Zbyt długie zwlekanie a teraz za późno?

Hmmm, bardziej chodzi mi o to że skoro wcześniej się nie spotkaliśmy (a było parę okazji) to teraz ten cel już jest nieosiągalny. Mógłby do mnie przyjechać i parę razy mi to proponował mimo że ja odrzucałam tą propozycję, myśląc że lepiej jest się spotkać na dłużej. Ogólnie te 300km to nic ale on musiał jechać by busem lub pociągiem a żadnego bezpośredniego do mnie nie ma i z 3h robi się trochę więcej godzin. A korzystając np. z innej siatki połączeń trudno było by mu dojechać i zajęło by to więcej niż kilka godzin. W dodatku ja jako uczennica i niepełnosprawna miałabym zniżki na przejazdy a on musiałby płacić już całą cenę. Właśnie dlatego stwierdziliśmy oboje że rozsądniej będzie kiedy ja pojadę do niego, bo mogłabym przyjechać nawet na te 2tygodnie ferii lub 2miesiące wakacji. Kiedy było wszystko zaplanowane to pokrzyżowało się przez chorobę, która mnie strasznie krępuje i nie chce żeby on widział mnie w tym stanie, już niedługo szykuję się na operację i bardzo stresuje mnie nowa sytuacja. On mówi że to rozumie ale ostatnio chwyta się wszystkich innych możliwych zajęć niż rozmowa ze mną. Teraz wydaję mi się że on już się nudzi w tym związku(mimo że zawsze mamy o czym rozmawiać i nigdy nudą w rozmowie nie wiało), strasznie go denerwuje fakt że chcę często rozmawiać o chorobie, nowej sytuacji w jakiej się znalazłam, nawet zaczynanie z nim takiego tematu zaraz kończy się kłótnią i obrażaniem się. Czuje że on chce znaleźć sobie kogoś z kim mógłby nadrobić kontakt fizyczny i po prostu się pobawić a to mnie najbardziej boli.

3lata to dużo ale jeśli mam w to głębiej wejść to na początku bardzo się polubiliśmy, było duże zauroczenie. Pierwszy rok to było taki jakby wolny związek, czuliśmy do siebie pewne uczucie oraz przywiązanie, tęsknotę ale ani ja ani on się w to nie angażowaliśmy i każde z nas hasało u siebie jak sam chciał. Oboje korzystaliśmy z życia. Dopiero po jakimś roku, kiedy kontakt zaczął się powiększać, coraz częściej rozmawialiśmy, zaczęliśmy sobie odpuszczać niektóre imprezy, częściej przesiadywaliśmy na kompach byleby ze sobą popisać, wówczas wyznaliśmy sobie miłość i takie tam. Wtedy zrezygnowaliśmy z poprzedniego układu i wdrążyliśmy nowy, normalny związek na odległość. Tak minął nam jakiś czas aż zaczęliśmy gdybać o spotkaniu i umówiliśmy się że ja przyjadę do niego bo on miałby sposobność abym mogła u niego zostać na jakiś czas. Wybieraliśmy różne terminy ale umówiliśmy się że najlepiej będzie na wakacje, kiedy jest ciepło, można się wybrać w wiele miejsc i jest dużo czasu wolnego. Było już wszystko zaplanowane, pieniążki odłożone a wtedy pojawiła się choroba, mocno mnie zaatakowała. I teraz jestem zmuszona przełożyć ten cały wyjazd gdyż nawet jeślibym chciała to moje zdrowie na to nie pozwala bo choroba jest bardzo nieobliczalna i muszę poczekać aż się trochę ustatkuje, nie chce do niego jechać i nie daj boże tam zasłabnąć czy cokolwiek innego ani też paradować jak urwana co dopiero ze szpitala. On mi proponował spotkanie ale ja odmawiałam bo widziałam lepsze wyjście, teraz choroba wszystko mi utrudnia. Mam problemy w szkole przez częste absencje, staram się nadrobić wszystko. Weekendy mam zajęte przeważnie nauką. Próbuje wszystko co w mojej mocy aby ten rok szkolny zaliczyć mimo że jest cholernie trudno, jestem myśli że jakby on teraz przyjechał to zachwiałby mnie emocjonalnie a na to nie mogę sobie pozwolić. Wakacje już mam zaplanowany wyjazd do kliniki. On teraz też nie bardzo ma jak przyjechać bo skończył szkołę i mu się gorzej powodzi. Ja rozumiem w pełni jego potrzeby i niejednokrotnie o tym rozmawialiśmy i mówił ze woli poczekać na mnie niż z inną obcować. Boję się że ten stan rzeczy może się utrzymać a nawet pogorszyć i wtedy naprawdę nie będzie żadnej możliwości na spotkanie i nie wiem czy go nie zostawić dla jego własnego dobra...

Nie wiem czemu ale teraz jak się pytam czy by do mnie przyjechał to twierdzi że już się umówiliśmy że ja mam przyjechać i on na mnie poczeka. Z jednej strony to dobrze a z drugiej źle. Próbowałam parokrotnie z nim o tym rozmawiać to za każdym razem twierdzi że on na mnie poczeka i przetrzymamy ten cały okres aż będziemy mogli się spotkać. Proponował nawet różne plany na przyszłość jak np. przeprowadzka do niego na studia ale to dopiero najwcześniej za 2lata. A kiedy próbuje z nim zerwać to zazwyczaj wywiąże się kłótnia a później po paru godzinach już jesteśmy pogodzeni bo każde z nas się łamie, chyba tego nie potrafię zrobić.

Niestety popieram w 100% moją przedmówczynie.

Szkoda życia i czasu, młodość masz tylko jedną, nie marnuj jej, naprawdę jak facetowi zależy to potrafi zrobić wiele.
Jakby chciał to by przyjechał, a skoro tego nie robi to znak, że ma Cię gdzieś.
Bo tekst, że poczeka na Ciebie jest śmieszny biorąc pod uwagę fakt iż pisałaś, że jeszcze trochę leczenia Cię czeka, a logiczne jest to, że od razu po leczeniu nie pojedziesz do niego potrzebny jest jakiś proces rekonwalescencji etc. i wszystko się wydłuży o kilka tygodni jak nie miesięcy.
Widzisz ja z moim eks przed pierwszym spotkaniem można powiedzieć, że w pewien sposób tęskniliśmy do siebie dlatego oboje dążyliśmy do spotkania, nie do pomyślenia moim zdaniem jest sytuacja żebyście przez 3 lata znajomości się nie widzieli, gdzie pocałunki, przytulenie, zwykła czułość, to bardzo ważna strefa związku w zasadzie niezbędna.
Może on ma coś do ukrycie, dlatego tak to odwleka, internet i znajomość wirtualna daje duże możliwości każdy tam jest anonimowy i jest tym kim chce być a niekoniecznie tym kim jest.