ale dużo mówi )

Niekoniecznie; tak jak napisałam wczesniej, wydaje mi się to kwestią zaradności rodziców i umiejętności planowania. Napewno zgodze się, że zapewnienie takich wakacji 5 dzieci wymaga od rodziców o wiele więcej wysiłku i "gimnastykowania się", ale nie uważam, żeby było niemozliwe.

Zgadzam się też, to kolejne dziecko jest wychowywane "kosztem" pozostałych dzieci. To logiczne; trzeba swój czas podzielić pomiędzy 3, 4 czy 5 dzieci, a nie poświęcić go tylko jednemu. Ale myslisz, że to nie ma plusów? Oczywiście nie mówie o zaniedbywaniu dzieci kosztem innych dzieci. Ale powiedz, ile znasz rozpuszczonych dzieci z rodzin wielodzietnych, a ilu rozpuszczonych jedynaków??

No i pieniądze (ech:P), czy obóz w wakacje i markowe ciuchy są najwazniejsze i warto z ich powodu rezygnować z kolejnego dziecka? Nie mówię o sytuacji, kiedy kolejne dziecko spowoduje zapaść finansową, ale kiedy będzie trzeba zrezygnoważ z wczasów w Tunezji na rzecz polskiego Bałtyku albo kempingu "u babci".

Już czytałam Również wszystkie straszne historie o zaniedbanych dzieciach z rodzin patologicznych itd. Ale zdarzały sie tez historie szczęśliwych rodzin wielodzietnych, chociaż rzeczywiście dużo mniej

Tez nie jestem zainteresowana czekaniem na pomoc MOPSu itp. Ale jak myslę o swoim życiu, to dochodze do wniosku, ze ja tez nigdy nie jeździłam na wakacje za granicę, nad morzem byłam 3 razy, komputer dostalismy jak miałam 17 lat, a pierwszą komórkę kupiłam sobie sama Mimo to skończyłam studia i mam teraz naprawdę fajną pracę, która daje mi satysfakcję. A średnia sytuacja finansowa w moim domu nauczyła mnie racjonalnie organizować wydatki i doceniać to co mam . I nigdy nie miałam żalu do rodziców, że w kazde wakacje w szkole sredniej i na studiach pracowałam, żeby mieć pieniądze na swoje wydatki. Nie uważam tez, że miałam słaby start w życie, chociaż pewnie koleżanki które dostały mieszkanie i nie musiały spłacać kredytu miały łatwiej Ale czy dostając wszystko na tacy można to w pełni docenić??

Nie, nie łączy nas Ja bym chciała, mąż nie chce. Szanuję jego zdanie, poza tym mamy teraz trochę kłopotów ze sobą, więc na wiekszą ilośc dzieci bym się nie zdecydowała. Pytanie nie ma mi pomóc w podjęciu decyzji, jestem ciekawa waszego zdania

Moi rodzice w każde święta charakteryzowali mojego tatę na mikołaja tak dobrze, że moi znajomi z pracy są pod wrażeniem jak widzą zdjęcia . Stare buty po dziadku w dawnym stylu, broda z lekko pożółkłej lamy, wielkie drewniane guziki (tata je zrobił), płaszcz uszyty przez moją mamę z materiału z lumpeksu, starodawne okulary od pradziadka, wata w policzkach, rękawiczki i trochę makijażu.
To wszystko mieli z odzysku.
To stworzyło mi magiczne święta, a odgłos mikołaja dzwoniącego dzwonkiem za oknem po zmroku do dziś słyszę w głowie.
Wycieczki do lasu rowerem z tatą i zabawa w odkrywców tamże, czytanie mi książek przez mamę. To też grosze.
Iglo ,które tata budował cały dzień. Dwie stare bajki na video. Wspólne rysowanie.
Urodziny, na które uszyli kostiumy jak z mojej ulubionej bajki. I ja byłam księżniczką, i tata ze mną tańczył.
Albo jak tata narysował wszystkie postacie z Czerwonego Kapturka poprzecinał kredki na pół jako kijki, powycinał rysunki, przyczepił do kredek i zrobił mi teatrzyk.
I kiedy nie mogłam iść na bal przebierańców do przedszkola, mama uszyła mi kostium i zrobiliśmy sobie zabawę w domu.
Wszystko to nie kosztowało prawie nic, pojechaliśmy tylko raz w góry.
Dobre wycieczki, w dobrych miejscach albo drogie zabawki. To niema takiego znaczenia dla dziecka.
Dla dziecka ma znaczenie wyobraźnia. Teraz zarabiam chyba 50 razy tyle co moi rodzice wtedy.
Ale nie uzależniam swojego szczęścia od swoich pieniędzy. Dołek finansowy w przeszłości mnie nie załamał, mycie się z zlewie, albo spanie na ławce nawet, nie było w stanie mnie ruszyć emocjonalnie.
Jeśli chcesz mieć wiele dzieci, to miej co im włożyć do ust i w co je ubrać i jak ogrzać mieszkanie i zapewnić im podstawowe rzeczy. A reszta to kwestia tego czy umiesz zrobić magię czy nie.
Nie wiem czy teraz zarabiałabym na sztuce gdyby rodzice nie pokazali jakie rzeczy można zrobić z niczego jeśli się użyje wyobraźni.
Piszę to dlatego, bo wydaje mi się, że teraz ludzie za bardzo patrzą  na pieniądze. Bo ich rodzice nie dali im wiele od siebie, i przez to widać było braki finansowe.
Co myślę o rodzinach wielodzietnych? Nic. Jak ktoś świadomie ma wiele dzieci, to dlaczego nie?

Miałam cudowne dzieciństwo i nie umiałam stwierdzić czy jesteśmy biedni czy bogaci.
I myślę, że możesz zapewnić takie dzieciństwo swoim dzieciom .
Nauczenie dzieci nie patrzenia przez pryzmat kasy, jest cenne bardzo.
Są rzeczy , cudowne rzeczy, które można robić za darmo i które ja robię. A nie muszę przecież.
Oczywiście wartość pieniędzy trzeba znać, ale jak żyć bez nich też.

Cassiopea ja się zgodzę w pełni z Babąosiadłą

wiesz nie chodzi o to aby dać dziecku gwiazdkę z nieba,ale po prostu zapewnić podstawowe rzeczy,ciężko jest to zapewnić gromadce dzieciom,zwłaszcza że wszystko teraz kosztuje a zarobki są jakie są
do tego dochodzi też kwestia zwykłego codziennego życia,ja po prostu bym psychicznie nie wytrzymała z tyloma dziećmi,a po za tym spędzić pół życia w pieluchach tez fajne nie jest
do tego dochodzi np.przedszkole,kogo stać aby zapewnić je przynajmniej 3 dzieci,bo dajmy na to że sa rok po roku no 2 lata przerwy,same opłaty pożerają dużo,a gdzie reszta?

myślę ze dzisiaj mało kto świadomie decyduje się aby mieć więcej niż 3 dzieci

Wiecie, rozumiem Wszystkie ale....Sama miałam 2 rodzeństwa i były takie sytuacje w życiu, że byłam wdzięczna rodzicom, że tak się stało.Gdy zachorowała moja mama, miałam wsparcie, pomoc i kogoś kto mnie rozumiał.Było między kogo podzielić dyżury w szpitalu, opiekę nad mamaą jak wróciła do domu.Tak samo stało się jak zachorował tata.W ciągu roku straciłam obydwoje rodziców.Nikt mnie nie rozumiał jak rodzeństwo, nikt nie czuł tego samego, nikt mnie tak jak oni nie wspierał.Pamiętam pierwsze święta bez rodziców - chyba bym ich nie przeżyła gdyby nie rodzeństwo.
Żadne lekcje dodatkowe i zabawki nie są warte tego , co może dać bliskość brata i siostry w trudnych chwilach.Wszystkie słodycze tego świata nie zastąpią wspólnych zabaw, razem spędzonych chwil i tej więzi.Wiem, że można trafić różnie i się nielubić i nie utrzymywać kontaktó.Ale siostra i brat to wspólne wychowanie, wspólne wartości i tylko w nich żyją w tej chwili moi bliscy.Gdyby nie rodzeństwo zostałabym zupełnie sama...

BabaOsiadła, lena812 zgadzam się z wami; zapewnienie dzieciom podstawowych rzeczy plus odrobiny przyjemności powinno być priorytetem. Ale myślę, że NinaLafairy i Asterka10 mają rację, dziś bardzo skupiamy się na pieniądzach, a mniej na bliskości i budowaniu więzi... Myślę, że finansowo byłabym przygotowana na gromadkę dzieci, ale zastanawiam się nad tym, co napisała Szarlot; czy rzeczywiście bycie matką dużej rodziny zabija resztę aspiracji?? Muszę się z tym przespać

Luc, właśnie o to mi chodzi. Czy radość z posiadania dużej rodziny i więzi pomiędzy jej członkami może zrekompensować braki (finansowe, czasowe itd)?

Mnie rekompensuje.
Co do finansowych to nie bardzo potrafię powiedzieć, bo na te braki nie narzekam.
Jeśli chodzi o brak czasu to, paradoksalnie, właśnie posiadanie dzieci spowodowało, że potrafiłam się we wszystkich dziedzinach lepiej zorganizować, przez co mam czas (oprócz zawodowych ambicji) także na realizację hobby, podróży etc.

Edit. Przepraszam moderację. Omyłkowo napisałam drugi post, zamiast edytować pierwszy

Ja przyznam szczerze, że nie wyobrażam sobie tej bliskości i budowania więzi w rodzinie wielodzietnej. Bo weźmy taki standardowy dzień przeciętnej Polki: pobudka o 6, wyszykowanie dzieci do przedszkola/szkoły, praca od 8 do, powiedzmy, 17, sprint do domu, po drodze jakieś zakupy, jest 18. W domu czeka jeszcze trochę obowiązków i srrrrrru! - po dniu. Od biedy znajdzie się chwilka, by pogadać z jednym dzieckiem. Ale z sześcioma, ośmioma?! Jak to zrobić? Serio, nie pytam złośliwie, nie mam nic do rodzin wielodzietnych, ale skąd wytrzasnąć czas, by jedną córkę pocieszyć, bo zerwała z chłopakiem, drugą przytulić, bo koleżanka powiedziała jej coś przykrego, iść na mecz koszykówki jednego syna, z drugim posiedzieć dwie godziny nad lekcjami, bo ma dysleksję i sam sobie nie radzi... Tak, wiem, można mieć dobrze płatny, wolny zawód, albo bogatego męża, no ale ile jest takich ludzi? Jak zatem radzą sobie przeciętni Kowalscy? Więzi więziami, wspaniała bliskość między rodzeństwem - bezcenne, ale chyba nie na tym to ma polegać, żeby dzieci od maleńkości musiały zajmować się sobą nawzajem?

Bo ja wiem, czy demonizuję? Zwyczajnie jestem przekonana, że nie da się poświęcić każdemu z, powiedzmy, ośmiorga dzieci tyle czasu, ile potrzeba. Na budowanie tych więzi czymkolwiek.

Rzeczywiście, super by było, gdyby znalazła się wśród nas mama tyyyylu dzieci i zechciała się wypowiedzieć

Kiedyś było inaczej. Moja ciotka miała 8 dzieci. Ale wiecie - inne czasy. ubranek się nie kupowało nowych, tylko jedno dziecko dziedziczyło po drugim. Teraz jest inaczej. W czasach PRL nie było laptopów żeby dzieciaki chciały czy jakichś innych drogich gadgetów. Podręczniki się nie zmieniały tak często jak teraz. Na jednym elementarzu uczyło się przez kilka lat kilku szkrabów po kolei. Rodziny sobie pomagały i też wymieniały się rzeczami takimi jak książki, ubrania itd. Wtedy nie każdy miał by kupować nowe i teraz też tak jest. Ale teraz jesteśmy zmuszani by kupować nowe.

Ja też całą wyprawkę dostałam od przyjaciół i rodziny - przekazywanie takie więc nadal istnieje (aż się zdziwiłam szczerze mówiąc, bo myślałam, że będzie trzeba wszystko kupować, a tu właściwie prawie wszystko dostaliśmy)....
No ale to miałoby mnie skłonić do posiadania gromadki dzieci? No way

Obecnie i trójka to już jest dużo, a piatka to bardzo dużo - czy masz warunki do wychowania takiej gromadki (metraż domu)? Małe dzieci mogą mieszkać "na kupie", ale dorosną, a w domu zacznie iskrzyć. Poza tym czy w przyszłości dacie radę zapewnić utrzymanie np. kilku studentom dziennym? Czy z góry zakładacie, że będa studiować zaocznie i same pracować? A co, jeśli - odpukać! - jednemu z Was coś się stanie, czy wyżyjecie z jednej pensji?

Mieszkanie nie jest może gigantyczne, ale ma potencjał, także, przy odpowiednim ustawieniu ścianek działowych, dalibyśmy radę

Tak jak już wczesniej pisałam, każde z dzieci ma założone swoje konto i już teraz oszczędzamy na ich przyszłośc (a mamy dwójkę ), także przy wiekszej gromadce pewnie zrobiłabym tak samo Nie zakładam, że będą studiowac zaocznie. Tak naprawdę nie zakładam w ogóle, że beda studiować. Na razie są mali i nie wiem, czego bedą chcieli w zyciu. Na pewno będe ich dopingowac, ale nie bedę zmuszać. Jeśli poczują potrzebę, ok, będę pomagać w miarę możliwości. Ja studiowałam dziennie, w weekendy stałam na promocjach i jakos te 5 lat minęło Poza tym uważam, że dobrze znaleźć pracę już w trakcie studiów, bo w wieku 26 lat skończone studia bez doświadczenia zawodowego niewiele dają....

Tak naprawdę, to nie wiem, czy poradzimy sobie za 10 czy 15 lat, bo nie wiem co będzie Ale gdybym tak myślała, to nie miałabym nawet tej dwójki którą mam ). Być może jestem optymistką, ale moim zdaniem, jeśli ma się kochającą rodzinę i dobre chęci, to człowiek zawsze sobie da radę

Totez napisałam na poczatku, że absolutnie teraz o powiększaniu rodziny nie mysle, a ten wątek nie ma mi pomóc w podjęciu decyzji, czy też mnie zniechęcić, tylko jestem ciekawa waszych opinii

A wiesz, że nawet kiedyś o tym myślałam Ale nie wiem czy psychicznie dałabym radę... Zwłaszcza, gdybym musiała w końcu oddać dziecko, którym się zajmowałam. Jednak rodzina zastępcza ma za zadanie "przetrzymać" dziecko do momentu, kiedy nie będzie mogło wrócić do swoich rodziców lub nie zostanie adoptowane. Chyba bym się bała...

Witajcie
Rodzina wielodzietna czyli 3 i więcej?

Jak dla mnie świetna sprawa! Sama mam trójkę i przyznam szczerze, że mam nadzieję, że na tym nie stanie. Nie od razu, ale z czasem jeszcze dwójka czemu nie

Ktoś tu napisał, że jak się wchodzi do domu gdzie jest dużo dzieci, czuje się ciepło. Dużo osób mnie odwiedzających mówi to samo

Jak zaszłam w trzecią ciążę, mój ojciec stwierdził, że to patologia co robimy z mężem Chyba nic bardziej nie boli niż usłyszeć te słowa od własnego ojca. Zastanawiałam się jak bardzo się "ucieszył" na wieść o moim poczęciu (jestem czwatra).... Szkoda słów.
Bardzo mnie boli takie generalizowanie i wróżenie: bo nie wiesz co będzie jutro.... Nie wiem i co? To powód żebym nic nie robiła? Moim rodzicom ponad 40 lat temu mówili, że po co się budować, skoro Niemce wrócą i zagarną co ich. Olali to i teraz mają duży dom z cudownym ogrodem, a nie małe szczurze mieszkanie z ciemną kuchnią w bloku z pękającymi ścianami...
Dzieci nie kosztują Bóg wie ile. Jak byłam w trzeciej ciąży martwiliśmy się o wózek, bo poprzedni oddaliśmy kuzynce nie spodziewając się, że trzeci brzdąc się tak szybko pojawi. Znalazłam na allegro świetny wózek, wręcz z moich marzeń za 150 zł, w dodatku po drodze do pracy Reszta rzeczy jest po starszakach (wanienka, łóżeczko, krzesełko do karmienia, leżaczek, pierwszy trójkołowy rowerek, mnóstwo grzechotek, grajków i ubranek). Gdyby Tomeczek nie chorował, to prócz pampersów chyba bym na nic nie wydawała pieniędzy, ale niestety bardzo dużo kosztowały nas jego infekcje w zimie.
Mąż nie zarabia kokosów, mamy długi, bo kupiliśmy mieszkanie, mi skończył się macierzyński i jesteśmy na jednej wypłacie, ale dajemy sobie radę. Jak wrócę do pracy będzie nieco lżej i na wakacje wyjedziemy. Choć na tydzień, nad jeziorko, ale razem! Te chwile, które razem spędzamy są właśnie takim życiem o jakim marzyłam. Kochamy się z mężem i kochamy naszą "dzieciarnię"!
Jak będzie kiedyś, czy damy radę? Może uznacie mnie za bezmyślną. Jetsem taka, to fakt, ale zawsze uchodzi mi to na sucho!
Czasem mam dość, a jakże! Ale i na to jest sposób, opiekunka za spędzenie wieczoru z trójką dzieci nie bierze za dużo, więc często korzystamy z wyjść do teatru, filharmonii, a ostatnio byliśmy w operze 120km od domu> Dzieci wiedzą, że rodzice czasem muszą sami wyjść, nie buntują się, idą grzecznie spać albo niegrzecznie, ale idą
Nie zamieniłabym tych łobuzów na nic we wszechświecie.
A mojego optymizmu i naszej radości dość często "zazdroszą" nam "przezorni" rodzice jedynaków i mówią, że ich nie stać, boją się, bo może by chcieli, ale czasy niepewne. Widać nasze są pewniejsze Jestem wariatką i za to kocha mnie mój mąż

Ja bym nie chciała bez względu na czasy i nie zazdroszczę Ale fajnie, że są i takie rodziny wielkie jak Twoja. Miło się to czyta

Na pewno fajnie jest wychowywać wartościowych ludzi, niż chować kolejne dzieci. I sądzę, że tu wielodzietne koleżanki powyżej właśnie na to są nastawione. To się miło czyta.

Zechciałabyś opowiedzieć, jak radzisz sobie z taką gromadką?

Aga36 a finansowo? No i jak wyglądała opieka nad dziećmi gdy były całkiem niesamodzielne?

No cóż....

Duża rodzina to przede wszystkim duża odpowiedzialność!
Uważam, że jeśli kogos stac na posiadanie sporej gromadki dzieci, to jego prawo i szczęście!

Mam kuzynkę, która właśnie urodziła piąte dziecko!
To była ich świadoma decyzja. O ile tak można powiedzieć. Są głęboko religijni, czyli stosują, o ile w ogóle, to tylko kalendarzyk małżenski.
Mieszkają w 7 osób na dwóch małych pokoikach!
Moja kuzynka nigdy nie pracowała. Jej mąż pracuje, ale wiem, że szału nie zarabia.
Ciągle siedzą w kieszeni swoich rodziców.
Moja ciocia, czyli mama owej kuzynki pędzi przed pracą żeby zaprowadzić starsze dzieci do szkoły i przedszkola. Po pracy pędzi z powrotem, żeby pomóc przy gotowaniu, sprzątaniu i ogarnięciu tego wszystkiego.

A mój wujek? Skwitował tylko: tak to  wygląda, jak dzieci mają dzieci!!

Na takie cos, wszystko sie we mnie buntuje! Bo gdzie tu świadome rodzicielstwo??

To na pewno. Oboje muszą tego chcieć, nie tylko kobieta, której to zwykle bardziej zależy na macierzyństwie niż facetowi na ojcostwie i która nierzadko "stawia na swoim" nawet w tak ważnej kwestii.

Ja powiem jak to jest u mnie. Ja nie mam dzieci ale uważam że każde dziecko to właśnie tak jak mówisz mały płomyczek. U mnie w rodzinie też kobiety chciały mieć wiecej dzieci ale los chciał inaczej. Mam na myśli kuzynkę i siostrę. Pozdrawiam.

To zależy od zamożności rodziców. Kolonie dla jednego dziecka kosztują około 1500 zł, więc dla piątki będzie to 7500 zł. To dla większości rodziców w Polsce wydatek zbyt wielki. Sądzę, że większość dzieci z dużych rodzin po prostu nie jeździ co roku na kolonie.

To też zależy od priorytetów. Osobiście kocham podróżować, i wakacje "u babci" czy nad Bałtykiem nie zrekompensowały by mi tych wyjazdów. Gdybyśmy mieli 5 dzieci na pewno musielibyśmy z mężem z tej pasji zrezygnować, bo nawet na camping za granicą ciężko było by się wybrać.  Druga sprawa to narty, które kochamy i my, i nasze dzieci. Oczywiście, to nie jest najważniejsze i bez tego moglibyśmy żyć, ale bardzo by mi było szkoda tych przyjemności. Czy warto dla posiadania 5 dzieci z nich rezygnować? Dla mnie osobiście nie, bo nigdy nie pragnęłam mieć tak dużej rodziny. Dla mnie optymalną ilością dzieci jest 3, i przy takiej liczbie bym poprzestała .

Wg mnie im więcej dzieci to wiecej stresow ,nerwow, irytacji niz radosci i tych super słitasnych dni beztresowych, bekonfliktowych.Znam osobiscie dosyc blisko kilka rodzin "wielodzietnych" ,niektorzy z wyboru a niektorzy "bo tak wyszlo"-zszargane nerwy ,brak cierpliwosci ,wiecznie zmeczenie praca,dom, kazde po kolei z dzieci domaga sie uwagi na maxa (mając kilkoro dzieci kazdemu poswiecic maksimum  siebie to jest wyczerpujące)
Tak wiec ja osobiscie jestem negatywnie nastawiona do kobiet,ktore mają spora gromadke bo widze i slysze ich narzekanie, marudzenie, lamentowanie.Wiecej skarg,  niz pochwal -czemu sie wcale nie dziwie,bo u nas w domu 1 potrafi  sporadycznie  za 10 dac popalic jak wstanie lewą nogą , nie regularnie ,ale bywa