dostalam pierscionek ale...

Wymusilas pierscionek. I Dostałas. Na odczepnego. Żebyś przestala medzic.
Proste.
Jaka relacja takie oswiadczyny.

Nie wiem, nie znam się, nie mam doświadczenia - ale chyba tak głupio dawać komuś (nawet najbardziej kochanej osobie, z którą chce się spędzić resztę życia) pierścionek zaręczynowy w sytuacji, kiedy wciąż się formalnie jeszcze jest żonatym? Nie warto było poczekać ten miesiąc i dopiero "wiercić mu dziurę w brzuchu"?

Mój mąż oświadczał mi się dwa razy i dwa razy zrobił to źle .

On się po prostu źle czuje w tej sytuacji. Poniekąd go rozumiem. Ustaliliśmy, że bierzemy ślub więc jako tako już o rękę mnie prosić nie musiał. Też pytał czy sama wybiorę (ale to dlatego, że zależy mu na tym, abym była zadowolona). Powiedziałam, że NIE. Pokazałam mu co mi się podoba i musiał sam wybrać.
I dał mi go w domu.

Dziwi mnie natomiast Twoja postawa. Najpierw mówisz o pierścionku, potem sama chcesz go wybrać a na koniec nie jesteś zadowolona że sama wybrałaś.
Trochę to niepoważne

Poprosiłaś go o pierścionek, więc go kupił.
Teraz masz mu za złe że to zrobił?
Zdecyduj się czego właściwie chcesz.. bo wg mnie Wasz układ jest ok, ale zda egzamin tylko wtedy jeśli szczerze będziesz mu mówiła o swoich potrzebach .. Skoro chciałaś romantycznych zaręczyn to trzeba mu było o tym powiedzieć. Mężczyźni są czasem bardzo niedomyślni - jak zauważyłaś..
Reasumując - powiedz mu co Cię trapi, ale nie w formie wyrzutów tylko pomysłu na romantyczną kolację z kwiatami jaką sobie wymarzyłaś..

Moze jestem facetem "starej daty" pomimo swojego wieku, ale od takiej formy - o zgrozo - zareczyn, to uciekalbym gdzie pieprz rosnie. I nie ukrywam, ze przerabialem juz ten temat ale nie w tak brutalny - chocby ze strony partnerki - sposob.

Jestes narzeczona, a jakze - sama dla siebie, nie dla Twojego partnera. Kryzysowa narzeczona, wymuszona wlasnym szantazem i presja na partnerze.
Ja tu nawet pod mikroskopem nie widze ani grama naturalnosci, dojrzalosci a juz o uczuciu takim jak milosc, to nawet nie wspomne. Bo to nie jest milosc, to perfidna dyktatura bedaca miloscia mocno wykrzywiona, wypaczona. Miloscia tylko w jedna strone - do siebie. Krystalicznie czysty egoizm.

"Choc milosc mozna okazywac na wiele roznych sposobow, to wlasnie slowa sa najczesciej odbiciem stanu duszy". Nie do konca wiesz czy tez wiedzialas jakie poklady milosci w Nim drzemia.

Nie, nie podszedl malo powanie. Za to podszedl do tematu bardzo dojrzale jak na Jego wiek i rozwaznie. Konczy jeden etap w swoim zyciu z bagazem doswiadczen i ze sporym dystansem podchodzi do kolejnego. Ale jak widac po Twoich wypowiedziach, to tego faktu i zagadnienia Jego uczuciowosci nie bralas w ogole pod uwage odnosnie caloksztaltu Waszego zwiazku.
Tylko patrzec jak wezmie czapeczke, kurteczke i pojdzie wsina w dal...

Swoją drogą - to naprawdę z Twojej strony odważne posunięcie, żeby wiązać się z mężczyzną o tyle lat starszym od Ciebie. Ja, jako, że myślę zazwyczaj daleko w przód, nie wyobrażam sobie takich związków, ale to oczywiście Twoja decyzja.

Zgadzam się z tym, co zostało wcześniej napisane już. A co do mężczyzny nie-romantyka, wiesz, wydaje mi się, że wielu mężczyzn takich jest, wcale nie mają ochoty nam rzucać płatków róż pod stopy i szykować codziennie śniadania do łóżka, jednak większość z nich przynajmniej wie, że nam sprawi to przyjemność, bo my przywiązujemy do tego uwagę. A skoro ich ukochana kobieta cieszy się z czegoś, to wykopią spod ziemi te płatki róż, żeby była szczęśliwa. Tacy są mężczyźni-wariaci i za to ich kochamy.

Nigdy mężczyzny do niczego nie zmuszaj - absolutnie. Niczego, co ma dla Ciebie duże znaczenie, bo możesz się rozczarować. A on powie:"No co? Chciałaś - masz, jaki widzisz problem jeszcze? Nic Ci nie pasuje". Chyba inaczej sobie wyobrażałaś zaręczyny? Bez względu na to, jaki kto ma poziom bycia romantycznym w sobie, jednak chcemy, żeby chwile, które przytrafiają się nieczęsto, były zapamiętane i miło wspominane.